DIKKIE DIK…

De schoolvakanties lopen bijna op het eind, de watertemperatuur is weer wat aan het zakken én er valt zo af en toe een klein beetje neerslag. Het lijkt erop dat het seizoen nu pas écht gaat beginnen. Die zomervisserij is ook best leuk hoor maar je merkt in alles dat zowel de vis als ikzelf en vele anderen snakken naar een beetje fatsoenlijk visweer. Een paar dagen voor mijn eigen vakantie duiken Paul en ik nog even een keertje de rivier op om te kijken of het klopt wat we allemaal denken. Er zijn tussendoor wat buien gevallen, en dat blijkt ook want als we aankomen bij de rivier zit de stroming er lekker in. Goh, da’s lang geleden zeg. Het zorgt ervoor dat de kribvakken mooi schoon zijn waardoor we wat gemakkelijker kunnen vissen en niet de hele tijd “gras” van onze haken hoeven te harken. Toch blijkt in het begin dat het niet zo gemakkelijk is als dat we van tevoren verwacht hadden, “surprise surprise” zou Henny Huisman zeggen. Pas aan het einde van de uitkambeurt van de eerste strekdam komen de eerste vissen binnen. Het maakt weer een hoop goed want de eerst vis is een Dikkie Dik baars van hoog in de veertig en in de volgende worp vang ik een mooie snoekbaars gevolgd door een dikke snotbrasem in het bekkie gehaakt, jawel! Een afgekeurde grand slam, laten we het zo maar noemen. Na dit op eenzame hoogte staande intermezzo besluiten we te vertrekken naar de laatste spot van de avond.

…en daar is het druk! Hele families zijn hun laatste vrije dagen van de zomervakantie aan het verorberen aan de waterkant. De consternatie is giga met vooral veel jonge kids die hun enthousiasme niet onder stoelen of banken kunnen steken wanneer er, vooral op levend aas, wéér een vis tevoorschijn word getoverd. Onze consternatie ontstaat vooral wanneer Paul met een oppervlakte aas een snoekbaars weet te verschalken. Voor de rest is er niet veel te beleven en dat laat ons een klein stukje verkassen. En laat dat nou eens een goede keuze zijn, want Paul zit met twee achtereenvolgende worpen ineens dik in de roofblei in ik vang zo tussen neus en lippen door de nodige snoekbaarzen. Onze toeschouwers, want we hebben inmiddels een paar jeugdige fans staan erbij en kijken ernaar waarbij herhaaldelijk word gevraagd hoe we dat nou precies doen. Tja, we proberen het uit te leggen, maar da’s toch best lastig. Rond kwart voor elf zijn zowel Paul als ik er wel een beetje klaar mee. We hebben gewoon lekker vis gevangen en zo samen een visje of tien elf bij elkaar gesprokkeld. Dat is toch gewoon weer prima? Deze sessie is voorbij, op naar de volgende…