ROOFVISSEN

Ik weet dat de kans klein is om zo'n vis, vanwege zijn spitse gepensnuit op de spinnerbait te vangen maar toch probeer ik de vis aan te werpen. Als ik de spinnerbait vlak voor zijn bek op de bodem laat vallen ben ik stomverbaasd als deze klaarblijkelijk agressieve gar daadwerkelijk tot de aanval overgaat. Een flink tik op mijn hengel verraad zijn interesse, maar daar blijft het dan ook bij. Hierna spurt de gar met hoge snelheid weg. Na deze schitterende ervaring ga ik verder met mijn speurtocht naar largemouth bass. Een paar honderd meter verderop vind ik een mooie, iets diepere richel. Bij mijn volgende worp vind ik waar ik voor kwam als een largemouth bass mijn spinnerbait grijpt waarna een mooie dril volgt. Een minuutje later heb ik mijn eerste, lang verwachtte bass op de kant. Yes!!

Onderweg naar huis besef ik dat het vangen van largemouth eigenlijk veel te veel tijd vergt, en met die longnose gar nog in mijn gedachte besluit ik de volgende dag mijn kunstaas thuis te laten om het op deze prehistorische vis te voorzien. Met wat informatie van de plaatselijke tackleshop en een emmertje livebait  in de vorm van minnows zit ik de volgende ochtend op het gedeelte van het water waar ik de close encounter had met de gar. Vissend met een 10 grams dobber, met daaronder een nylon leader en een dreg hoef ik niet lang te wachten voordat mijn eerste aanbeet een feit is. Adrenaline giert door mijn lichaam, als de vis als een speer van mij afzwemt. Wat ik uit de informatie van internet weet is dat de gemiddelde wachttijd voor het aanslaan van een gar rond de minuut zit, maar de dertig seconden grens is nog niet voorbij als ik een flink stuk verderop mijn dobber weer naar boven zie komen. De gar heeft de aasvis van de dreg gegrist en gaat er ongezien vandoor. Phoe, ook dit gaat een lastig verhaal worden. Ook de tweede vis die zich aandient is er eentje van de slimme tak, en daarna moet ik weer een lange tijd wachten voordat de dobber voor de derde maal ondergaat. Helaas voor mij weet ik ook deze aanbeet niet te verzilveren. Verschrikkelijk balen natuurlijk, maar nu ik dit meegemaakt heb richt ik mijn pijlen op longnose gar. No matter what, zo'n vis gaat eruit komen.

De volgende dag sta ik om 08:00 uur weer bij de tackleshop voor het halen van mijn aasvissen. Helaas krijg ik een teleurstellende mededeling, alle grote aasvissen zijn op en ik moet het gaan proberen met de kleinere soort. Tegen beter weten in ga ik naar de waterkant met aasvisjes die maximaal vijf(!) centimeter zijn. Een klein uur later zonder enig teken van leven bouw ik mijn hengel weer om voor het werpen met kunstaas, maar zonder enig resultaat. Balend ga ik weer richting mijn onderkomen. Tjonge, slechts twee vissen in vier dagen. Ik besef dat, als ik deze visvakantie tot een succes wil brengen ik niet langer kan blijven op twin buttes reservoir. Diezelfde avond ga ik genoodzaakt op speurtocht naar ander water. Met wat vergaarde info kom ik erachter dat er nog één gedeelte van de Concho river goed bevisbaar is, omdat dit gedeelte deel uitmaakt van het drinkwaterplan van San Angelo. Met het aangezicht van dit kanaal, wat omgeven is door talloze bomen, struiken, rotsen en obstakels word mijn stemming ineens een stuk beter, zeker als ik een gedeelte langsloop waar de longnose gars in overvloed aanwezig zijn. Yes, hier ga ik morgen mijn spreekwoordelijke kampement opslaan en ik kan eigenlijk niet wachten tot de volgende dag. De volgende morgen sta ik 's morgens om zes uur op, om maar zoveel mogelijk worpen te maken om mijn nieuwe water!

15 April 2012, na drie jaar is de tijd aangebroken om te vertrekken naar het één van de droogste en dorste gedeeltes van de verenigde staten, Texas! Het gedeelte van Amerika waar je uren lang kan rijden zonder dat je ook maar iemand tegenkomt, en je je vervolgens bevindt in steden met miljoenen inwoners die van alle gemakken voorzien zijn. Het is niet voor niets dat Amerika, voor mij in het begin genoodzaakt, nu zeer hoog op mijn shortlist staat van meest memorabele vakantielanden. Negen uur later ben ik terug in “The Lone Star State”.

Als ik na een week op doortocht uiteindelijk aankom in San Angelo, kan ik natuurlijk niet wachten om de door mijzelf bij elkaar geraapte materialen nat te maken. De droogte die de afgelopen jaren in Texas heeft huisgehouden is ook San Angelo niet ontgaan, waardoor de meren en kanalen in en om deze stad behoorlijke littekens hebben opgelopen. De omliggende meren zijn zo goed als leeg, en het kanaal waar ik altijd viste staat droog vanwege werkzaamheden, waardoor al mijn van te voren bedachte plannen direct de prullenbak in kunnen. Wat een tegenvaller. Dit betekent dat alle kennis en informatie die ik drie jaar geleden opgedaan heb en ik gehoopt had mee te kunnen nemen gewoonweg niet kan gebruiken. Toch besluit ik de eerste dagen te vertoeven op het twin buttes reservoir, het meer waar ik drie jaar geleden geëindigd was.

Als ik het meer na een klein kwartiertje rijden onder ogen zie besef ik dat het vissen in de aankomende weken waarschijnlijk zeer lastig gaat worden. Dit grote reservoir staat nog maar voor 0,26% vol, waardoor alle obstakels die vroeger onder water lagen nu allemaal uitgedroogd boven water staan en het restant van dit ooit zo grote meer vooral bestaat uit ondiepe, kale watervlaktes waar wél vis huist, maar eigenlijk niet goed gevist kan worden. Toch ik ga het proberen. Op zoek naar dieper water bewandel ik één van de vele wegen over de bodem van het reservoir. Normaal niet zichtbaar, maar gezien de grote hoeveelheid truck-sporen die tussen de metershoge obstakel velden doorlopen krijg ik de indruk dat de droogte al een lange tijd aan de gang is. Na een flinke wandeling met een temperatuur van rond de 30º Celsius kom ik eindelijk op een klein stukje dieper water, hopend dat de vis met deze temperaturen toch de dieper gelegen gedeelten opzoekt. Vrij snel hierna word mijn gedachte bevestigd als ik na een aantal worpen aan een stevige dril bezig ben. Als dit een largemouth is dan ben ik gelijk binnen, maar als de vis dichter onder de kant komt zie ik dat het om een fraaie channel catfish gaat. In eerste instantie niet mijn target vis, maar al met al toch best een leuke vis om te vangen. Hierna is de tijd voor deze dag voorbij en maak ik mijzelf op voor de volgende keer die komen gaat.

Ook dag twee en drie verblijf ik op twin buttes, nog steeds speurend naar randen of putten in de ondiepe vlaktes en ondertussen de kanten uitwerpend. De diversiteit aan vis is groot te noemen, maar de verlangde largemouth blijft frustrerend ver buiten werpbereik. Schubkarpers en catfish worden regelmatig gespot evenals de grote hoeveelheden speldaas. Dan slaat mijn hart ineens over! Bijna recht voor mij zie ik een longnose gar naar boven komen om adem te happen om vervolgens nog geen halve meter uit de kant langs mij te cruisen.

ROOFVISSEN-ONLINE
USA2012II