SAMENGEKNEPEN BILLEN…

Wat is het toch een saai weer geweest de afgelopen periode. Gelukkig is het de gesloten tijd en kan het allemaal niet zoveel kwaad. Ik gebruik mijn tijd goed door mijn bellyboat weer eens een upgrade te geven en te zorgen dat alles klaar staat voor het seizoen én Noorwegen staat weer voor de deur en dus ben ik ook daarvoor druk bezig met de voorbereiding. Tussendoor probeer ik óók nog een beetje te vissen waarbij ik dit jaar net als vorig jaar ga voor een heerlijke simpele visserij. Meervallen met een dobbertje. Ik ben alleen een veeleisend persoon, ik wil het hebben zoals ik het wil en dus daag ik mijzelf uit tot het maken van een dobbermontage waarbij ik géén last heb van een weg driftende dobbert. Er moet dus getest worden en dát laat mij besluiten om ondanks het gure weer toch maar even een avondje op pad te gaan. De winterjas moet gewoon aan. Jemig! Wanneer ik mijn hoofd boven het riet uitsteek heb ik instant last van een gevoelloze bakkes. Gauw duik ik weer achter de rietkraag waarbij het goddank goed uit te houden is. Wanneer het stilletjes aan begint te schemeren gaat een van mijn dobbertjes onder. Hoppa! Niet veel later mag ik een kleine dappere rakker uit het water tillen. Groot issie niet, maar de montage werkt, al word wel duidelijk dat er nog wat aan gesleuteld moet worden want de boel zit nog wel eens in elkaar gedraaid.

Na een fotootje gaat het visje weer terug en ga ik nog even door. Het muziekje staat aan en wanneer ik mijn kop niet boven het riet uit laat steken is het eigenlijk best te doen. Warm is anders maar het is prima vertoeven. Ook al gebeurt er voor de rest eigenlijk niet zo heel veel. Wanneer het écht donker begint te worden krijg ik het ondanks het feit dat ik een winterjas aan heb toch wel een beetje koud. Het is een uur of tien en ik besluit nog maximaal een half uurtje te blijven. Ik heb per slot van rekening al een visje op de kant. Wanneer ik de boel een beetje bij elkaar begin te rapen zie ik uit mijn ooghoek één van mijn dobbertjes onderwater getrokken worden. Yesss, we mogen nog een keer! Na een minuutje of vijf met samengeknepen billen komt er toch weer een mooie maat het netje binnenschuiven. Hoppa! Gauw rol ik mijn mat uit, pak ik de camera en kiek nog even snel paar plaatjes ter herinnering. Ah, life’s good! Toch weer een vis ruim boven de meter. Wanneer de vis weer netjes teruggezet is besluit ik dat ook gelijk tijd is om ermee te stoppen. Het is inmiddels rond elven en de volgende dag moet er gewoon weer gewerkt worden. Ach, we nemen het voor lief. Het systeempje werkt en vereist nog de nodige aanpassing maar dat testen we de volgende keer dan maar weer. Op naar de volgende…