ROBBETJE VECHTEN…

Donderdag is het weer tijd voor een avondsessie. De gehele week is het wat betreft het weer donders slecht geweest. Tjonge, regen en wind gooien de meeste dagen roet in het eten, maar uiteindelijk kan ik mijzelf niet bedwingen, pik de beste avond eruit en ga op pad. Op zoek naar nieuwe snoekbaars gronden. Deze keer ga ik niet alleen en sluit Kay aan. Wij vissen veel te weinig samen, maar áls we dan gaan, dan is het ook altijd gezellig. Daarbij komt dat ook Kay niet vies is van een uitdaging en dat is best lekker bij de visserij die we op dit moment aan het doen zijn. Dat vissen op grote snoekbaars is gewoon taai, maar wat van ver komt is lekker zeggen ze dan en dus staan we tezamen aan de waterkant op een water wat we verder niet heel goed kennen maar wél de potentie heeft. Dat word wel duidelijk als we de eerste worpen maken. Kay is de eerste die een duidelijke aanbeet krijgt maar helaas niet weet te verzilveren. Kak! Het had best lekker geweest om er binnen een paar worpen achter te komen dat jouw beoogde vissoort ook daadwerkelijk aanwezig blijkt te zijn. Voor nu moeten we nog even geduld hebben voor de daadwerkelijke bevestiging. Die klote wind gooit écht roet in het eten, want ook al vissen we wel een gebied af, het is ook niet echt heel gestructureerd. Niet raar overigens want volgens mij snakken we beide naar een stekkie uit de wind.

Uiteindelijk lukt dat wel en krijg ook ik in de buurt van een versmalling een tik op het aas maar verder dan dat gaat het helaas niet. Dat leek wel een snoekbaarsbeetje, maar ik heb ook het idee dat dat geen monster is geweest. Na een goede anderhalf uur op dit stekkie besluiten we om onze nieuwe spot voor vanavond maar te verlaten en nog even naar onze hot spot te vertrekken. Daar waar we zéker weten dat er vis in de rondte zwemt. Letterlijk twee tellen later sta ik al met een kromme hengel na een heerlijke en overduidelijke snoekbaars aanbeet. Het is ook nog eens een hele beste wanneer blijkt dat deze vis de tachtig centimeter overschrijdt. Hoppa, die is in de pocket. Wanneer de rust na het fotograferen e.d. wederkeert is het direct weer raak. Deze keer is het Kay die een robbetje mag vechten. Een iets minder grote, maar toch zeker nog een deftige zeventiger. Die beesten zijn helemaal los joh! De volgende twee worpen zijn wederom bingo en met alle handelingen die erbij komen krijg ik het er gewoon warm van. Wat een bizarre ontknoping van de avond. Deze hadden we beide echt niet aan zien komen. En zoals wel vaker is het spektakel weer voorbij voordat je het weet en keert de rust weer terug. Het is gedaan en dat is voor ons ook het teken om ermee te nokken. Wát een bizarre avond, op naar de volgende….