OP ÉÉN HOOP…
Dat vissen op grote snoekbaars is toch best een dingetje. Uiteraard zien en horen jullie niet alles, want ja…. een foto maken van niks is ook weer zoiets. Toch ben ik nog steeds bezig met het uitpluizen waarbij zo ongeveer alles op één hoop geschept kan worden. Stekkeuze, moment, aaspresentatie, aassoort…echt het is een puzzel waarbij ik op het moment alleen de buitenrand van heb liggen. En hoe zwaar het af en toe ook is, het geeft mij tegelijkertijd ook wel weer een boost om door te gaan want het is f*cking uitdagend. De afgelopen twee weken zat ik al zeer dicht bij een vangst maar met vier (!) verspeelde vissen op rij moest ik toch genoodzaakt terug naar de tekentafel. Logischerwijs pas ik lopende de week mijn aasjes aan naar mijn ideeën om vervolgens met een klein deukje maar wel met vertrouwen terug te gaan om mijn gram te halen. Voordat ik vertrek doe ik nog even een laatste check. Aasjes check, camerasteun check, hoofdlamp check…hé, ik heb alleen nog een rood lampje. Ik heb het vermoeden dat er een box op gelegen heeft die ervoor gezorgd heeft dat ie leeggelopen is. Goddank kom ik er nu achter en kan ik mijn reserve lamp meenemen terwijl die andere aan de lader gaat. Op naar de snoekbaars en naar wat nieuwe spots die ik als eerste wil gaan verkennen. Ik kom werkelijk op super interessante stekken, maar vis vangen doe ik helaas niet.
Extra spannend word het dus wanneer ik naar mijn laatste stek van de avond ga. De vis zit er, dát weet ik zeker. Nu hopen dat ze vanavond willen zodat ik mijn aangepaste aasjes kan testen op functionaliteit. Welnu, sommigen werken helemaal niet meer zoals ik verwacht had, sommigen kan ik nog wat aanpassen aan de waterkant waardoor ze werken zoals ik verwachtte. De aanbeten blijven vooralsnog uit. Op het moment dat ik stilletjes aan een beetje tegen mijzelf begin te mopperen en op plekken begin te werpen waar ik anders niet zo gauw zou werpen komt dan uiteindelijk tóch die verlossende knal! Kaboemsaaaa!!! Oeh, blijer kan je mij op dit moment niet maken. Het aangepaste aas werkt, de vis blijft plakken en schuift niet veel later zó het netje in. Yess, een dikke tachtiger! Die Vividus zit zo ongeveer in zijn huig. Gelukkig ligt alles klaar om het foto en meetmoment zo snel en safe mogelijk te laten verlopen waarna ik de vis weer in goede gezondheid terug zet. “Over the moon” zeggen ze dan. Het roesje blijft nog even hangen en dan is het tijd om te stoppen. I love it when a plan comes together, op naar de volgende!