ROOFVISSEN

Het beloofd een bloed hete dag te worden. Rond de 35 graden Celsius. Rond negenen zijn we op onze plaats van bestemming, El Dique. We moeten even voorbij de jachthaven flipperen alvorens we op de stek zijn, maar da’s geen probleem. We werpen eerst de boel af met kunstaas want dat is toch onze beoogde manier, maar na een klein uurtje vissen zijn we aan het eind en gaan we klonkend terug naar het begin. Resultaat? No Fish, zelfs geen enkele stijger. Hoe veel werk het ook is om weer in te pakken, we besluiten het tóch te doen en gauw te verkassen naar isla Mediana. Het inpakken met 35 graden Celsius is geen pretje maar we weten waarvoor we het doen! Een kleine anderhalf uur later liggen we weer in het water. Eerst even bijkomen met een slokje water en een appeltje, en op naar de meerval....

Zodra we in het water liggen zien we de eerste stijgers al weer. Duidelijk is het, dat hier in elk geval voldoende vis zit. Het duurt wel eventjes voordat we op de échte goede stek zitten, maar als we daar uiteindelijk aankomen krijgen we met behoorlijke regelmaat weer tikken op de top. Het moet en zal toch zeker wel een keer gaan gebeuren? En inderdaad, in eerste instantie ben ik degene die het spits mag afbijten.... Na behoorlijk wat aanbeten en missers blijft er dan eindelijk eentje hangel aan de dreg. Het is geen grote meerval, eerder een baby’tje, maar hoe dan ook is deze vis erg welkom vanwege alle geleverde inspanningen van de ochtend hiervoor. Mooi zo! Een visje rond de zestig a zeventig centimeter laat zich fotograferen en vervolgens zien we de vis weer terug zwemmen naar één van zijn waarschijnlijk vele schuilplaatsen. Een kleine tien minuten later is het ook Ed zijn beurt om te sporten met zijn eerste meerval ooit. Ook dit is geen hele grote vis, maar ook voor hem, en zéker omdat het zijn eerste meerval is een ontzettend welkome vis. Deze is ietsje groter maar nog geen vis van het “wauw” kaliber. Het maakt niet uit, we hadden ook geen wereldwonderen verwacht. De tweede dag levert in ieder geval vis op en de beoogde vis die we graag wilden vangen. In volle concentratie vissen we verder wat nog een fraaie maar helaas verspeelde vis voor Ed oplevert en nog wat wispelturige aanbeten voor allebei....

Rond een uurtje of vier in de middag krijgen we helaas weer te maken met die ontzettend irritante wind. In eerste instantie ben je zó blij met een vleugje wind, uiteraard in de hoop dat het daarna weer rustiger word. Maar het kloterige is dat de wind alleen maar toe neemt en harder en harder word. We blijven het proberen, maar het opvallende is dat zodra de wind opkomt en de golven beginnen te groeien, de stijgers niet meer komen en de aanbeten ook achterwege blijven. Ja heel af en toe zien we een steiger, maar door de uitermate voorzichtige benadering van onze vriend meerval en de door de onstuimige deining en daardoor moeizame aanbieding komen de dauwers en de meervallen niet nader genoeg. Voor de tweede dag op rij zijn we genoodzaakt te stoppen door de wind. We komen gewoonweg niet vooruit met die belly, sterker nog....we gaan eerder met de wind mee en geraken we dus verder van de plaats waar we er uit moeten. Onderweg naar de lodge maken we plannen voor de volgende dag. Eigenlijk hoeven we niet veel tegen elkaar te zeggen want zoals altijd zitten we, zonder dat we het van elkaar weten op hetzelfde plan. We gaan lichter vissen in de hoop dat de meerval het aas gemakkelijker naar binnen zuigt waardoor we dus meer vissen gaan vangen. Heerlijk zo’n vismaat waar je niets tegen hoéft te zeggen maar áls je dan wat zegt eigenlijk direct begrijpt waar je heen wil! Een ding is duidelijk, morgen moet er meer vis uitkomen...het kan niet anders...

(30-05-2015) Na maanden van voorbereiden is het op zaterdag, vroeg in de morgen tijd om te vertrekken. Ed en ik, wij zijn maatjes vanaf het moment dat onze tienerjaren nét gingen beginnen. We gaan dus een lang eind terug in de tijd. Aangezien het voor Ed en mij lang geleden was dat wij samen op avontuur gingen moest het dit jaar maar weer eens gaan gebeuren. Ons doel stond al een tijdje vast. Het vissen vanuit de bellyboat bevalt ons goed en na een jaartje of wat op snoekbaars werd het tijd voor een andere uitdaging. Met de belly op europa’s grootste rover...Meerval...

Na een overnachting in Frankrijk en in totaal zestien uur rijden komen we toch behoorlijk fris en fruitig aan in Playas de Chacon, dicht in de buurt van het alom bekende Caspé. We hebben onze huisvesting gevonden bij Ebro Total Fishing  van Bennie en Monique. Na een warm welkomst en een overheerlijk smakend pilsje worden door Ben meegenomen voor een tour op zoek naar de beste stekken om onze bellyboaten de volgende dag te water te laten. Eigenlijk wilden we nog dezelfde dag gaan hengelen, maar deze waardevolle informatie is belangrijker dan een paar uurtjes etteren zonder enige kennis van zaken. Na het aanzicht van een aantal schitterende stekken besluiten we om maandag in de buurt van Isla Mediana te vissen. Redelijk helder, maar vooral een leuke entourage én het te water laten van onze boten is absoluut géén probleem.

Wél word ons verteld dat het op dit moment een taaie aangelegenheid is om meerval te vangen, aangezien de meerval in de paai zit en er ontzettende grote hoeveelheden speldaas aanwezig zijn zal het zéker in de bellyboat niet gemakkelijk worden om een meerval in de boot te krijgen. “Ach..” denk ik in eerste instantie, er zitten er genoeg en de verhalen over moeilijke vangsten worden weg gehoond met de nodige dosis humor en stoerdoenerij. We gaan gewoon een dikke meerval landen deze week. In een eerste instantie heerlijke hitte laten we maandag morgen onze boten te water. De wolken met speld aas zijn inderdaad niet te geloven zo groot. De fishfinder loopt vanaf de bodem tot een meter of vier a vijf daarboven compleet vol, soms voorzien van een opening met een duidelijk zichtbare grote schim. Overduidelijk doet vriend meerval zichzelf tegoed aan de massaal aanwezige alvertjes. We vissen gewoon volgens plan. De eerste uurtjes in de morgen gaan we proberen met kunstaas te vissen om vervolgens over te stappen op het klonken met skirts voorzien van dauwwormen. Ed krijgt wel de nodige actie op kunstaas, maar verder dan wat tikken op de hengel komen we niet. Bij mij blijft het stil en ik besluit dan ook wat eerder dan verwacht over te stappen op het klonken. Het lijkt me eerlijk gezegd ook wel een hele leuke manier van vissen. Niet veel later zien we de eerste “stijgers” richting onze dauwwormen gaan. Wat een spannend gezicht is dat zeg!! De inspectie van het aas duurt enige seconden tot soms wel een dikke minuut, maar tot een volle aanbeet komt het voorlopig nog niet. Toch hebben we allebei het gevoel dat het wachten is op die ene beuk. In de middag, wanneer het zweet van onze lichamen gutst worden de stijgers meer en meer en inderdaad komen nu de eerste duidelijke aanbeten van de dag. Heel voorzichtig word er aan de wormen geplukt en de aanbeten die we krijgen worden niet verzilverd door het daadwerkelijke vangen van een meerval. Helaas steekt rond een uur of vier in de middag de wind op en zijn de meervallen op de een of andere manier niet meer geïnteresseerd in ons aas. Na een korte pauze om te kijken of de wind afneemt besluiten we om te stoppen en de volgende dag verder te kijken. Er word een tactisch plan neergelegd voor de volgende dag. We gaan een nieuw spot aan doen. El Dique, een mooie rechte rotswand boven water met een mooie rommelige bodem ervoor, voorzien van de nodige grote rotsblokken, sleuven en gaten. Daar moet het gaan gebeuren. Na een overheerlijke avondmaaltijd en een pilsje op deze uitstekend verlopen dag duiken we onze mandjes in en gaan we vol goede moed verder. De volgende morgen is de wind gaan liggen.....

Spanje 2015 II
ROOFVISSEN-ONLINE