KNEITER HEET…

Dennis Paul en ik hebben besloten nogmaals richting de waal te trekken op zoek naar roofblei. Naja, niet alleen roofblei natuurlijk want ook voor een baars of een snoekbaars halen we onze neus niet op. Na drie kwartier komen we aan op ons beoogde stekkie en hopen dat het wat beter zal zijn dan de laatste keer. We hebben wel besloten wat meer haast te maken om op die manier onze beoogde stekken te bevissen en wellicht wat meer te weten te komen over deze omgeving. Het enige is het weer! Het blijft maar zo kneiter heet, wanneer gaat dat eens veranderen joh. De waterstand is in de tussentijd nóg wat lager geworden en dat maakt het vissen op die rovertjes er echt niet gemakkelijker op. Er gebeurt ook gewoon helemaal niets. Zelfs met een drie grams kopje red je gemakkelijk de bodem en de bodem is hooguit nog een meter of twee op de maximale werpafstand. We proberen wat te bewerkstelligen maar komen er na een dammetje of drie wel achter dat het ‘m niet gaat worden. Na wat overleg besluiten we te vertrekken naar onze verste stek van de avond want dat is nog wel een stukje lopen. Eenmaal onderweg bekijken we ook gelijk de uiterwaarden van dit water en zien daar in ieder geval méér activiteit dan dat we de hele avond op de rivier gezien hebben. Wanneer de schemer al begint in te treden besluiten Dennis en ik het er maar op te wagen. Paul loopt door naar de eindstek van de avond waarbij ik hoop dat hij er op tijd is. De watersporters zorgen er wel voor dat er flink wat consternatie is in en op het water wat dan ook weer niet ideaal is. Toch weet ik na het zoeken van een rustig stekkie bij de eerste worp een mooie baars te verschalken. Dat is in ieder geval iets.

Wanneer ik Paul bel om te vragen of het wat is blijkt dat hij nét is aangekomen maar dat de activiteit duidelijk waarneembaar is. Dikke roofbleien klappen door het wateroppervlak maar vangen is een tweede. Dennis en ik hebben precies hetzelfde maar wel in iets mindere mate. Ook bij ons komt het water met regelmaat explosief tot leven. Bizar eigenlijk! Het feit dat we ze niet vangen zegt ons dat er zeer waarschijnlijk zóveel speldaas zit dat ze zonder al te veel inspanning aan hun behoeften kunnen voldoen. Ik vang nog wel een mini snoekbaarsje op de bodem maar dat was het dan wel zo’n beetje. Wanneer het donker is komen we weer bij elkaar. Het is al weer tijd om te vertrekken. Wanneer we aankomen bij de auto besluiten we onderweg nog even een tussenstop te nemen bij de MAC om een lekkere McFlurry naar binnen te schuiven. Het is weer mooi geweest voor vandaag. We gaan even in de wacht tot het water weer wat hoger staat. Op naar de volgende…