Roofvissen-Online: Het Laatste Verslag

• 
  SPEKGLAD…

  Het einde van het jaar is nabij. Aangezien ik de voorlaatste keer samen met Dennis op pad ging waarbij we eigenlijk nergens waar we wílden vissen kónden vissen omdat het water zo hard was dat het kunstaas erop bleef liggen. Toch wilde ik eventjes mijn gram halen en een soort laatste vis van het jaar vangen. Gewoon eventjes eruit. Het weer is heerlijk met een temperatuur zo net boven het vriespunt en nagenoeg windstil. In eerste instantie ga ik nog twijfelen omdat het uit het niets begint te regenen, maar dat is slechts van korte duur en dus ga ik een kwartiertje later alsnog op pad, mijzelf toch nog afvragend wat ik allemaal aan het doen ben. Ik besluit dichtbij huis te blijven want dan hou ik wat meer tijd over om te vissen waarbij de knallen van het vuurwerk mét de bijbehorende kleurboeketten voor een welkome afleiding zorgen. Ik pak maar een paar stekkies en hoop dat ik nog een visje kan verschalken. Stek één vis ik compleet af met verschillende shads en verschillende kleuren waarbij ik net als de laatste keer weer op het allerlaatste moment die beuk op de hengel krijg. Gauw kijk ik het water in, zou het een snoekbaars zijn? Helaas is dat deze keer niet het geval want een dikkoppige blaaskaak snoek doorklieft het wateroppervlak en glijd niet veel later in het netje. De laatste vis van 2025, althans waarschijnlijk is dus een feit. Toch ben ik wel blij met dit visje. Na het maken van een fotootje terwijl het precies op dat moment begint te regenen zet ik de vis snel terug. Hoppeteeje! Nadat ik in alle haast mijn camera opberg terwijl het ook vrij snel daarna weer stopt met regenen geniet ik nog even na en ga ik op zoek naar een ander stekkie.
  
  Het is te bizar voor woorden maar naarmate de tijd verstrijkt zie ik dat het water langzaamaan dicht begint te vriezen. En dat niet alleen, het word ook echt spék en spekglad. Toch laat ik mij niet direct uit het veld slaan en vis nog eventjes door. Als het op de volgende twee stekken muisstil blijft besluit ik tóch maar om te stoppen en richting huis te vertrekken, de gladde paden trotserend. Wanneer ik dan zo goed als thuis ben en ik naar mijn eigen schaduw kijk bemerk ik dat ik iets mis. Godver! Mijn statief! Gossamme, dat betekent dat ik nog minimaal twee keer die gladde paden moet trotseren om mijn geliefde statief weer op te halen. In mijzelf mompelend over deze domme actie waar ik alleen mijzelf maar de schuld van kan geven onderga ik mijn lot. Een ding is zeker, warm krijg ik het er wel van. Het zweet staat inmiddels op mijn rug. Gelukkig loop ik niet voor niets want het statief ligt exact waar ik m verwacht had. Als ik thuis ben plof ik op de bank. Het was mooi, het was de laatste en het was een intensive. Op naar de volgende…