MET VOLLE OVERGAVE…

Dat snoeken is toch ook best leuk. Ik merk wel dat wanneer het weer wintertijd word, ik ook wel weer zin heb op een paar van die groenjassen te vangen. De laatste keer smaakte naar meer en dus ging ik deze keer in de middag op pad om te kijken of ik weer een poldersnoek kan verleiden tot een aanbeet. Opvallend genoeg heb ik telkens wanneer ik op pad ga te maken met forse wind, bloed irritant! Zo ook deze sessie, oké de regen blijft gelukkig achterwege maar die kou op je handen mag wat mij betreft achterwege blijven. Zo heb ik in het begin van deze sessie wederom koude handjes maar gelukkig breekt wanneer de helft van de sessie erop zit eindelijk een waterig zonnetje door en houd het op met waaien. Het scheelt letterlijk een jas. Op de eerste stek word mijn shad volle bak gegrepen maar tot mijn verbazing lost de vis. Jammer, ik probeer nog wat andere aasjes om deze snoek nogmaals tot een aanbeet te laten overgaan maar helaas. Ik besluit niet veel langer te blijven staan en ga op pad naar de tweede stek. Na een aantal worpen snel te hebben gevist probeer ik het nu op een ultra langzame manier. De streamer komt tevoorschijn en zowaar land ik niet veel later een prachtige gezonde en sterke tachtiger. De aanbeet liet in dit geval niets te wensen over. Wat een heerlijke aanbeet, met volle overgave gegrepen.

Na een fotootje te hebben gemaakt gaat deze rakker weer terug naar zijn of haar schuilplekje. Ik stap weer over naar de swimbait want ook daar moét ik gewoon een vis mee vangen, zeker omdat ik hier met grote regelmaat mooie vissen ving op de swimbait. Wanneer ik een meter of twintig verder ben verraad een grote kolk vlak tegen de kant aan de interesse van een vis. Vreemd genoeg heb ik m niet gezien, was het wel een snoek? Voor de zekerheid doe ik nog een worpje en bij de tweede poging schuift een mooie dikkert volle bak over de swimbait heen. Helaas krijg ik alleen ruzie met mijn camera want wat ik ook probeer, ik krijg geen foto’s meer uit dat pl**risding. Het eindigt in een hoop gevloek en getier maar de vis gaat helaas zonder kiekje terug het water in. Gezondheid gaat altijd boven foto! Wanneer ik in alle rust op zoek ben naar de oorzaak kom ik erachter dat ik een schakelaartje op de afstandsbediening heb verschoven. Kan gebeuren, we hebben weer wat geleerd, al ben ik er nog wel een beetje ziek van want de omstandigheden waren perfect voor een mooie plaat. Noem het maar een hobby binnen een hobby. Rond een uurtje of half vijf besluit ik ermee te stoppen. Ik ben tevreden met wat mij gegeven is en ik heb nog wat taken te verrichten. Op naar de volgende keer…