FO1000C! NOG 1 KEER…

(14-05-18) Dit word de laatste keer. Dat hadden we de afgelopen keer al besproken. Het vissen op zeeforel is gewoon gruwelijk taai en dat eist ook zijn tol. Al dat werpen zonder ook maar wat te vangen is hoe je het ook went of keert best wel een beetje irritant. We besluiten om nog een keer naar de nieuwe stek te gaan, hopende op een verrassing. Het is alleen al vrij snel hoogwater en dus hebben we eigenlijk maar korte tijd om tot resultaat te komen. Het water is in ieder geval een stuk hoger dan de laatste keer waardoor het voor ons interessante gedeelte moeilijk aan te werpen is. We proberen het wel en we halen zelfs behoorlijke afstanden met ietwat zwaarder materiaal, maar het heeft geen nut. Inmiddels is het water over het hoge heen en word het zienderogen troebeler. We besluiten het zeeforel seizoen te beëindigen en nog even richting Oostvoornse meer te gaan om de avond vol te maken. Roy krijgt er nog een forelletje aan die helaas voor hem net onder de kant de haak lost. Ach ja, het is toch niet helemaal het zelfde als zo’n zeeforel zeg maar…haha!

Resume…wat hebben we een hoop geleerd in de afgelopen periode. Mijn doel was om een zeeforel te vangen wat gelukkig ook gelukt is en we hebben ten opzichte van het afgelopen jaar al weer zoveel meer activiteit gezien en gehad dat we kunnen concluderen dat we wel degelijk vooruitgang geboekt hebben. We zijn zelfs wat wijzer geworden betreffende onze stekken. Veel praten met elkaar geeft ook behoorlijk wat inzicht en vormt weer een basis voor het volgende zeeforel seizoen, wat overigens zeer waarschijnlijk ook nog een seizoen van leren zal zijn. Een smetje: Ik vind het heel jammer dat Roy ook dit seizoen zonder forel bleef, want dat had voor mij en voor hem zonder meer de kers op de taart geweest. Helaas, je kan niet alles hebben en ik heb veel respect voor hem omdat hij niet opgegeven heeft en gewoon keer op keer weer paraat was. Dat is namelijk ook voor mij een stimulans om door te gaan. Het is tijd om de zeeforel hengels in het vet te zetten en de zeebaars en snoekbaars hengels te voorschijn te halen. Maar eerst nog een ander avontuur. Nog heel even en dan gaan we op pad naar Noorwegen. Het gaat maar door…op naar de volgende!

KAK!

(30-04-2019) Nog even en het project van Roy en mij loopt op zijn eind. Ook al vangen we helemaal niks meer, we hebben de afgelopen weken weer bergen geleerd en dit kunnen we voor het volgende seizoen gewoon weer meenemen. Als deze sessie het weer dermate veranderd is, moeten we genoodzaakt ons heil ergens anders gaan zoeken. De harde wind uit de verkeerde richting zorgt ervoor dat we uit onze comfort zone moeten, waardoor het allemaal nog wat lastiger zal gaan worden. Toch heb ik een leuk plekje gevonden en bij aankomst zijn we allebei behoorlijk onder de indruk. Goede keuze, want we zien direct meerdere interessante stromingen en stroomnaden die voor een perfecte huisvesting kunnen zorgen voor onze zo moeilijk te vangen vrienden. Op de een of andere manier hebben we allebei een behoorlijke boost in het vertrouwen. Voorzichtig worden de eerste worpen gemaakt eigenlijk voelen we het allebei. Hier kan het zomaar gebeuren. Niet veel later, en wederom bij mij gebeurt het. Een zacht tikje, gevolgd door nog een..en een kromme lat!

Hangen!! Ongelooflijk maar waar, gewoon hangen. De vis begint in de gaten te krijgen dat hij aan de lijn hangt, begint te draaien en laat vervolgens de slip even goed zijn best doen….en daarna word het stil. KAK! Ik heb die vis verspeeld….KAK KAK KAK! Dit was echt geen kleine vis. Ik vraag mij af, was het geen zeebaars, maar eigenlijk weet ik het wel zeker…dit was geen zeebaars! Uiteraard is er teleurstelling, want deze vis had ik graag willen zien, maar aan de andere kant is misschien nog veel belangrijker dat we er weer een stek bij hebben en dat, ik spreek even voor mijzelf, ik dit seizoen zeker nog zie als een investering in de komende jaren. We zijn nog niet uitgeleerd, en eerlijk is eerlijk…het feit dat ik deze vis verspeelde hoorde ook een beetje bij het risico dat deze stek met zit mee brengt. We vissen nog wat stekken extra af maar we weten allebei wel dat de eerste stek die we aan deden deze avond ook echt wel de stek met de meeste potentie was. Wederom hebben we een blank te pakken. We besluiten voor vanavond te stoppen en vanaf nu per keer te bekijken wat we gaan doen. We gaan in ieder geval nog één keer! Op naar de volgende…

KLEIN SLEEPIE…

(23-04-2019) De kop is eraf. Niet van die forel natuurlijk, maar eindelijk hebben we een zeeforel gevangen. Supervet! Ik blijf erbij… Een weekje na ons geboekte resultaat gaan Roy en ik wederom op pad. Ik hoop zo dat hij er ook een gaat vangen, dat zou de missie nog net wat meer geslaagd maken natuurlijk. Goed, het blijft vissen en geen vangen en dat geldt voor deze vis misschien nog net even wat meer als voor die andere soortjes. Toch gaan we met goede moed beginnen aan een nieuw zeeforel avontuur. Als we aankomen zien we dat we gezelschap hebben van nóg twee vissers. Zij staan rechts, wij blijven links en zo vissen we gaandeweg op zonder dat we elkaar in de weg staan. Er staat wat meer zon deze keer en ik verwacht dan ook dat het bijt momentje wat later op de avond zal vallen. Het valt mij eerlijk gezegd wel op dat er weinig tot geen activiteit is op en aan het water. Vreemd… Maargoed, ook de laatste keer zat het venijn m in de staart, en als deze avond ook weer gebeurd zal niemand daarover klagen. We vissen lekker door… al begin ik m na een tijdje

ZtF6Qq2JqBNKMQe+Mw7zZmuqeSRVY0ZyGjfdcrG9TNK3cjy+LzrsmM8cdbBGOe0+xeJ6/hKnMlG1zkqxhAJfW3glfDqPwK+Zs6XtWuOy9RTzSHsg/UW1oaxTcFp9edy/AUPbY+5msM3/n2mRdoAVHg==

toch stiekem wel een beetje te knijpen. Aangezien het donker begint te worden hang ik toch maar weer dat illex-je eraan. Het lijkt erop dat ze deze avond zelfs die laten liggen…totdat ik na de zoveelste worp en uit de macht der gewoonte mijn lepeltje, als ie bijna onder de top van mijn hengel is, nog een klein “sleepie”geef. Een kleine tik op de top, gevolgd door een eveneens kleine kolk verraad de aanbeet op mijn lepeltje, nog geen meter van mijn voeten vandaan. Verdomme…en ik mis ‘m gewoon. Het is ongelooflijk hoe ontzettend wispelturig die apparaten zijn.  Het lijkt er overigens ook wel op dat alle emoties bij deze visserij ook nog eens verhonderdvoudigd worden. Je hebt al zo weinig kans en dan wil je ze gewoon niet missen. Als het donker word en we nog even babbelen met onze medevissers, die we overigens gewoon kennen (maar daar kwamen we later pas achter) merken we dat ook zij eigenlijk weinig tot geen activiteit gehad hebben. Jammer voor Roy, al blijf ik natuurlijk wel de hoop hebben dat hij dan de volgende keer aan de beurt mag zijn. Vangen van zeeforel moet je niet onderschatten, we gaan gewoon weer op naar de volgende sessie!

EEN VLEUGJE LICHTE PANIEK!

(18-04-2017) FO1000C! We zijn op de goede weg. Ik sta nog steeds te beven als een rietje, ben helemaal opgepompt…ik denk dat ze zoiets adrenaline noemen. Goh wat was ik dichtbij zeg, en wat had dat een begin geweest van ons gezamenlijke project. Ik verander mijn lepeltje, in de hoop deze vis nog een keer te kunnen zien, maar dan wel aan de binnenkant van mijn net natuurlijk. Helaas helaas, ik blijf lang op de plek van onze “first date” hangen maar een dansje kan er niet meer af. Grrr… Het duurt even voordat ik weer tot rust kom, maar na verloop van tijd besluit ik toch maar stapje voor stapje te verkassen, eerst nog een klein stukje bij Roy vandaan en later wandel ik langzamerhand een beetje zijn kant op. Het valt mij overigens op dat er heel veel activiteit te bespeuren valt. Veel meeuwtjes in de buurt, andere watervogels die druk doende zijn, ik haak zelfs een garnaaltje. Allemaal tekenen aan de wand zou je toch zeggen, maar toch gebeurt het gewoon niet. Ik besluit uit het water te gaan en richting Roy te lopen. Even een nieuw gameplan maken!

We hebben misschien nog twintig minuutjes voordat het donker word, en dus besluiten we nog even naast elkaar te vissen. Eerlijk is eerlijk, het vertrouwen in een goede afloop is stukken kleiner geworden en ik verwacht dat het bij die ene volger blijft, totdat… Ik zit werkelijk aan mijn laatste worp te denken als ik ineens schrik van een harde dreun op mijn kunstaas. In een split second, nog voordat ik begin te schreeuwen tegen Roy, haal ik mijn top nog even extra door! “HANGEN!” YESSS! Met beleid, doch voorzien van een vleugje lichte paniek, proberen we de vis zo snel mogelijk het net in te loodsen. Dit zijn de momenten dat het nog wel eens fout zou kunnen gaan dus ik probeer kalm te blijven. Een klein minuutje later licht de vis in het net. Opluchting! Finally. Project FO1000C is nu al geslaagd. Na een paar fotootjes gaat de vis weer terug, mij en Roy met een soort ongeloof achterlatend. Het is gewoon gebeurd! Rest nu nog EEN ding. Roy moet er ook een vangen om het geheel compleet te maken. Dat zal deze avond niet meer lukken want inmiddels is het donker en tijd om te gaan. Een perfecte avond, laat het de eerste van een aantal zijn…

PROJECT FO1000C

(16-04-2019) Project FO1000C is begonnen. Eigenlijk was het al een beetje begonnen, maar de eerste sessie kon eigenlijk onmogelijk tot een volwaardige sessie benoemd worden. Met slechts een klein uurtje was de kans op een zeeforel natuurlijk nihil, maar het gaf toch wel een ontzettende kick om het te proberen. Een week later mag ik op herhaling en deze keer beticht ik mijzelf en Roy meer kansen toe. Niet alleen omdat de zomertijd inmiddels is ingegaan, zodat we wat meer tijd hebben en wat meer worpen kunnen maken, maar ook gezien de omstandigheden. Alles lijkt gewoon te kloppen. Het getijde is oke, het weer behoort tot de noemer prima en als we aankomen op de plek van bestemming en het verwachtings patroon op voorhand bewust laag gehouden werd, zien we ook nog eens dat het water naar onze mening helder genoeg is. Een ding weet ik zeker, dit gaat in ieder geval de beste sessie worden in twee jaar tijd als het gaat om de omstandigheden. Vorig jaar hebben we overduidelijk pech gehad wat dat betreft, maar we werden toen wel vroeg bruin. 😉

Nu staan we met dikke jas aan. We besluiten om wat verspreid te gaan vissen en langzaam maar zeker dieper te gaan waden, zodat we eventuele vissen die dichtbij de kant hun vertier zoeken niet verstoren, maar hopelijk kunnen vangen. Na een worp of tien bedenk ik mijzelf dat ik misschien beter toch een zonnebril op kan zetten om mogelijke volgers wat sneller te spotten. En alsof de duvel ermee speelt komt er bij mijn volgende worp een serieuze maat zeeforel achter mijn aasje aan. Het minimale tikje wat ik vrij kort ervoor kreeg had net zo gemakkelijk een steentje kunnen zijn, maar blijkt dus een hele voorzichtige knakker die klaarblijkelijk mijn Illex lepeltje best aantrekkelijk vond maar nog net niet aantrekkelijk genoeg. Als ie op volle kracht achter mijn lepeltje aan zwemt en vervolgens onder de top van mijn hengel afzwaait weet ik even niet hoe ik mij moet voelen. Schreeuwen gaat niet, want ja…wie weet ligt ie nog ergens in de buurt. Zenuwslopend dit, ik fluit naar Roy om duidelijk te maken dat ik een vis achter mijn aas aan had. Kak! Waarom heb ik die vis niet gevangen, anderzijds…we zijn op de goede weg…. (word vervolgd!)

INDRUKWEKKEND & BIZAR!

(08-04-2019) De laatste dag van het roofvis seizoen was al een tijdje ingepland. Vissen met de Carolina Rig op één van die mooie rivierputten. Goh wat zou ik het relaxed vinden als we wat van die putten wat dichter in de buurt zouden hebben. Aan de andere kant, misschien blijft het op deze manier ook wel een beetje speciaal. Tot nu toe bevalt het mij wel, en heeft het vissen op die diepe putten gewoon een bepaalde charme. De afspraak met Pascal en Roy stond al een tijdje met als gevolg dat er soms dingen veranderen. Helaas kan Roy wegens verplichtingen op zijn werk niet meer mee vissen. Pascal en ik gaan uiteraard wel en we hopen beide op een mooie laatste dag vissen. De dag hiervoor was Pascal ook al op pad geweest, en met goed resultaat, en dus hopen we dat ook deze dag in de buurt mag komen van de dag ervoor. De omstandigheden zijn alleen niet hetzelfde helaas, want met een flinke verlaging in temperatuur en bewolkt weer in plaats van zon zou dat wel eens een minpuntje kunnen zijn. Na een klein half uurtje vissen is het wel duidelijk dat dat zo is.

De beetjes die we krijgen zijn heel sumier wat ook resulteert in de eerste misser. Ik sla gewoon de haak krom, waaruit vooral blijkt dat ik de vis maar net gehaakt had. Jammer, maar niet veel later mag ik toch mijn eerste visje verwelkomen. Een kleintje, maar dat mag de pret niet drukken. Niet veel later vangt Pascal een mooie dikkert van ruim boven de twee kilo..pwoah wat een apparaat zeg. Indrukwekkend en bizar hoe de woorden lomp en mooi hand in hand gaan met dit formaat baars. Supertof en een stimulans voor mij om keihard door te vissen. Gelukkig vang ik niet veel later ook een mooie veertig plusser. Vanwege het feit dat het toch wel een stukje minder was als de dag ervoor besluiten we om nog even te gaan stek hoppen. Hier een paar worpjes en daar een paar worpjes, wat nog resulteert in een aantal venijnige beetjes, maar geen aanbeten die doorzetten. Ach, laten we het er op houden dat ook vriend Perca Perca het misschien allemaal wel gezien had in de afgelopen weken? Het is zoals het is. Het baars seizoen is voor mij nu voorbij. Het deurtje gaat dicht, maar waar deurtjes dicht gaan…. Project FO1000C is reeds begonnen!

MOOI VAN LELIJKHEID…

(02-04-2019) Een kleine week voor de gesloten tijd begint het weer er goed uit te zien. Lange tijd heb ik weinig gedaan als het vissen aangaat, maar er borrelde al een tijdje wat van binnen wat er toch maar een keer uit moest. Die zeeforel heeft mij wel gegrepen sinds vorig jaar, en al wilde ik wat eerder beginnen, het weer zat niet mee en zodoende bleef het maar bij uitstellen. Toch is deze keer alles anders. Het weer is goed, het getijde is ook goed en al is de tijd maar heel kort, ik besluit toch gewoon om te gaan. Ik moét gewoon op pad! Ik besluit direct na de dagafsluiting op het werk door te gaan met de achterliggende gedachte dat bij aankomst ik slechts een uurtje de tijd heb voordat het donker is. De kans op het vangen van zo’n forel zal dus uiterst klein zijn. Eenmaal aangekomen haal ik de tas met lepeltjes te voorschijn en begin ik mijn hengel op te tuigen. Het enige wat ik mis zijn de speldjes om mijn aas aan te bevestigen. Gelukkig is dat alles en kan ik met behulp van een loopknoopje mijn aas er prima aan kopen.

En zo worden de eerste worpen van het jaar gemaakt. Toch heb ik bij deze visserij het gevoel dat het gewoon altijd kan gebeuren. Zo uit het niets een miniem tikje op de top, gevolgd door een fors door krommende hengel. Hoe later het word, hoe mooier het moment en hoe mooier de stroom naadjes worden. Maar hoe mooi de worpen en het moment ook zijn, het blijft stil en ik moet genoegen nemen met het uitzicht, wat op zijn zachtst gezegd niet adembenemend is, maar misschien toch een beetje mooi van lelijkheid. Wat ook wel grappig is, is dat je in zo’n mega drukke omgeving gewoon helemaal alleen bent. De meesten van jullie weten wel dat ik dat helemaal niet erg vind, sterker nog, het is misschien wel een van de redenen dat ik deze visserij zo mooi vind. De vis van 1000 worpen, phoe! Van die duizend worpen heb ik er inmiddels zo’n vijftig gemaakt en veel meer zullen het er deze dag niet gaan worden aangezien het in een rap tempo donker begint te worden. Ach, ik had écht niet verwacht dat ik een vis zou vangen, en toch heb ik weer super genoten om hier te staan. De volgende sessie zal niet lang op zich laten wachten.

BEUKEN IN DE BELLY…

(26-03-2019) Time flies! Nog even en we zitten al weer in de gesloten tijd. Gelukkig is het nog niet zover (al maakt het voor mij persoonlijk niet zoveel uit, aangezien het zoute dicht in de buurt ligt.) want ik heb mijzelf voorgenomen om weer eens ouderwets met de belly op pad te gaan. Ik heb er echt heel veel zin in. Gelukkig verlopen de voorbereidingen op het vissen met de bellyboat ook zonder problemen en dus sta ik op zondag middag zonder enige troubles aan de waterkant. Een klein dingetje…de rubbers van mijn flippers waren uitgedroogd, maar zelfs dat was verwacht. Gauw de rubbers vervangen en gaan met de banaan. Gelukkig heb ik wel wat info vooraf gekregen en ik weet dus ongeveer hoe diep ik ze moet zoeken. Richard is ook op het water en dus vissen we nog even samen op voordat hij huiswaarts gaat. Ik ben een kwartiertje op het water als de eerste knoertharde beuk zich aandoet. Wauw! Wat een klap zeg!! Niet veel later ligt er een mooie snoek in het water oppervlak. Eigenlijk niet de beoogde soort, maar “wat de hek”, ik zeg vis is vis!

Kort daarna pak ik gelukkig ook het eerste snoekbaarsje van het jaar, en weer kort daarna de tweelingbroer van de snoek die ik net daarvoor ving. Twee druppels water…heus waar! Het had dezelfde vis kunnen zijn. Ook Richard vangt zijn vis en het gaat goed gelijk op. Wat hebben we toch een mazzel met zo’n watertje voor de deur. Als de wegen van Ries en mij scheiden ga ik nog even het plasje rond. Ik vang nog een mooie snoekbaars van een goed formaat, maar kom er ook achter dat dit water in een jaar tijd zó veranderd is dat ik eigenlijk een beetje verdwaald raak als het dieptes betreft. Het was hier altijd zo anders als nu. Waar vroeger de taluds heel scherp waren, vaar ik nu op een hele brede vlakke plaat waar geen leven te bekennen is. Pas aan het eind kom ik weer op mijn vaste stekken en begin ik wederom met het vangen van snoekbaars. De teller is blijven hangen op zeven vissen, maar gezien de tijd die ik op het water geweest ben kan ik niet anders dan tevreden zijn. Het vissen in de belly, ik was even vergeten hoe leuk dat ook kan zijn. Hopelijk heb ik gauw weer tijd zin en gelegenheid om op herhaling te komen. Na de gesloten tijd dan maar….

KRAANWATER…

(19-02-19) Zo, eindelijk weer een update. Na ons koude baarsvis avontuur in Januari word al gauw een vervolg afspraak gemaakt. Natuurlijk hopende op wat betere omstandigheden plannen we een zondag in. Oke, veel kouder dan de laatste keer kan het eigenlijk niet worden, sterker nog…het weer is abnormaal goed voor deze tijd van het jaar. Met een ruime 15 graden is de kans groot dat er een weer-record gaat sneuvelen, maar dat is in dit geval niet zo erg, want het is werkelijk heerlijk vertoeven aan de waterkant. Of het heel goed is voor het vangen van grote baars valt nog te bezien, want we hebben nog wel te kampen met een hoge rivierstand en de bijkomende complicaties zoals troebel water. Zo is het in ieder geval op de eerste stek die we aan doen. De C-Rig maakt gauw plaats voor ratel pluggen en andere geluid rijke aasjes. Het levert geen resultaat en na een klein uurtje vissen (als we dat al redden) besluiten we te verkassen naar een stuk van het water waar het doorkijk gehalte van het water gelijk staat aan kraanwater. Mooi, dat moeten we hebben…

Niet veel later krijgen we de eerste voorzichtige beetjes, oeh wat zijn ze wispelturig die baarzen. Een tijdje later mag ik (ja ik?!) de score openen met een mooie 40+ baars. Die aanbeten zijn werkelijk geweldig, supertof met een verslavende drang naar meer. De worp hierna verspeel ik nog een mooie. Daarna lijkt het startschot voor Roy en Pascal ook gegeven want ook zij beginnen te vangen en ook deze vissen zijn dik in de veertig. Heerlijk dit, allemaal hebben we vis, de omstandigheden zijn súper, kortom..de stemming is lekker en we grappen en grollen tot we erbij neer vallen. En zo hoort het natuurlijk! Als het rond een uurtje of drie in de middag is, en we aardig wat stappen gemaakt hebben merk ik wel dat ik minder geconcentreerd ben en dat het beste er bij mij persoonlijk wel af is. Toch vang ik nog een klein baarsje en Roy sluit de dag af met een fraaie veertiger, ook echt weer een vis die er mag zijn. Wederom vijf vissen. Gezien de omstandigheden, wetende dat die baarzen best wel gevoelig zijn voor veranderingen in het weer, hebben we het eigenlijk prima gedaan. Ik krijg honger naar meerrrr. Op naar de volgende!!!

WATER IN IJS!

(27-01-2019) Ein…de…lijk hebben we weer eens tijd en zin gehad om te vissen. Door een flinke winter dip en een behoorlijk druk programma werd het vissen nog wel eens uitgesteld. Uiteindelijk werd er dan toch een afspraak gemaakt om samen met Roy en Pascal weer eens een keertje op de baars te gaan. Hoe dan ook, no matter what, we gaan vissen. Alleen de vooruitzichten kijk ik met lede ogen aan. Donderdag is met -8° Celsius in de nacht de koudste nacht van de week en dat zal het vissen niet gemakkelijk maken. Ik ga ervan uit dat het water in ijs veranderd is en dat we niet eens kúnnen vissen, maar we gaan hoe dan ook op pad. Als ik dan bij aankomst zie dat alles gelukkig nog vloeibaar is kunnen we in ieder geval beginnen, met enige regelmaat het ijs uit de ogen bikkend, want dat is wel echt nodig. Pascal is de eerste met resultaat en vangt een mooie dikke uitpuilende baars van net over de twee kilo. Mooi, de vis doet het dus ook nog, al blijkt wel snel dat het niet gemakkelijk gaat worden want de aanbeetjes zijn minimaal en zelfs lastig om op te merken.  

Ook Roy vangt na verloop van tijd zijn eerste baars, en ook die van hem mag er zeker zijn, ware het niet dat deze wel wat kleiner is dan die van Pascal. Voor mij blijven de aanbeten uit maar ik heb deze keer veel meer vertrouwen in een goede afloop. Niet veel later mis ik mijn eerste aanbeet van de dag, damn….weer te enthousiast gereageerd. De worp daarna is het wél raak met een klein snoekje tot gevolg. Van de nul in ieder geval. Daarna blijft het op een baarsje na voor Roy heel lang stil. De dag is toch wel echt heerlijk te noemen met temperaturen die onder nul blijven, en zelfs af en toe een beetje sneeuw. Het is zo goed als windstil en mede daardoor gewoon heerlijk aangenaam. We vissen door tot in de schemering. Het laatste uurtje gaan we nog even terug naar de eerste stek en dat zorgt ervoor dat Roy nog een baarsje en Pascal nog een baarsje en en snoek weten te vangen. Het enige wapenfeit voor mij blijft beperkt tot een mooie aanbeet wat een losser oplevert. En dan zit de dag er al weer op. Ondanks het feit dat de vis overduidelijk op slot zat hebben we er toch weer wat leuks van gemaakt. Hopelijk heb ik snel weer tijd, want de drang is er weer. Fish onnn!!!