DE JINX EN DE VIBE…

Maandagmiddag is het eindelijk, na een ongeveer een maand een keertje fatsoenlijk om te vissen. Fatsoenlijk he, nog zéker niet optimaal want na een aantal weken temperaturen boven de vijfentwintig graden en dan weer wind die ervoor zorgt dat je uit je verschoning waait is het deze keer rond de twintig graden met slechts (!) een windkracht vijf uit het noordwesten. Tja, ik heb beter tijden gekend. Ik besluit stekken te zoeken met de wind in de rug en blijf in de buurt om te kijken of ik nog wat kan bewerkstelligen, hopend op een roofbleitje en een snoekbaarsje. De vibe keert stilletjes aan terug, maar de jinx is nog niet weg want bij het prepareren van de camera merk ik dat de accu leeg is, grrrr, oke het is niet anders, ik pak wel een fotootje uit het archief mócht ik wat vangen uiteraard. De eerste stek is vooral roofblei gerelateerd maar wanneer ik een een dik half uur zonder enig teken van leven gevist heb besluit ik hier verder geen tijd in te steken en ga ik naar de volgende stek, deze keer op snoekbaars. Ik wil gewoon even een visje vangen en besluit een poging te wagen op één van de vele pontons die de regio rijk is. Wanneer ik net begin met kanticalen verraadt een harde beuk op het aas de aanwezigheid van snoekbaars. Het is een échte mooie maar helaas pindakaas lost de vis nog vóórdat ik het net in de hand heb. Kak, dat is jammer. Op dezelfde stek pak ik een paar minuten later dan toch de eerst van de dag.

Nadat ik de vis netjes heb teruggezet en de stek helemaal maar zonder verder resultaat heb uitgeplozen ga ik ook hier niet verder. Wil ik nog meer vis vangen dan zal ik het dichterbij huis moeten gaan zoeken, en dat doe ik dan ook. Na een half uurtje kom ik aan op mijn laatste stek van de dag. Het water is nét afgaand en wanneer ik aan het einde van mijn pontonnetje aankom is het weer tijd voor actie. Hoppeteeje een mooie zestiger dit keer. Ik moet zeggen, op twee benen staan is toch echt beter dan op een, eens? Gauw gaat de vis terug en ga ik nog heel even door. De tijd begint inmiddels toch ook wel wat te dringen want er word thuis ook weer op mij gerekend. Het laatste deel word even testvissen op een voor mij onbekende maar voor velen toch zeer bekende stek. Een stek die ik normaal niet aandoe in verband met de drukte. De visgoden zijn mij vandaag goed gezind want in dat laatste korte moment mag ik nog drie vissen extra noteren, heerlijk gewoon. Nu kunnen we gewoon weer eens spreken over een goede sessie. De tijd om te stoppen is gekomen. Eindelijk weer eens een goed sessie-tje, op naar de volgende maar weer.