ROOFVISSEN

De spanning is te snijden als we met hoge snelheid aankomen varen op een grote school bluefin tuna's. Dit is hét moment, dit is waar we voor gekomen zijn. De verzamelde groep meeuwen blijft maar duiken op de naar boven gestuwde en opgejaagde school met prooivis. De motoren gaan uit, de laatste meters richting de tonijn leggen we driftend af. Als de inmiddels uitgeworpen popper dan ook nog eens bij de eerste worp van het wateroppervlak word gegrist, is het plaatje compleet. Tientallen meters lijn worden van de spoel word genomen, dit is werkelijk niet te geloven, totdat.....Pats!... Pats!Pats!Pats!, ”Schat, tijd om op te staan, anders mis je je vliegtuig! Hmm, wat een droom. Als dit nou eens een voorbode zou kunnen zijn!

Als wij (Mike Gerritsen, Kees Scholte, Robert van Rijssel & Carl Greve) elkaar ontmoeten op Rotterdam Airport gaat het avontuur pas echt beginnen. Ons doel? Vissen op blauwvin tonijn in Spanje. Na een korte vlucht van een uurtje of twee komen we aan op Barcelona, waarna we nog een tweetal uurtjes verder moeten met onze huurauto. Als we eenmaal in Riumar aankomen is de temperatuur inmiddels opgelopen tot een graadje of twintig, heerlijk! Ron van de firma Roned is inmiddels een oude bekende voor ons, en wij voor hem! Hengelsport meets hengelsport en dus lijken alle ingrediënten aanwezig om een superleuke visvakantie met elkaar te gaan beleven. Nadat we onze koffers in het appartement hebben gezet, besluiten we om eerst maar wat boodschappen te gaan doen. Er moet per slot van rekening ook gegeten en gedronken worden. Een klein uurtje later zijn we terug in ons appartement en kunnen we gelukkig ook nog proosten op een goede vakantie, onder het genot van een paar flessen San Miguel en wat versnaperingen. Als Ron terugkomt van zijn uitstapje kunnen we alvast gaan plannen voor de aankomende week. Helaas zijn we genoodzaakt om de eerste twee dagen op de Ebro te vissen, vanwege een aantrekkende harde wind. Als Ron zegt dat het de aankomende nacht aardig los zal gaan met het weer kunnen we het haast niet geloven, gezien de omstandigheden waar we op dat moment in zitten. Vanwege het feit dat ons eigen bier inmiddels al op raakt, besluiten we maar naar Ron's “Kantoor” te gaan. Ron's “Kantoor” heet eigenlijk “La Cantina”, en is dus geen kantoor maar een kroegje aan het strand!  Daar drinken wij gezellig verder. Aan het eind van de dag hebben we half Riumar gezien en keren we behoorlijk aangeschoten weer terug in ons appartement. Allen uitgeteld van een lange, maar gezellige dag gaan we lekker slapen! Jammergenoeg word ik samen met Robert een paar uur later wakker van vallende flessen bier. Oh ja, da's waar! We waren even vergeten dat het die nacht los zou gaan. Snel de niet omgevallen flessen binnenhalen. Morgen zien we wel weer verder. De volgende ochtend kan de veegploeg aan de slag. Er zijn een flesje of vijf stukgevallen, wat een behoorlijke ravage heeft aangericht op ons mooie dakterras.  

Dag twee is dus inmiddels aangebroken. Geen vissen op tonijn dus deze dag, maar vissen op meerval. Er word een staffeltje gemaakt wie er als eerste aan de beurt is. Robert heeft nog nooit meerval gevangen en is dus nummer één. Kees heeft er een van een centimeter of veertig, en is dus als tweede aan de beurt. Mijn record staat op 1,96 meter waardoor ik als derde aan de beurt ben en Mike heeft al eens een vis boven de twee meter gevangen en is dus vierde en laatste. In de ochtend halen we even opnieuw wat boodschappen en we relaxen een beetje, en tegen een uurtje of half vier worden we opgehaald door Dirk, onze gids van vandaag! Niet veel later hebben we zes hengels uitstaan met aasvis.

Twee hengels driftend achter de boot, en vier hengels met breeklijnen, gepresenteerd vlak tegen de kant. We hebben weinig keuze wat betreft de stek. Door de wind zijn we genoodzaakt aan de ondiepe kant te vissen, maar ach, daar zwemmen ze ook! Mike, Robert en ik hebben ons alleen wat vergist in de temperatuur, en als de zon nét onder is gegaan staan we met ons drieën te rillen van de kou! Behalve Kees! Kees heeft zich op zo'n manier ingepakt, dat de Eskimo's zich afvragen hoé hij dat gedaan heeft. Rond 20:00 uur geven we op. We hadden niet op de kou gerekend en mede daarom besluiten we vroegtijdig te stoppen. Jammer, geen meerval in de boot. Morgen gaan we in de herkansing!

Dinsdag, dag drie. Mike, Robert en ikzelf besluiten om vroeg ons bed uit te gaan. We gaan vissen op de boulevard aan de Ebro. Eens zien of we misschien wat zeebaars, bluefish of palometa kunnen verschalken. Altijd lastig als je zonder vertrouwen ergens aan gaat beginnen. Harders zwemmen er genoeg, maar we zien helaas niets jagen. Twee uurtjes later stoppen we weer en als we terugwandelen naar de auto, zien we een lokale visser nagenoeg hetzelfde doen als ons. Een goed teken dus! Als er een volgende keer komt, dan weten we in elk geval hoe we moeten vissen! Vandaag gaan we nogmaals meervallen.  De wind is nog steeds te hard om de zee op te gaan. Wel hebben we één voordeel, we kunnen deze keer aan de diepe oever vissen, omdat de wind wel behoorlijk in kracht is afgenomen. Het gekke is, dat als we aankomen op de diepe oever, ons vertrouwen drie keer zo groot is als aan de ondiepe oever. Een superlocatie met mooie rietkanten, oude boomtakken, inhammen en ga zo maar door! Dit moet gewoon vis opleveren. Rond de schemering lekker zit te kleppen met Dirk, zie ik uit mijn ooghoeken de eerste dobber ondergetrokken worden. Dirk pakt de hengel, en voordat hij ook maar iets kan doen zien we de dobber weer boven komen om vervolgens nooit meer onder te gaan. De vis heeft gelost! Als daarna in het donker de tweede hengel het begint uit te gieren mogen we het nogmaals proberen. Maar met een goede haal in het luchtledige kunnen we ook de tweede beet helaas niet verzilveren. Een klein half uurtje later kan Robert dan toch beginnen aan zijn eerste meerval dril, als ook hengel nummer drie afgegaan is. Eindelijk! Na een kort, maar fair gevecht kan Dirk, onze gids, beginnen met het binnen de boot halen van de meerval. Het laat nog even op zich wachten, want deze meerval stinkt nogal uit zijn straatje. Al snel blijkt dat deze vis eerst nog even wat kwijt wil want een rottend kadaver van een harder word langzaam, én in delen opgeboerd! Zelfs Dirk is “not amused” van de geur van deze vis, gezien zijn neigingen om zelf ook wat op te boeren. LEKKAH! Goed, niet veel later licht Robert's eerste meerval dan toch binnen de boot. Met 1,71 meter en een kilootje of veertig toch best wel een dikke meerval. De felicitaties zijn voor Robert, die helemaal heppie de peppie is. Helaas, en eigenlijk altijd te snel gaan we niet veel later huiswaarts! De volgende dag kunnen we waarschijnlijk de zee op en dus gaan wij ons prepareren op het geen we eigenlijk voor gekomen zijn, tonijn!  

Woensdag, dag vier. Wij zijn er klaar voor. Eindelijk gaan we de zee op vandaag, nu gaan we doen waar wij voor kwamen, poppervissen op tonijn. Als we rond een uurtje of half tien vertrekken vanuit de jachthaven, en wij dichterbij de monding komen vrezen we het ergste. Grote golven met behoorlijke schuimkoppen beloven niet veel goeds. Zelfs de beroepsvissers gaan met enige voorzichtigheid door de monding heen, met soms spectaculaire plaatjes als gevolg als de punt van de boot soms wel in een hoek van zestig graden staat. Bij de eerste poging van Ron om door de golven te komen scheppen we tot twee keer toe een flinke hoeveelheid water, waardoor iedereen ,behalve ik, tot net boven de enkels in het  water staan. Ik zelf weet gelukkig nét daarvoor op de rand van de boot te springen waardoor ik het geheel redelijk droog overleef. Terug de monding in dan maar, waar wij tot een uurtje of één blijven hangen. In de tussentijd proberen we met poppers bluefish, palometa of zeebaars te vangen, maar helaas blijven de poppers onaangeraakt. Als we dan rond enen nogmaals een poging wagen, en wij volgas richting de monding gaan, en er doorheen gaan, moet ik toch nog even terugdenken aan die beroepsvissers met hun boten. Wat een klappen maken we.....maar we zijn er wel door, een slaak van verlichting achterlatend. Phoe, dit was gevaarlijk genoeg, echt kantje boord. Hierna varen wij toch wel enigszins relaxed verder op een tamelijk onstuimige zee. Mike is volgens afspraak als eerste aan de beurt, maar als we een klein uurtje onderweg zijn en Mike een beetje groen begint weg te trekken weet ik genoeg. Mike's beurt wordt vanwege zeeziekte tot nader order uitgesteld!

ROOFVISSEN-ONLINE
SpanjeII