Roofvissen-Online: Het Laatste Verslag

• 
  OVERTUIGD…

  Je kan je voorstellen dat ik na de laatste sessie wel zin heb om weer op pad te gaan, op zoek naar de snoekbaars. Na de drie vissen van laatste keer ben ik benieuwd of ze los zijn of dat het een toevalstreffer was. Ik ga overigens uit van het laatste hoor, dat lijkt mij logischer gezien het verloop van het vorige seizoen. Ik ga deze keer op pad met Pieter, mijn nieuwe collega! Ook wel leuk om te zien hoe snel hij zich kan aanpassen aan deze toch best lastige visserij. Het werpen onder de bruggetjes, het subtiel aanbieden van aasjes, het lijkt erop dat onze Pieter het vrij gemakkelijk oppikt. Als we beginnen is het vertrouwen uiteraard aanwezig en dat word eigenlijk alleen maar groter wanneer we op de eerste stek ook direct actie hebben. Na een out of de box worpje word mijn aasje zachtjes gegrepen door een mooie snoek. Oke, het is geen snoekbaars maar daar maak ik persoonlijk verder geen punt van want ook dit soort vissen zijn voor mij altijd welkom. Nadat ik onder toeziend oog van een duidelijk verbaasde Pieter mijn fotootjes heb gemaakt zetten we de vis weer terug. Ja mijn manier van foto’s maken is inmiddels zo’n automatisme geworden dat ik zelf niet meer in de gaten heb hoe vloeiend dat verloopt. Beter! Nadat we deze stek uit hebben gevist besluiten we verder te rijden naar de volgende stek, daar waar ik de laatste keer die vissen ving.
  
  Ik bemerk direct dat er geen stroming staat. Het lijkt erop dat die snoekbaarzen toch écht stroming nodig hebben want nadat we deze stek echt compleet uitgekamd hebben en we visloos blijven besluiten we te verkassen naar ander water. Ook hier vissen we alsof we overtuigd zijn dat we hier een vis gaan vangen. Het kan ook gewoon hoor, al weten we allebei, misschien ik iets meer dan Pieter, dat het vissen op grote snoekbaars zéker geen zekerheidje is. Goed, als je dan eindelijk zo’n bak in je handen hebt, dan weet je waarvoor je het allemaal doet en dan is alle efford die je erin gestoken hebt het minuut voor minuut waard. Deze avond lijkt het erop dat het moeizamer word dan de laatste keer. Stek na stek vissen we af waarbij ik stilletjes aan toch het gevoel krijg dat het deze avond misschien helemaal niet meer gaat lukken. Stek twee, drie, vier, vijf, zes én zeven leveren geen vis meer. Het zijn stuk voor stuk stekken met potentie maar misschien zijn er andere factoren die meespelen. Wanneer ik bij de laatste stek nog maar eens een keertje mijn kunstaas verspeel besluit ik dat het tijd is om ermee op te houden. De volgende keer gaan we er weer met frisse moed tegenaan. Op naar de volgende dus maar.