KILO’S STRONT…

Zoals sommigen van jullie wel wisten deed ik 22 november samen met Pascal mee aan het NK streetfishing. Nou heb ik de afgelopen periode niet veel gepost en dat heeft te maken met de voorbereiding voor deze wedstrijd. Wat is het ongelooflijk taai om hier je visje te vangen zeg en als dat voor iedereen geldt dan wil ik mijn stekkies waar ik wél wat vang niet teveel kenbaar maken. Gelukkig vangt Pascal wél meer vis, voornamelijk baars en dus maken we een plan voor de wedstrijd waar we na flink wat telefonisch overleg niet meer vanaf zullen stappen. Alleen dat al houd je van de straat. Goed, wee gaan in eerste instantie voor vijf baarzen en twee snoeken en hopen daarmee toch mee te gaan doen voor en top ranking, proberen ondertussen de rust op te zoeken én toch wel een beetje te genieten van de ervaring. Gelukkig dat genieten lukt, het vangen van baars derhalve blijkt een stuk lastiger. De twee dagen vorst voorafgaande aan de wedstrijd zijn duidelijk funest voor de vangst en laat menig team en ook team WaakVLam radeloos zoeken naar hét aasje wat de sleutel naar succes geeft. Het lukt gewoon niet. Op ons gedeelte van het parcours staat de vis uit! Het enige wat we kunnen doen is stug doorzetten, meters maken en hopen dat ergens vandaag de vis even actief word en we nog toe kunnen slaan. Je zal het altijd zien, de hele periode van voorvissen was dit gedeelte van het parcours goed, of nou ja… er werd wel een visje gevangen en nu is zelfs schrapen te veel. Wanneer duidelijk word dat het waarschijnlijk niet meer gaat lukken stap ik stilletjes aan over op het vangen van snoek terwijl Pascal aasjes probeert waar je zowel snoek als baars mee kunt vangen. Een half uurtje later zijn we goddank van de nul wanneer ik een snoekje weet te strikken. Zevenenvijftig hele centimeters. Hoezeee…

We hopen uiteraard op nóg een snoek want dan gaan we misschien nog wel de top 10 in? Wie het weet mag het zeggen. Dat ene snoekje zorgt in ieder geval voor een boost. Het kan nog steeds, we hebben nog anderhalf uur. Come On!!! Meter na meter word afgevist, kilo’s stront worden onder de schoenen vandaan gepeuterd want soms kan je het gewoon niet meer ontwijken, en dan gaan we gewoon weer verder. Wanneer het einde van het parcours in zicht is en we nog meer teams aan het einde zien staan maken we rechtsomkeert. De vrees dat het bij dat ene snoekje blijft word werkelijkheid. Wat een ontzettend taaie wedstrijd zeg! Andere teams in ons gebied hebben in centimeters minder gevangen dan ons, dat word duidelijk wanneer we horen dat we met dat ene snoekje toch nog 22ste geworden zijn. Het NK 2025 was een taaie editie, maar we hebben genoten met volle teugen en gaan volgend jaar wederom proberen te plaatsen voor de finale van 2026. Voor nu is het klaar! Op naar de volgende….