TWITCHBAARS…

Het is maandagmorgen vroeg wanneer ik in de auto stap richting het zuiden. Er staat een dagje in de bellyboat op de planning samen met mijn maatje Pascal. In eerste instantie was dat niét de bedoeling maar de hoge waterstand dwingt ons om de belly in te stappen om in de buurt van de goede stekken te komen. Overigens, dat vind ik helemaal niet zo erg want het staat sowieso al in de planning om de bellyboat meer te gaan gebruiken en dus maak ik van de gelegenheid gebruik om alles maar even uit te testen en te checken of alles nog functioneert. Gelukkig is dat het geval en na een kwartiertje opbouwen lig ik heerlijk te dobberen en kom ik er weer achter hoe lekker het is om juist dát te doen. Hoe vroeg het ook is, eigenlijk zijn we al weer een beetje te laat om die eerste goede momenten na zonsopgang mee te pikken, maar zodra we aankomen op ons eerste beoogde stekkie gaan de twitchbaits aan de speld en hopen we op een mooie twitchbaars. En lang hoeven we niet te wachten want na een klein kwartiertje vang ik de eerste baars, inderdaad op de twitchbait. Het is geen monsterbaars maar toch wel een formaatje waar je een klein beetje blij van word. Helaas blijkt het wél een van de weinige wapenfeiten want we komen er wel gauw achter dat de vis deze dag niet “aan” staat. Gauw stappen we over op finesse aasjes en gaan we slepen over de bodem.

In eerste instantie ben ik wat onwennig want het vissen met een kickback vanaf de boot is toch wel iets anders als het vissen vanaf de kant. Eigenlijk wil dat gewoon niet. Na wat omwegen kom ik uit op de nedrig, dat geeft mij een goed gevoel én het idee dat ik de controle heb en dat is natuurlijk wel belangrijk als je dit soort visserijen doet. Toch blijft de tweede aanbeet lang uit maar uiteindelijk kan ik na eerst een misser te hebben gehad óók nummer twee van de dag het netje in trekken. Tijdens de drill leek het al om een mooie maat te gaan maar wanneer deze baars in het netje ligt zie ik dat ook deze vis gewoon weer de grens van vijftig centimeter ruim gaat overschrijden. Wauw, wat heb ik toch een mazzel de laatste tijd, het lijkt wel of het allemaal vanzelf gaat. Oke oke, ik doe er echt wel mijn best voor en ze komen natuurlijk niet aan waaien, maar die formaten heb je gewoon niet altijd voor het zeggen. Jaar op jaar lukte het niét en nu lukt het telkens wél. Ik geniet er maar van zolang het duurt. Pascal pielt er op los met zijn nieuwe fishfinder, ziet zat van die rakkers liggen maar ziet ook dat ze er geen zin in hebben. Ze komen kijken, volgen en verdwijnen weer uit beeld. Bizar! We blijven vandaag steken op twee vissen, maar die ene…die maakt toch weer de dag. Op naar de volgende maar weer…