OOO ZO DRUK!…

(17-05-2022) Het zeebaars seizoen is best goed begonnen al zeg ik het zelf. Er word goed gevangen in de waterweg, maar het is ook oooo zo druk. Echt overal kom je medevissers tegen, en dat is niet altijd even fijn. Ik probeer mijn volgende sessie zo te plannen dat ik de drukte vooruit ben en dus duik ik direct na mijn werk door te rijden. Eten doen we later wel. Ik heb een kleine twee uurtjes de tijd en hoop dat de vis en de rest van de omstandigheden mee willen werken en dat ik een visje weet te vangen, maar als ik aankom is de wind best en beetje lastig en door de wind stroomt het kneiterhard naar binnen. Toch probeer ik er het beste van te maken, ik moet alleen even geduld hebben op het moment dat het ietsje rustiger word. Na een goed half uurtje word de stroming minder en ook de wind gaat stilletjes aan liggen en dat resulteert nagenoeg direct in de eerste aanbeet van de avond. Bizar toch? Ik heb hier een half uur staan werpen op dezelfde stek. Kan met toch niet voorstellen dat die vis hier net aan komt zwemmen. Gauw een pica en dan gaat ie weer terug.

In de verte zie ik al weer vier man op een strekkertje vissen. Ongelooflijk toch? Vroeger stond ik hier alleen, maar dat lijkt verleden tijd. Ik besluit nog even gauw te verkassen voordat ook mijn andere beoogde stek bezet gaat zijn, maar dat levert geen vis op en dus ga ik vergezeld met een collega visser (waarvan ik niet erg vind dat ik hem tegen kom) nog even terug om te kijken met het eerste afgaande op mijn “oude” stekkie. Het valt mij wel op dat in vergelijking met een week of drie geleden het allemaal wat moeilijker lijkt te gaan. Geen valse aanbeetjes meer ofzo? Het water lijkt mij in ieder geval wat minder levendig. Het zou zomaar een klein dipje in de maak kunnen zijn. Gelukkig vang ik ondertussen toch nog een kleintje, blije mij! Op het moment dat ik aan eten begin te denken komt er nog en groepje vissers aan, en ondanks het feit dat er genoeg ruimte beschikbaar is komen ze toch behoorlijk dicht bij ons staan. Het is voor mij het moment dat ik af taai. Ik was al van plan te gaan, het is alleen nog een beetje versneld. De volgende keer is het tijd voor een andere stek. Vandaag ben ik weer twee visjes rijker. Op naar de volgende keer…

ZITTEN STAREN…

(10-05-2022) Na de eerste zeebaars sessie van 2022 kan ik niet wachten om nogmaals op pad te gaan, op zoek naar nog meer zeebaars. Mijn zoon heeft vakantie en dus maak ik een instant beslissing om met een dobbertje en een zagertje te gaan proberen. Dat doe ik niet vaak, maar dit is zo’n uitgelezen moment. Heel lang hebben we niet, want we staan pas rond half acht aan de waterkant. De dobbertjes gaan te water en nu is het afwachten….maar dat wachten….dat is niet aan mij besteed, en ook niet aan Ivo trouwens. Als we na een minuutje of twintig nog steeds naar die dobber zitten te staren is het genoeg geweest. Ik ren even terug naar de auto om mijn tas met kunstaas te pakken in de hoop dat we misschien nog een baarsje kunnen verschalken op onze aas hengels. Ongelooflijk maar waar is worp één direct raak. Met een hengel die hoepeltje krom staat en een vis die mij op deze hengel werkelijk alle hoeken van de waterweg wil laten zien, heb ik maximaal sport en is het toch wel even genieten hoor. Het levert in ieder geval een big smile op…

Ongelooflijk maar waar is het binnen vijf minuten wederom raak en sta ik weer maximaal te drillen met een hengel die helemaal niet bestemd is voor het vissen met kunstaas. Het is genieten met een grote G. Snel word er een fotootje gemaakt en kunnen niet veel later de aasjes wederom te water. Goh, die is weer zo’n avondje die ik niet aan had zien komen. Het vangen van een zeebaars voor Ivo zou het boeltje wel compleet maken. Ik heb die zin in mijn gedachte nog niet eens afgemaakt of ik hoor rechts van mij:” JA! Hangen!” Haha goud dit. Ben net weer op mijn steentje geklauterd en kan er vervolgens weer vanaf klauteren om ook Ivo even te kieken met zijn net gevangen zeebaars. Gauw gaat ie weer terug en vissen we nog even door. We hebben niet heel veel tijd meer, want het begint donker te worden en om je dan te bewegen op die glibberige stenen lijkt mij niet zo’n goed plan. Daarnaast begint het ook gewoon koud te worden. Een klein kwartiertje verder is het tijd om er een einde aan te breien. Het is weer mooi geweest. Hoe anders kan een avondje lopen. Ik kan niet anders zeggen dat het seizoen in ieder geval goed begonnen is. Op naar de volgende maar weer…

LAFFE AANBEETJES…

(25-04-2022) En zo ben je weer en paar weken verder. Na mijn eerste poging voor het vangen van een zeeforel heeft het niet echt mee gezeten. Poging twee viel in het water vanwege te slechte omstandigheden. Poging drie had ook geen doorgang ivm met een opgelopen griepje, en hierna was de zin om nogmaals een poging te wagen eigenlijk wel een beetje vertrokken. Aan de andere kant trekt de zeebaars wèl aan mij! Het getijde is goed, de wind omstandigheden kunnen ermee door en dus stap ik klakkeloos over op de zeebaars. Ik weet dat ze er zitten, het is alleen nog even een kwestie van vangen. Mijn plannetje is gemaakt en overtuigd van mijzelf stap ik naar de waterkant om de eerste zeebaarsworpen van 2022 te maken. Mijn eerste stek is er een waarvan ik weet dat er met hoogwater (want dat is het) “bijtgrage” zeebaars zou moeten zitten. Het is alleen wel een feit dan ik na twintig minuten en zonder enig wapenfeit begin te twijfelen of het wel goed gaat komen deze avond. Snel schakel ik over naar plan B. Een laagwaterstek met hoog water, je weet het nooit?

Proberen kan in ieder geval geen kwaad. Vijf minuutje’s later, na een verre drift ruim voorbij het dammetje krijg ik mijn eerste aanbeet! Hangen…yesss! Niet veel later ligt er een mooie vijftig plus zeebaars voor mijn voeten te wachten om opgepakt te worden. Ah, dit is toch wel een lekker begin hoor. Na wat fotootjes mag de vis weer terug, is de avond goed en is mijn vertrouwen weer helemaal terug. Als ik dan korte tijd later, met het eerste afgaande ook vis nummer twee vang ben ik (hoe kan het ook anders) zeer tevreden. Nieuwsgierig als ik ben besluit ik terug te gaan naar mijn hoogwater stek, puur om te kijken of ik hier nu ook beet ga krijgen. De buit is per slot van rekening toch al binnen dus wat maakt het uit. Ik moet wel opschieten want ik heb slechts een korte tijd voordat het te hard gaat stromen en mijn kansen verkeken zijn. Na twee echt laffe aanbeetjes is de derde aanbeet wel raak, maar deze vis verspeel ik voordat ik ‘m gezien heb. Jammer! Na een kwartiertje door vissen weet ik dat het gedaan is. Twee zeebaarzen op de eerste sessie is gewoon helemaal prima. Ik ga lekker naar huis, het smaakt naar meer! Op naar de volgende…

KOUD EN KIL…

(05-04-2022) De gesloten tijd is weer aangebroken. Tsja, wat doe je dan. De een gaat karperen, de ander gaat naar het Oostvoornse meer…maar ik niet. Ik ga er weer voor. Het is even geleden, want door Corona (wie?) kon ik de afgelopen twee jaar eigenlijk niet echt gas geven op het project, maar nu het weer kan ga ik toch een paar pogingen wagen. Project FO1000C. De komende tijd ga ik weer achter de zeeforel aan. Deze keer alleen. Roy ziet het niet meer zitten (en hij heeft gelijk) maar ik kan het toch niet laten. De entourage, de spanning, de moeilijkheidsgraad, het houd mij bezig en ik vind dat heerlijk, zelfs als ik geen vis vang. Even lekker die bovenkamer laten werken. De eerste poging die ik waag is zelfs nog vóór de gesloten tijd. Het is nog koud en kil maar onder het mom “wie niet waagt die niet wint” neem ik het risico een flink eind te rijden met de gedachte in mijn achterhoofd dat het zomaar eens voor niets zou kunnen zijn. De wind is redelijk, stroming is goed, nu maar hopen dat het ook wat betreft de helderheid van het water goed zit.

Ik heb een nieuwe stek op een bekend stuk in mijn hoofd. Een diepe sleuf achter een ondiep gedeelte waar de stroming op dat moment naar toe trekt. In mijn hoofd klopt het allemaal. Als ik de eerste stappen in het zoute water zet zie ik waar ik voor vreesde. Het water is niet helder, afijn…het water is niet helder genoeg. Dat zal het er niet gemakkelijker op maken deze avond. Toch doe ik worp na worp, verplaats lichtjes, eerst richting ondiep, daarna juist naar het diepere om vervolgens weer terug te gaan naar het ondiepe. Het maakt niet uit, het water is zo dood als een pier, er zit totaal geen leven in en het lijkt erop dat het ook zo zal blijven. Toch vis ik door, want ik weet dat wanneer de schemering gaat komen het moment daar is dat het ineens allemaal anders kan zijn. Pas als het echt donker begint te worden besluit ik er een einde aan te breien. Teleurgesteld ben ik niet. Ik zie genoeg redenen waarom ik deze avond geen vis heb gezien. Het is gevoelsmatig nog te koud, er is nog geen speldaas in wat voor vorm dan ook te bekennen, en het was vandaag gewoonweg te troebel. De eerste poging is een nul, ik wacht mijn moment af en ga op naar de volgende….

NEUSJES IN DE BOTER…

(30-03-2022) Als het goed weer is moet je proberen te genieten. Dat wisten we toen Paul en ik afspraken om te gaan bellyboaten nog niet. Naar mate de visdag dichterbij komt zien we dat we met onze neusjes in de boter vallen als het gaat om het weer. Het word stralend zonnig en windstil. Dat is voor je zelf heel prettig…dat wel…maar voor het vangen van vis over het algemeen niet zo. De dag voordat we gaan begin ik mijzelf alvast in te graven als het gaat om evt  te verwachten resultaten. Ik heb de laatste tijd tè vaak om mij heen gehoord dat het niet goed is op de grindputten, dan moet er wel een kern van waarheid in zitten. Ach, we gaan hoe dan ook, hopen op een ommekeer en we zien het allemaal wel. Met temperaturen van rond de twintig graden is het sowieso genieten geblazen. Als we een uurtje aan het vissen zijn is het wel duidelijk dat de ommekeer er vandaag niet gaat komen. Op de fishfinder is en blijft het angstvallig stil. We proberen van alles en nog wat om die baarzen te triggeren tot een aanbeet. Carolina, Nedrig, Twitchbait, Chatterbait alles proberen we….

Pas als Paul een gele scissorcomb van mij leent, want ja…je moet toch wát, gebeurt er toch iets. Met een worp dicht tegen de kant op een klein zandstrandje weet Paul toch een vis te triggeren. Het is een snoekbaars. Ja die ligt op zijn nest lichtelijk agressief te zijn natuurlijk. Joh het is een vissie, het is beter dan niks en dus gaan we vrolijk verder. Op deze manier weet Paul nog twee snoekbaarzen bij te vangen. Bij mij blijft het stil. Het lijkt erop of ik mij er wel bij neergelegd heb dat het vandaag gewoon niet gaat gebeuren. Pas rond een uur of vier in de middag en nog steeds geen aanbeet weet ik niet meer wat ik als aasje aan mijn hengel moet hangen. Ik ben een beetje murw gevist, het echt alles geprobeerd. Langzaam, snel, hoog, laag, klein en groot. Tja ik accepteer het maar gewoon en ik geniet nog even verder van het eerste lente zonnetje. Ik eindig dit seizoen met een dikke vette blank, maar ik maal er niet op. Vandaag was gewoon een te lekkere dag om er niet van te genieten. Paul is blij, hij heeft drie snoekbaarzen. Rond zessen stappen we de auto in, op weg naar huis. Wat een topdag om geen klote te vangen… Op naar de volgende!

SCHRAAP GEHALTE…

(21-03-2022) Een week na mijn boot avontuur met Arjan is het weer tijd om een nieuw avontuur aan te gaan. Deze keer samen met Roy en Paul, want het is weer eens een keer tijd om de grindputten op te zoeken, met als doel het vangen van baars…en als het even kan groot en veel. Feit is wel dat deze periode een zeer interessante periode is want als het goed is ligt de vis ondiep en binnen bereik. Na een uurtje over en weer geouwehoer over van alles en nog wat, komen we aan op de beoogde stek. We hebben er zin in. Gauw worden de aasjes te water gelaten, variërend van C-Rig tot NedRig, twitchbaits en nog meer van dat geneuzel. Ik wissel wat af tussen C-Rig en twitchbait, maar de hoofdmoot is toch echt c-rig, want dat spelletje ligt mij en ik vind het gewoon super spannend. We vissen de kant af en blijven verplaatsen in de hoop snel de baars te vinden. Ah, eigenlijk denken we wel te weten waar ze liggen, maar verplaatsen doen we langzaam en gestaag zodat we niets overslaan. Toch blijft het lange tijd angstvallig stil. Gelukkig is het weer wel fantastisch.  

Inmiddels zijn we er wel achter dat deze dag een hoog schraap gehalte gaat krijgen. De vis wil niet meewerken, maar gelukkig weet Roy wel de eerste vis van de dag te landen. Niet groot, maar in ieder geval wel een teken dat er nog wát gebeurt. Niet veel later verraad een minimaal beetje ook bij mij de eerste actie van de dag. Na een voorzichtige aanslag, vanwege de stijle randen hier, kan ik mijn net onder een mooie vis schuiven. Pas na een paar seconden bemerk ik dat deze vis toch wel iets groter is dan ik in eerste instantie verwachtte. 51.5 cm betekent een nieuw PR..goh, die zag ik toch niet aankomen. Je weet het hè, als je het niet verwacht, dan komt het juist. Top! Mijn dag is goed. 🙂 Tijdens de dril van mijn baars weet Paul zijn baars vlak onder de kant te verspelen. Klote, dat wil je niet hebben op zo’n dag als vandaag, waar de aanbeten meer zeer summier zijn. Het blijkt het laatste wapenfeit van de dag. We hebben de stekken gevist die we graag wilden vissen. Als we daarmee klaar zijn besluiten we te stoppen. Het was taai, heel taai, maar die ene baars maakte voor mijn eigen persoontje de gehele dag meer dan goed. Op naar de volgende maar weer…

GAME CHANGER…

(13-03-2022) Zo, weer even een update-je. De afgelopen weken ben ik toch wel een soort van laaiend druk geweest waardoor de tijd om te gaan vissen beperkt bleef tot een uurtje a anderhalf, met als resultaat nul komma nul. Tijd om te compenseren dus en daarom ga ik een dagje met Arjan op pad, in de boot op het haringvliet/hollands diep. Heerlijk een dagje vissen met twitchbaits, ned rig en heel de flikkense bende op die mega dikke baarzen. Toch komen we er bij de trailerhelling al achter dat het de laatste tijd gewoonweg slecht is en dat is natuurlijk niet goed voor het moraal. Ach, we zijn er en onder het mom van “een slechte visdag is nog altijd beter dan een goede werkdag” gaan we er gewoon wat van maken. Binnen korte tijd vangt Arjan een mooi snoekje op de twitchbait en niet heel veel later mag ik zelf mijn eerste snoekbaars van de dag binnen drillen. Lekker, we zijn allebei van de nul. We komen er na verloop van tijd wel achter dat de vis nog niet echt op het ondiepe ligt en dus veranderen we van plan. We gaan dieper vissen, met andere technieken.

Arjan stapt over naar de dropshot methode voorzien van een dood visje, en waar mijn kunstaas niet aangekeken wordt is het dode visje wel een echte game changer. Ar loopt wat betreft de aantallen stilletjes ver van mij vandaan wat ik overigens geen probleem vind, ik zit gewoon lekker te genieten van het zonnetje en van het “dagje uit”. Als we verkassen om toch nog een keertje ondiep te gaan kijken stapt Arjan weer over op de twitchbait. Ik zelf wissel twichbait en ned rig af en dat resulteert in een mooi formaat baars laat die zich heeft laten foppen door de ned rig. Na een fotootje gaat ie gauw weer terug. Als de wind aanwakkert zijn we eigenlijk genoodzaakt terug te gaan naar de eerste stek want met de wind over de lengte van het water is subtiel vissen haast niet meer te doen. We maken er gewoon het beste van, met als resultaat nog een snoekbaarsje voor mijzelf en een aantal snoekbaarzen voor Arjan. Een uurtje later kappen we ermee. Met in totaal 14 vissen mogen we niet klagen. Even resumé , het vissen met kunstaas was taai, het dropshotten met aasvis was super, maar bovenal, het was genieten met goed gezelschap. Op naar de volgende…

JE DAT…

(15-02-2022) Oke, het ligt misschien ook wel een beetje aan mij, misschien heb ik ook wel een beetje pech, maar ik heb overduidelijk moeite met het vangen van snoek. Eerlijk is eerlijk, de omstandigheden zijn de afgelopen weken ook niet “je dat” geweest en de tijd die ik heb is vaak ook een beetje problematisch. En wat kan je dan verwachten van een vis sessie van letterlijk een paar uurtjes? Ik verwacht misschien te veel, kan ook! Een voordeel, ik word steeds meer gemotiveerd om een snoek te vangen. Geef nooit op, ook al heb je het wel eens lastig. Zo ook maandag middag. Ik heb niet veel tijd en ben dus ook genoodzaakt wat meer in de buurt te blijven deze keer. Ik stap gewoon de auto in en zie wel waar ik uit kom. Ik vis snel (genoodzaakt) en vis op deze manier een grote hoeveelheid stekken af. De eerste stek die ik in gedachten heb is er eentje waar ik ooit nog wel eens met de vliegenhengel heb gestaan. Het watertje is mooi helder, maar de stekken zijn beperkt. In gedachte zie ik er al snoek op klappen, maar de realiteit is anders. Jammer maar helaas.

Onderweg naar stek twee neem ik een “split second” beslissing en ga naar een stekkie waar ik ook wel eens een snoekje heb gevangen, maar ook hier gebeurd niets. Het water is wel wat troebeler hier en dus besluit ik om verder te gaan. Met een gezicht als een oorwurm en het vertrouwen op nul kom ik op de derde stek van de dag aan. Lang niet geweest hier, maar het water ziet er goed uit. Gauw begin ik met vissen. Een kwartiertje later komt dan de alles verlossende aanbeet. YES! EIN-DE-LIJK, ik heb er weer eens een te pakken. Zo lekker om weer eens een aanbeetje te voelen, pfieuw! Gauw maar ik een fotootje en daarna mag hij weer terug. Yes, wat een opluchting, het zat hoog dat is wel duidelijk. Verderop veranderd het water van kleur en daardoor verander ik nog een keer van stek. Op weg naar huis, ik heb nog een twintig minuutjes, maar helaas wil het ook hier niet meer lukken, ondanks het. Ach, gezien de tijd die ik vandaag had en de stekken waar ik geweest ben kan ik niet anders als blij zijn met het visje wat ik gevangen heb. Op naar de volgende maar weer, maar gezien de vooruitzichten vrees ik dat dat nog wel even op zich laat wachten.

WAT VERDER WEG…

(27-01-2022) Ik ben even helemaal into de snoek. Best leuk, in deze tijd van het jaar, en na al die jaren blijven die polders mij ook trekken. Als ik maandag een paar uurtjes de tijd heb wil ik in eerste instantie tóch weer ver weg proberen, maar na een beetje wikken en wegen besluit ik anders en blijf ik in de buurt om nogmaals te proberen dichterbij huis een snoekje te verschalken. Het is al een tijdje droog en dus verwacht ik dat het water redelijk helder zal zijn, iets wat ik zelf als grootste eis heb voor het snoekvissen, helder water! Ik besluit wat te gaan rijden om zodoende een plan op te laten doemen en dat werkt. Stek 1 is in gedachten maar bij aankomst laat het heldere water te wensen over en ik besluit om door te rijden naar stek 2 om misschien wat later terug te keren om toch een paar worpjes te doen. Stek twee is idem dito, niet helder maar wel minder troebel. Ik besluit maar te proberen maar helaas…het resultaat is niet goed. Gauw nog even op stek 1 proberen, maar daar is het zicht nog geen dertig centimeter. Ik probeer het wel, maar NUL vis.

Niet veel later sta ik in de bewoonde wereld te vissen op een stekje waar ik eigenlijk altijd wel vis vang. Het water is net kraanwater alleen de ondiepte baart mij wat zorgen. Een worpje met een streamer onder een bruggetje levert dan toch het gewilde visje op. Het is er eentje met een litteken, en geen kleintje ook. Maai boot? Wie zal het zeggen. Na het terugzetten gaat ie gauw weer onder de brug liggen. Thanks vriendje! Ik ga weer verder, stap weer in mijn autootje en weet nog een watertje in de buurt. Al tijden niet meer geweest aangezien het al jaren, na een overloop van het riool, geen vis meer heeft opgeleverd. Na een paar worpen verraad een tikje op de shad dat er toch interesse is onder water. Als ik bijna binnen ben zie ik een snoekje van een centimeter of zestig “volgen” maar pakken doet hij dan weer niet. Ik probeer het nog via de andere kant met ander aas. Het resulteert in hetzelfde gedrag. Toch ben ik blij dat ik weer wat gezien heb. Ik laat het er voor vandaag maar bij. De volgende keer ga ik maar weer wat verder weg, hopelijk dat het water wat helderder met een hopelijk beter resultaat. We gaan het zien, op naar de volgende…

COMEDY CAPERS…

(18-01-2022) Vismaten dag! Na ons Noorwegen avontuur van afgelopen oktober en ons komende avontuur van komende mei word ergens in december een afspraak gemaakt om met z’n vieren een polder-snoeksessie te plannen, gewoon omdat het kan. Bryan, Dennis en ik staan op een zondagmorgen helaas zonder Roy aan de waterkant om te kijken of we zo’n dikke jetser uit het water kunnen trekken. In eerste instantie vraag ik mij af waar ik aan begonnen ben, want wederom zitten de weermannen er flink naast. Daar waar droog weer voorspeld was staan we met een paar graden boven nul, een flinke windkracht én behoorlijk wat regen te vernikkelen van de kou. Toch is het binnen korte tijd raak! Bryan pakt een serieus mooie snoek op zijn Westin jerkbaitje, maar als ik m op de foto wil zetten werkt vriend snoek niet mee en na ongelooflijke opeenstapeling van toevalligheden zien we knullig maar waar de snoek langzaam verdwijnen…terug de plomp in. Echt, de comedy capers is er niets bij. Het leidt tot comische en cynische opmerkingen aan Bryan’s adres..

Ach het is balen voor hem. Dis was gewoon een dikke vette tachtiger die foto waardig was maar de dans ontspringt. Een voordeel voor Bryan, hij heeft er een en wij niet. De stinkert! We vissen vrolijk verder, het weer is inmiddels gelukkig omgeslagen, en met het weer is ook de snoek omgeslagen, want na een uur of vier vissen op verschllende spots staat de teller nog steeds op één! Wat is het taaaai. Als we de moed een beetje op hebben gegeven en we eigenlijk onderweg terug naar de auto een snoekje zien jagen, doen we uiteraard een poging. Wederom is Bryan de gelukkige, Dennis en mijzelf uitermate teleurgesteld achterlatend. Nee grapje… Als een geoliede machine zorgen we ervoor dat nu alles wél goed gaat. Gauw een fotootje en al is ie minder indrukwekkend als de eerste vis, deze is zeer zeker welkom. We proberen nog een stekkie verderop om te kijken of we nog een visje kunnen verschalken. Het lukt bijna, maar deze vis is ons te slim af en laat zich niet foppen door al onze aangeboden soorten kunstaas. Het is mooi geweest, het was een gezellig dagje, de vangsten waren zeker niet top maar we hebben een hoop gelachen…ik zeg op naar de volgende!