HEFFIE SJIT…

Ik moet nog een roofbleitje vangen voor de competitie waarin ik meedoe, en dat is potverdikke nog niet gemakkelijk kan ik je vertellen. Het is ook een vis waar ik de laatste jaren weinig tot geen aandacht aan heb besteed ook gewoon omdat ik er de tijd niet voor neem. Hand in eigen boezem. Natuurlijk heb ik in het centrum van Rotterdam een topstek in mijn achtertuin maar ik maak het mijzelf vaak liever lastig dan te gemakkelijk en ben ik de hele regio doorgetrokken alvorens ik tóch maar besluit om maar een keer een kijkje te gaan nemen in de hoop een roofblei te vangen. Maandag morgen, de morgen waar meestal misbaksels in de maak zijn als het om producten gaat, maar wanneer ik de eerste blik werp op de stek en ik zie de meeuwtjes duiken denk ik alleen maar dat dit wel eens een mooie morgen zou kunnen gaan worden want er is een flinke slachtpartij gaande. Heavy shit of om in stektermen te blijven “heffie sjit”voor die aasvisjes die zowel door vis als door meeuwen belaagd worden. Poh, ben blij dat ik op de kant sta. Ik begin maar gewoon met werpen, blijf vooral veel wisselen en zie vanzelf waar ze trek in hebben ook al weet ik dat ik ook gewoon een beetje mazzel moet hebben om zo’n beest te haken. Er zit zoveel speldaas! Daarbij komt dat het ook gewoon lastig is om te werpen met de aanwezigheid van zulke hoeveelheden meeuwen. Soms moet ik er gewoon tussenin gooien om überhaupt een kans te maken. En ik wil ook gewoon geen meeuw haken, dat is niet mijn manier van werken.

Na een half uurtje vissen heb ik dan tóch het geluk aan mijn zijde wanneer mijn hengel zo ongeveer uit mijn hand getrokken word. De herkenbare roofblei aanbeet is een feit. Gelukkig weet ik de vis tussen de palen door en vervolgens in mijn net te dirigeren. Hoezeee! Eindelijk een roofblei van een fatsoenlijk formaat, ook al is dit nog geeneens een monster. Het beestje is in ieder geval zeer welkom, gaat ondertussen samen met mij op de foto en word daarna weer keurig terug gezet middels het netje. Ik heb nog een klein uurtje om te vissen want ik wil niet te lang blijven hangen, ik heb namelijk ook nog andere dingen te doen. Zo nagenoeg aan het einde weet ik nogmaals een mooie roofblei te landen. Het vangen van die vissen laat mijn hersenen flink werken want als het maar even niet klopt kan je het gewoon shaken. Dat aas ondiep houden en dan ook nog eens vér werpen zorgt voor een enorme uitdaging maar de tweede vis die ik vang is het resultaat van mijn eigen inventiviteit, en dat is gewoon lachen natuurlijk. Ik besluit er ook gelijk mee te stoppen. De volgende keer moet ik het weer anders aanpakken, maar dat gaat uiteraard gewoon weer goed komen. Op naar de volgende maar weer…