ROOFVISSEN

We besluiten enigszins genoodzaakt door de bocht bij Chiprana te flipperen. Een behoorlijk stuk, maar dat maakt niet uit, we hebben de tijd. Allereerst gaan we op zoek naar de rivierbedding die uiteindelijk meer aan de overkant blijkt te liggen. Klonkend met een cocktail van naar een lijk stinkende squid en dauwers krijg ik de eerste stijger van de dag, en wát voor een! Deze vis moet gewoon dik twee meter zijn, want de banaan op de fishfinder reikt over het gehele scherm. Stijgend tot ongeveer anderhalve meter onder de bellyboat is het toch best raar dat je weet wat er onder je ligt, maar tegelijkertijd onwijs vét dat het gebeurt! Helaas gebeurt hier precies hetzelfde als op de andere stek. Veel stijgers, maar wederom geen aanbeten en zo flipperen we verder door de machtige ebro. Eigenlijk weten we nu wel in onze achterhoofden dat het vreselijk moeilijk gaat worden...

Als we eenmaal door de bocht zijn en de wind wéér op steekt zoals het iedere dag doet, weten we dat onze kansen met de minuut afnemen. Zo ontzettend balen. We besluiten even in een beschermd hoekje de benen te strekken en wat te drinken. We overleggen eventjes en besluiten om ermee te stoppen. De ergste teleurstelling hadden we gisteren al gehad, dus het erbij neerleggen dat we deze trip geen twee meter gaan vangen is niet moeilijk. In een recordtijd en gelukkig met wind mee bereiken we de eindbestemming. We gaan niet achteruit kijken maar vooruit kijken. Morgen gaan we wat anders doen. We gaan het proberen op Largemouth. Nog vóór het avondeten zijn de boten schoongemaakt en opgeruimd en ligt alles alvast klaar voor de terugreis van zaterdag. Elk nadeel heeft zijn voordeel, we hoeven die dag in ieder geval niet te haasten. Het vizier staan nu op morgen. Largemouth bass! Wat zal morgen ons gaan brengen...?

Na het geweldige avond eten, wat overigens iedere avond geweldig in elkaar gedraaid word door Ben en Monique, nemen we  onder het genot van een pilsje nog een en ander door voor de volgende dag om daarna lekker relaxed het mandje in te gaan. De volgende morgen, na het ontbijt en een paar bakken koffie, gaan we weer op pad. Deze keer hebben we naast onze vertrouwde dauwers ook nog “twee dagen in de zon gerijpte” verse squids bij ons voor de nodige extra geur. Als Ben het zakje uit een emmer te voorschijn haalt word er daadwerkelijk een walgelijke lucht verspreid over het terrein van de lodge, wat logischer wijs niet in dank word afgenomen door Monique....en gelijk heeft ze!! Wat een ontzettend gore lucht zeg...bléh...je krijgt er kippenvel en kots neigingen van. Ed en ik lachen erom, maar dan wel een klein beetje als een boer met kiespijn zullen we maar zeggen. Als we alles weer gepakt hebben, inclusief de kakelgore squids, gaan we onderweg naar Chiprana. Deze dag gaan we een gave tocht maken, en hopen op een tof resultaat. Van te voren hebben we al besloten dat als we deze dag geen resultaat halen, wij vrijdag (de laatste visdag) op pad gaan met Bennie. Niet vissen op meerval, maar vissen op largemouth bass. Duidelijk mag zijn dat we liever geen largemouth vangen, want dat zou betekenen dat we een paar dikke meervallen getrokken hebben. Laten we hopen op dat laatste, want eigenlijk zijn we er wel aan toe...       

De volgende morgen gaan we vroeger op pad dan gewoon. Ondanks de opmerking van Ben dat het niet nodig is omdat de vis pas met de zon op het water gaat azen, willen we het tóch proberen. We gaan de hele dag klonken met wormen én zoals gezegd met lichtere loodgewichten versierd met een rubber squidje en een dot wormen natuurlijk. Soms is eigenwijs zijn natuurlijk heel goed, maar in dit geval niet want er gebeurt gewoon helemaal niets. De combinatie van het kunstaas met levend aas ziet er gewoon prima uit, maar de aanbeten blijven gewoonweg uit.... Eerlijk gezegd snappen we er helemaal niks van, want zelfs in de periode dat we normaal gesproken al veel activiteit zien op de fishfinder blijft het rustig. Ed besluit om terug te grijpen naar zijn oude vertrouwde klonck teaser en ongelooflijk maar waar staat hij nog geen vijf minuten later met een kromme hengel. Huh? Hoe maak je een visserij die al moeilijk is nog moeilijker? Ze laten het naar ons idee beter gepresenteerde en verfijndere aas links liggen en de zwaardere teasers trekken wél de aandacht?! Geen verbetering dus! Ondertussen heeft Ed zijn visje binnen de boot en nemen we natuurlijk gauw nog even een fotootje voor het archief!

Nou ja, het “oude” systeem werkt, dus dan maar teruggrijpen náár en hopen óp een meerval die zorgeloos de wormen naar binnen gaat slobberen. Maar hoe goed ik ook mijn best en mijn concentratie tot het maximum voer, het wil voor mijn persoontje gewoon niet lukken. Lichte aanbeten op het aas verraden dat de vis zeker geïnteresseerd is, maar ze pakken zo ontstellend moeilijk. Drie aanbeten op de top, vervolgens opdraaien en erachter komen dat alle dauwwormen zonder pardoes van de haak geplukt zijn. Keer op keer op keer.... Ik word er moedeloos van! Om de meerval nóg dichter op de dreg te krijgen ga ik de dauwers dubbel rijgen zodat ze minder ver naar beneden hangen. Aanbeet....mis, aanbeet...mis, aanbeet...hangen..los, aanbeet mis....aarghhhh.... Ik zit mijzelf op te vreten, ben ten einde raad. Ed vangt gelukkig nog een kleintje en als ik dan vervolgens nog een paar vissen “mis”, de wind wederom hard opkomt besluit ik om flink teleurgesteld toch ook wel pissed off terug te varen naar de plaats waar we het water in doken. Gelukkig heb ik een begripvolle vismaat, die weet wanneer hij zijn mond open kan trekken en wanneer het beter is van niet. Hij blijft nog even hangen, komt langzaam flipperend en werpend met kunstaas terug en ziet een inmiddels wat opgeknapte maat foto’s van hem maken waaruit blijkt dat het wel weer gaat. Een ding is duidelijk, we zijn er beide van overtuigd dat het morgen anders moet. We zeggen Isla Mediana voorlopig vaarwel en we besluiten om dag vier te verkassen naar Chiprana. Onderweg naar de lodge rijden we eventjes naar Chiprana om te kijken waar we onze boten te water kunnen laten. Een totaal andere omgeving, het water veel en veel troebeler en zeer waarschijnlijk meer vis vanwege de grote hoeveelheden pellets die hier door de passieve vissers op meerval gedumpt worden. We zijn aangekomen op Pellet Alley!

Spanje 2015 III
ROOFVISSEN-ONLINE

Gelukkig staat het bod van Ben om met hem mee te gaan nog steeds. Doel is om ‘s ochtends na het ontbijt te vertrekken naar mas de la punta, een dik half uur rijden. Mas de la punta is plek waar de plaatselijke bass club gehuisvest is, al is er deze dag maar weinig activiteit. Het maakt niet uit, sterker nog, we hebben het rijk voor ons alleen. Bij aankomst zien we het heldere water, wat volgens Ben nog niet zoveel voorstelt, want beweert hij, het word nog veel helderder. Onze interesse is gewekt. Wat is er nou mooier dan vissen op zicht en zien wat er gebeurt. Na ruim een half uur varen duiken we de eerste koof in. Een van de velen die Caspé rijk is....