Noorwegen, Skjervoy 2026

Het is 9 Juni 2026. De inmiddels vijftiende editie van het Wout van Leeuwen Noorwegen Festival staat op het punt van beginnen. Joris, Roy en ik staan dinsdagochtend vroeg als begeleiders in vertrekhal 1 samen met ongeveer vijftig deelnemers. Voor hen én voor ons gaat hier de reis beginnen naar het mooie en hoog gelegen Skjervoy, een kleine vierhonderd kilometer boven de poolcirkel in noord Noorwegen. De reis gaat van Amsterdam naar Kopenhagen om van daaruit door te vliegen naar Tromso waarna een vier uur durende busreis ons bij onze eindbestemming brengt. Het is een stukje, maar als je er dan eenmaal bent…

We hebben geluk want de weersvooruitzichten zijn werkelijk maximaal goed. Wanneer we rond een uur of acht in de avond aankomen reikt de temperatuur tot een kleine 25° celcius en worden de broeken en truien omgeruild voor korte broeken en t-shirts. We nemen als eerste een lekker koud biertje en de pizza’s worden in de oven geschoven zodat we heel even kunnen acclimatiseren alvorens we gaan beginnen aan het klaarmaken van onze materialen zodat we de volgende dag direct kunnen beginnen met vissen. Heerlijk, het is direct genieten. The boys are back in town! Joris, Roy, Ard, Arjan en ik zijn deze week kamergenoten en dat is al vaker gebeurd wat direct zorgt voor een goede sfeer. Aangezien het hier vierentwintig uur per dag licht is besluiten Roy en ik om onze kamer wat meer te proberen te verduisteren want een rolgordijntje hebben we niet. Hoe langer we bezig zijn hoe vindingrijker we worden want alles wat we tegenkomen word gebruikt, pizzadozen, boodschappentassen enz… maar het werkt! Onze kamer is nagenoeg donker!

De volgende ochtend is iedereen er klaar voor en gaan we na de bootchecks, het uitdelen van de pakken én het registreren van alle mensen voor het Noorse vangstregistratie systeem het water op om te kijken of we wat kunnen vangen. Wij als begeleiders hoppen dagelijks van boot naar boot om zodoende iedereen een beetje te kunnen uitleggen wat ze moeten doen om de vissen te vangen die ze graag willen vangen. Deze dag ben ik zelf aan boord bij Peter en Roy en Peter en Patrick. We besluiten met dit prachtige weer het fjord over te steken en onder Loppa te gaan liggen. Een nieuwe regel die bedacht is door de kampeigenaar belet ons om verderweg te gaan want we mogen het fjord niet meer uit, een belachelijke beslissing als je het mij vraagt ook al snap ik dat de veiligheid voorop staat. Het zorgt er in ieder geval voor dat we vindingrijk moeten zijn en op zoek moeten naar andere stekken. Gelukkig blijft er nog steeds meer dan genoeg over om uit te kiezen. We doen eerst een stek midden op het fjord aan alvorens we doorvaren naar de overkant. Het levert wel wat visjes op maar nog niet optimaal. De volgende spot is er wederom een met veel potentie. We driften van een onderwater berg richting de drop off om vervolgens een weer de andere kant op te gaan. Hoe is het toch mogelijk? Wanneer er geopperd word dat we rond de middag moeten eten omdat we straks alle krachten nodig hebben om al die vangsten eruit te takelen word door Peter gevat geantwoord dat we dan wel genoeg hebben aan een crackertje! Hilarisch! Wanneer we op het punt staan om richting de volgende stek te vertrekken vaar ik nog even over de drop off om te kijken of er überhaupt wel vis zit. Het antwoord is overduidelijk JA! We laten alsnog onze shads zakken en staan vrij snel met kromme hengels gevolgd door hele mooie maten kabeljauw! Het word nóg leuker wanneer onze Peter al hijgend en puffend de grootste kabeljauw van de dag uit het water mag takelen. Een meter vijfentwintig, wát een bak! Peter word per direct omgeturned tot crackerboy, want ja… meer dan een crackertje heb je toch niet nodig? LOL!

Na een tijdje dalen we langzaam aan af naar het zuiden richting onze thuishaven wanneer we nog één stek aandoen om te kijken of we nog een heilbot kunnen vangen. Dat zou echt wel een kers op de taart zijn. Het is ook een stek waar ik al een tijdje naar heb zitten kijken, een stek met zeer veel potentie als je het mij vraagt. Tijdens de eerste drift levert het buiten een paar kleine visjes eigenlijk niets op. Ik besluit om aan de andere kant van dit onder water eiland te gaan liggen en nógmaals een drift te doen. We zijn eigenlijk nét onderweg wanneer mijn aas gegrepen word en het is snel duidelijk dat het hier om een heilbot gaat. Tientallen meters lijn worden van de spoel getrokken en wanneer ik een minuut of tien onderweg ben komen we er eigenlijk achter dat ik nog niet veel ben opgeschoten. Hierna gaat het stilletjes aan wat beter en kan ik de vis stukje bij beetje naar boven dirigeren. Ik denk dat ik inmiddels rond de honderd meter uit heb staan. Voor mij is het al lang duidelijk dat dit niet om een klein visje gaat. Dit is misschien wel een vis van “zwem” formaat dus boven de 153 centimeter. Na een klein half uurtje zien we de vis voor het eerst en kan deze bij de eerste mogelijkheid ook direct gegafft worden. Hoe sterk deze heilbot dan nog is word duidelijk wanneer hij zomaar een minuut lang ons laat zien wie er de baas is. We moeten met twee man hangen in het touw om deze vis de baas te zijn. Bizar! Uiteindelijk bepalen we dat deze vis op zijn minst 155cm is maar we kunnen gewoon niet goed meten met de wind die inmiddels is opgestoken. We houden het dus op 155 cm en dat betekent dat ik dit jaar wederom ga zwemmen in de haven. De traditie is namelijk dat wanneer de vis boven de 153cm is, hij ook boven de vijftig kilo weegt en dat betekent dat je de plons “moet” maken. Zoooo geen zin in, maar het gaat gebeuren, ik laat mij niet kennen.

Wanneer de foto’s zijn gemaakt gaan de touwen weer los. De gaff word als eerste verwijderd waarna het touw rondom de staart word verwijderd om de vis zodoende langzaam weer de diepte in te zien verdwijnen. Na een schreeuw van geluk ga ik heel even zitten. De beentjes zijn helemaal week van de spanning, ik moét gewoon heel even bijkomen. Daarna is het voor deze dag gelijk gedaan. De gids sessie zit erop en de mannen hebben eigenlijk gelijk meegemaakt waarom we hier zijn. Deze dag had alles! Het was werkelijk Top met een hoofdletter T! Ik mag mij met een blij gezicht gaan voorbereiden op de dag van morgen. Dan ga ik namelijk mee met Willem, Rene, Andre en Peet.

Dat het in Noorwegen wat betreft het weer snel kan veranderen weten de meesten van jullie denk ik wel. Dag drie en visdag twee maakt direct duidelijk dat je nooit ergens van uit moet gaan. De plaatselijke weerdienst YR geeft voor de morgen nog prima weer door waarna het in het begin van de middag een stuk heftiger gaat worden. De ene dag sta je nog in je t-shirt en de volgende dag heb je je trui en je jas weer nodig om warm en droog te blijven. Ik besluit met de mannen een aantal stekken voor de haven te bevissen aangezien dat op dat moment nog goed te doen is en wanneer het slechter gaat worden duiken we naar binnen om de rest van de dag te vissen bij of in de buurt van de brug. En het gaat eigenlijk best wel lekker. Het formaat kabeljauw dat we aan het vangen zijn is volgende de mannen beter dan de dag ervoor en dat geeft sowieso een goed gevoel. Na een aantal drifts pakken we nog even een stekje voor het vissen op de heilbot. De driftjes zijn prima en geven vertrouwen, het zo zomaar eens kunnen gebeuren eigenlijk. Maar op het moment dat de driftzak ons inhaalt en het vervolgens van de andere kant gaat waaien word alles in een mum van tijd heel anders. Dit is dus de westenwind die ze verwacht hadden. Gauw maken we rechtsomkeert en duiken we naar binnen richting de brug. We komen erachter hoe snel het weer verslechterd wanneer we naar de brug aan het varen zijn en de golven vanuit het niets ineens een meter of anderhalf worden. Ik hoop dat we er komen en áls we aankomen we nog kunnen vissen. Het blijkt een illusie, want zelfs aan de binnenkant is de boot gewoon niet te controleren. Wat een kl*tezooi zeg! Er worden snel knopen doorgehakt waarbij word besloten dat we deze sessie stoppen zodat de mannen aan het einde van de dag zelf nog lekker op pad kunnen gaan want in de avond gaat de wind er weer uit en kan er weer gewoon gevist worden. Change of plans dus. Helaas zit deze sessie er voor mij op, al had ik toch nog wel een tijdje willen knallen me die gasten. Het mocht niet zo zijn. Achteraf was de keuze gewoon een hele goede want dit clubje heeft een nachtje doorgehaald waarbij prachtige vissen werden gevangen. Well done!

Visdag drie is al weer een feit. Ik zit in een lekkere vibe deze week, mag met een hele berg leuke mensen op pad en dat alleen al is toch super om mee te maken? Deze dag mag ik met Frank, Arjo, Leen en Kevin op pad. We kúnnen achter Ard en Arjan aan richting het eiland Spildra wat bekend staat om de heilbot stekken maar er word anders besloten. Ik hoop en ga er eigenlijk vanuit dat die gasten wel een hele dikke gaan vangen daar. Weken van te voren hadden we hier al contact over, deze stekken hebben zoveel potentie, het kan eigenlijk niet missen. Wij gaan richting mijn heilbot spot en hopen daar wellicht een dikke rakker te vangen. Het word al snel duidelijk dat gezelligheid hier hoogtij viert want onderweg naar stek één word er wat afgeklept, geweldig! Na een drietal driften over deze topstek zonder enig resultaat maar wel in aanwezigheid van een zeearend die overduidelijk geïnteresseerd is in onze boot en waarschijnlijk ook in onze buit word duidelijk dat de meesten wel wat anders willen. Er moet gewoon even vis gevangen worden. Ja het klopt, dat heilbotvissen is natuurlijk ook niet altijd even gemakkelijk, maar áls het dan gebeurt is het natuurlijk top! Ik snap hun verhaal waardoor we besluiten de grens op te zoeken en te verkassen naar een groot onderwater plateau in het noorden, ondertussen denkend aan hoe Ard en Arjan het zouden hebben. Na en kort contact is het duidelijk dat we niks missen want het blijft vooralsnog stil daar. Na een half uur varen komen we aan en word de boot neergelegd op een lange kant waarbij we hopen dat we de vis gewoon ergens tegen komen. Een kwartiertje verder worden onze gebeden verhoord en komen we op een stuk waar we werkelijk de ene na de andere mooie grote kabeljauwen vangen. Het gaat maar door, allemaal vissen tussen de tachtig en de meter. Het zorgt instant voor een andere sfeer waarbij die glimlachjes die ik misschien heel even miste weer heel snel terugkeren. Wanneer Leen als klap op de vuurpijl dan ook nog een mooie grote heilbot weet te vangen is ook deze dag al weer helemaal geslaagd.

De volgende drift levert wederom prachtige vissen op. Tjonge, wat kan één stek toch een groot verschil maken over de afloop van zo’n dag. Tot nu toe lukt het gewoon telkens weer om zo’n stek te vinden, doelbewust en toch ook met een beetje geluk. Na verloop van tijd lijkt ook de wind weer zijn intreden te doen. De laatste drift maakt dat ons ook duidelijk want zo mooi als dat we dat eerst deden word het niet meer en dus besluiten we het laatste gedeelte van de dag elders te vissen. Ik heb nog wel wat ideetjes maar ook deze dag blijkt dat de wind ineens zo hard is dat fatsoenlijk over een bergje driften niet eens meer zal gaan. Leen weet nog een mooie stek dichtbij Skjervoy, eentje die uit de wind ligt en dus gaan we volle vaart die kant op. Eenmaal daar komen we erachter dat de betreffende stek tóch niet zo uit de wind lag als we dachten en na een laatste poging word besloten een einde aan de dag te breien. De wind zal nóg harder gaan worden in de loop van de nacht wat er helaas voor zorgt dat we de volgende dag wat later zullen moeten gaan beginnen. En dat merken we dan weer in onze terugvaart naar de haven van Skjervoy. Een bumpy ride en tijdrovend voor zo’n relatief klein stukje varen. Tóch kunnen we voor vandaag zeker spreken van een geslaagde dag, alleen had het wat meer verdeeld mogen zijn over de gehele dag. Soms gaan die dingen nou eenmaal zo.

Wanneer ik bij thuiskomst mijn matties Ard en Arjan tegenkom krijg ik grappig merkbaar de “silent treatment”. Ik moet er even doorheen maar kom er na een biertje of twee achter dat buiten een paar frutjes om ze eigenlijk niets hebben gevangen deze dag. Wat!? WTF! Hoe kan dát nou toch? Spildra leek mij toch écht een topspot! Geen vis op de fishfinder en dus ook geen grote vis, en daar krijg ik persoonlijk, als is dat met een flinke kwinkslag uiteraard de schuld van. Ik krijg onder andere een speciale RIP Carl spot op Spildra, ik word zonder eten en drinken achter gelaten op Spildra, en wanneer Ard na een uur klagen vind dat de bodem rondom Spildra op een pizzabodem lijkt ja dan word er zelfs een pizza vernoemd naar Spildra. De Spildra Pizza! Definitie: Een kale pizza zonder enige vorm van een topping, dus alleen een kale bodem wat dan weer lijkt op de bodem rondom Spildra aangezien er volgens die brabo’s geen enkele vis zwemt. Ik moet dus keihard mijn best gaan doen want de volgende dag stap ik bij deze twee aan boord. Als ik er niks van bak brengen ze mij alsnog richting Spildra. 😉 Ach, ik ben in ieder geval bedenker van de Spildra Pizza, een pizza die nog niet bestaat, maar dat deed een kapsalon ook niet. 😉

Visdag vier is inmiddels aangebroken. Vandaag is het mattiedag want ik mag vissen met Ard en Arjan en dat is op voorhand al een leuke dag. Het idee in eerste instantie was om naar Spildra te gaan en rondom dit eiland op zoek te gaan naar een paar grote heilbotten maar dat hoeft na gisteren niet meer. Ghegheghe… Buiten dat, de harde wind zorgt er voor dat we pas rond het middaguur het water op kunnen. We zullen dus aan moeten passen, gaan langer door dan normaal en we gaan op zoek naar stekken die wat meer in de luwte liggen. Na wat overleg besluiten we onze eerste drift te maken onder Laukoya, een groot eiland in de buurt van Skjervoy. Deze stek heeft zoveel potentie. Het stikt er werkelijk van de koolvis, de wolken blijven het scherm van de fishfinder maar binnen denderen. Hoe mooi deze stek ook is, voor wat betreft heilbot blijft het hier gewoon stil. Wél vangen we regelmatig wat mooie maten kabeljauw en dat houdt de spirit er natuurlijk goed in. De passerende dolfijnen doen zéker ook een duit in het zakje, behalve die ene die dacht even een aanval te doen op mijn achter de boot slepende dobber. Gelukkig mist hij ‘m net want anders had ik waarschijnlijk geen hengel meer. Nadat we nogmaals een drift hebben gemaakt besluiten we hier weg te gaan en op zoek te gaan naar andere stekken. Hier dichtbij ligt nog een mooie stek en aangezien we hier nog nooit gevist hebben is het even zoeken geblazen hoe we deze spot het beste kunnen benaderen. Het gaat allemaal niet zo gemakkelijk want zónder driftzak worden we het gehele water over geblazen en mét driftzakken gaan we precies de andere kant op als dat we eigenlijk hadden verwacht. Het levert ons overigens wel een giga hoeveelheid kabeljauw op met werkelijk prachtige exemplaren.

Wanneer we, nadat we de boot opnieuw gepositioneerd hebben over onze beoogde stek gaan valt het eigenlijk gewoon een beetje tegen. Verder dan een verdwaalde aanbeet op de aasvis komen we niet én de wind is nog wat harder gaan blazen waardoor we de keuze maken een stukje water op te zoeken waar we een gewoon in de luwte kunnen vissen. De weg er naartoe is op zijn zachtst gezegd bumpy maar uiteindelijk komen we aan op de plek van bestemming en kunnen we even zonder golven vissen. We worden zelfs een beetje baldadig wanneer we zoveel kleine kabeljauw vangen dat het begint te vervelen en we gewoon niet meer aanslaan en de vissen laten lopen. We kunnen er hard om lachen en hopen natuurlijk op dat die ene onmisbare aanbeet van die heilbot er even tussendoor fietst. We moeten er vooralsnog even op wachten. Na een tijdje besluiten we naar de buitenkant van de baai te verplaatsen, meer in de wind maar zeker interessant voor het vangen van onze beoogde platte rover. Bij aankomst zien we dat de fishfinder lekker vol loopt met vis en dat resulteert in wat kabeljauw en uiteindelijk tóch nog een heilbot voor Ard. Poeh, daar hebben we voor moeten werken zeg! Terwijl hij deze vis aan het drillen is gaat ook nog de aashengel van Ard af, maar helaas blijft deze vis niet plakken. Na de fotoshoot gaat de vis weer terug en vissen wij nog eventjes door. Het resulteert nog in een volger voor Arjan maar vangen doen we deze vis helaas niet. Dat had toch wel een hele mooie afsluiter geweest van een leuke, taaie maar ook succesvolle dag. Hopelijk gaan we nog eens zo’n dag beleven als een aantal jaar geleden waarbij we alledrie een mooie heilbot wisten te vangen. Deze steken we weer in onze binnenzak en hopelijk lacht het geluk ons volgend jaar weer toe. Voldaan gaan we de terugreis richting Skjervoy maken, drinken onderweg een biertje en drie keer raden wat we deze avond gaan eten? Inderdaad…PIZZA!!!

Dag vijf mag ik met Peter, Roy, Peter en Sven op stap. Een dag waar ik naar uitgekeken heb want met Sven heb ik al heel lang een afspraak staan om te gaan vissen, met Peter heb ik gesproken hoe je een dag kan vissen zonder een lom te vangen en dat wil hij graag ervaren en met Peter en Roy wil ik graag een heilbot vangen. Uitdagingen genoeg dus! Het weer is goed, maar de wind zorgt toch nog voor de nodige belemmering. Ik besluit om te beginnen op de kabeljauw spot van gisteren want die beesten waren zo dik dat dat echt wel de moeite waard was. Van daaruit gaan we gewoon kijken wat de dag ons zal brengen. Wanneer we aankomen merken we in ieder geval dat de vis er nog steeds zit want met regelmaat komen er gewoon superdikke kabeljauwen binnenboord.

Lomloze Peter zit zichtbaar genietend voorop de punt te vissen en hoopt dat dat zo blijft. Hij had er moeite mee dat de lom wanneer die naar boven word gehaald het vaak niet redde en dat geldt ook voor het vangen van koolvisjes als aas. Het ging zelfs zo ver dat hij dan maar liever niet meer mee ging. Gelukkig kon ik hem overtuigen dat als hij zijn stijl van vissen een beetje aan zou passen hij geen lom zou hoeven vangen én dat we wat meer rekening zouden houden met het vangen van koolvisjes als aasvis. Gewoon minimaal en dat is normaal gesproken ook écht genoeg. Het geeft Peter een zichtbaar beter gevoel én hij weet ook nog eens een paar hele dikke kabeljauwen te vangen. Sven is ondertussen een beetje aan het soorten jagen want hij wil nog een zeewolf vangen en natuurlijk ook gewoon die dikke kabeljauwen. Eigenlijk hebben we gewoon een hele leuke dag zo met z’n vijven.

Na een tijdje besluiten we te gaan verkassen. Wanneer ik op de klok kijk zie ik dat het getijde goed is om een poging te wagen op het vangen van een heilbot. Op naar de baai waarbij ik begrijp dat ik vandaag ook een volgboot erbij heb gekregen. Een afspraak onder elkaar, oke prima, het water is groot genoeg. Deze baai is de afgelopen week wel behoorlijk afgevist, maar het vertrouwen is goed en word eigenlijk alleen maar beter wanneer ik voor mijn gevoel een topdrift maak. Het verbaast mij zelfs een beetje dat we met vijf man en zeven hengels geen beet krijgen. Iets verderop zien we er wel eentje gevangen worden maar daar hebben wij niets aan natuurlijk. Aan de driftjes die ik maak kan het gewoon niet liggen. Ik drift keurig netjes langs de pukkeltjes onder water, daar waar normaal gesproken die heilbotten liggen te wachten tot er wat voorbij komt maar jammer genoeg wil het niet lukken. Misschien willen ze niet, maar het kan ook zijn dat mijn “volgboot” met bonkende muziek iets te dichtbij ligt waardoor die beesten wat meer op hun hoede zijn. Wie zal het zeggen? Ik pak een stuk op dertig meter, een stuk op twintig meter en verkas vervolgens naar de stek waar ik de dag ervoor met Ard en Arjan heb gelegen. Toen lag de stek vól met aasvis, nu helemaal niét. Dat kan gebeuren aangezien het getijde ook anders is. Ik probeer nog wat te zoeken maar kom er ook wel snel genoeg achter dat het hier niet gaat gebeuren. Terug naar de kabeljauwstek dan maar en even bekijken wat we van daaruit nog kunnen gaan doen aangezien de tijd ook begint te dringen. Niet heel veel later staat onze Sven weer met een kromme hengel en de manier waarop zijn aas gepakt word kan maar één ding betekenen. Heilbot! Groot is ie niet, maar we hebben tóch weer een heilbotje in de boot. We doen nog één poging om Peter of Roy een heilbot te laten vangen maar na wederom een prima drift te hebben gehad blijft dat nummertje vandaag staan op die ene van Sven. Het is niet anders helaas. Rond half zes stoppen we ermee en zetten we koers richting Skjervoy.

Ik beleef deze week tot nu toe écht als een hele leuke. De groepjes met wie ik mee ga zijn stuk voor stuk top en dat geldt ook voor de laatste dag want dan mag ik mee met Martijn, Ronald en Francois. Deze mannen leggen de lat een beetje hoger waarbij de heilbot vis nummer één is en dat word wel duidelijk want de grootste heilbot van de week komt van deze boot waarbij Martijn zich de gelukkige mag prijzen. 1.64 meter is toch wel een hele serieuze vis hoor.

Buiten het feit dat het zeer gezellig is kan ik wellicht van deze jongens ook nog wat leren. Onderweg naar de stekken passeren alle facetten van het vissen ongeveer de revue en voordat je het weet ben je op je stek. Het enige wat een beetje balen is, is dat de wind de laatste dag duidelijk meer parten speelt dan dat ze tevoren hadden voorspeld. Het tweetje uit het oosten is meer een viertje/vijfje en dat betekent dat we onderweg naar stek één om moeten keren want met deze omstandigheden is daar gewoon niet te vissen. Het blijkt sowieso verschrikkelijk lastig om op de plek te blijven. Het waait zelfs zó hard dat het vangen van koolvisjes zelfs een hele lastige blijkt te zijn. Na ruim een uur vangen we een paar kleine koolvisjes. Het laat mij besluiten deze dag maar gewoon met kunstaas te vissen. De eerste beoogde stek lijkt uit de wind te liggen maar niets is minder waar. Het is wel een hele mooie spot maar de wind draait hier om de berg heen wat ervoor zorgt dat de golven bijna over de boarding klotsen. Allemachtig! Desalniettemin maken we hier een aantal driften alvorens we visloos vertrekken naar de volgende spot. Ook hier is het nagenoeg niet te doen. Ik besluit om zelf niet te vissen en de boys een kans te geven waarbij ik de boot probeer te controleren en op een diepte te houden van ongeveer dertig meter. Dat lukt redelijk maar helaas zonder het beoogde resultaat. Potverdorie. Ik vind het wel jammer dat juist deze dag de wind roet in het eten gooit. We besluiten nog één spot aan te doen en gelukkig blijkt dat er een te zijn waar we wél uit de wind liggen. Het zorgt eindelijk voor wat rust, op zo’n manier dat je niet de hele tijd hoeft te letten op wat de boot doet maar dat je wat meer de focus kan leggen hoe je je aas aanbied. Het brengt uiteindelijk nog een klein heilbotje op de boot, of eigenlijk net ernaast want wanneer Martijn probeert te gaffen laat de haak los en zien we de vis langzaam weer de diepte in vertrekken. Ach, de leader is aangeraakt, hij telt, en het was ook geen monster anders had ik er wellicht iets anders over gedacht. 😉 Rond een uurtje of twee is de laatste visdag voorbij. De boot moet netjes en schoon ingeleverd worden én alle spullen moeten weer klaargemaakt worden voor onze terugreis.

Aan het einde van de dag nog even voor het eind diner is het tijd voor de traditionele duik. Deze keer hoef ik gelukkig niet alleen, deze keer gaan we met z’n tweeën want Martijn had met zijn vis van 164 cm de grootste vis van de week. Koud? Ja een beetje want alhoewel we deze week met goed weer begonnen is het op het moment dat we te water gaan slechts nog een graad of zeven met een watertemperatuur van een graad of negen. We gaan het lichaam dus zéker even laten schrikken! Onder luide aanmoediging en ondersteuning van alle deelnemers ging om 18:00 uur alle overbodige kleding uit en gingen we de plomp in. Heeeerlijk! Ach, ik zie het maar als een enorme eer dat je omdat je zo’n grote vis hebt gevangen het water in mag springen en eigenlijk is dat ook gewoon zo! De trip voor volgend jaar staat op op de planning. Skjervoy 2027, dán gaan we voor de twee meter! Inntil neste…

Voor meer informatie over het Wout van Leeuwen Noorwegen Festival kun je altijd contact opnemen met Joris (www.visreis.nl) Uiteraard kan je ook informatie inwinnen bij de jongens van Wout van Leeuwen (www.woutvanleeuwen.nl)  Marcel en Carl kunnen je alles vertellen over het vissen in Noorwegen.