FO1000C – 2020 – 1

(06-04-2020) Project FO1000C – seizoen 2020 is gestart. Terwijl het corona virus nog in de rondte waart, en het vissen ons niet gemakkelijk word gemaakt, besluiten Roy en ik om alles in het werk te zetten om een echte Nederlandse zeeforel te vangen….en dat is niet gemakkelijk! De werktijden zijn op dit moment anders dan anders en het komt dan ook zo uit dat we zomaar een doordeweekse vroege morgen pakken om de eerste sessie van dit seizoen te gaan doen. De omstandigheden zijn eigenlijk prima, met zo goed als geen wind en een mooi opkomend getijde zou het zo maar eens kunnen dat we gelijk met onze neus in de boter vallen. Het is alleen wel ontzettend koud. Met temperaturen rondom het vriespunt is het maar de vraag hoe zo’n vis reageert op die omstandigheden. Als we aankomen en daadwerkelijk aan het water staan, zien we dat het water niet super helder is, maar het kan ermee door….al snel worden de eerste worpen gemaakt en zo blijkt al snel, om de vijf worpen even de handjes warm blazen..phoe, het is echt bibberen geblazen.

Het duurt even voordat de zo daadwerkelijk opkomt, maar zodra dat het geval is merk je wel dat je je gelijk wat behaaglijker voelt en dat doet dan weer goed aan de concentratie. Een kleine tien minuten later hoor ik wat consternatie naast mij. Het is Roy, die zoals later blijkt een aanbeet heeft gehad maar helaas voor hem bijt de vis in tweede instantie niet hangen en gaat het hele verhaal zoals ik het had gehoopt vooralsnog niet door. Roy probeert nog een en ander om de vis alsnog te triggeren tot een aanbeet, maar helaas…geen resultaat. Nog even vissen we door, het zonnetje schijnt inmiddels volop, het getijde is veranderd en het is serieus lekker vissen. Het enige wat mij opvalt is dat er eigenlijk niets gebeurt in de omgeving, geen duikende meeuwtjes, geen watervogels die op zoek zijn naar een maaltje, geen kringeltje op het water, helemaal niets! We hebben niet heel lang meer te vissen, maar met nog een klein uurtje te gaan en nul activiteit besluiten we om ermee te stoppen. Ach, het is ook mooi geweest voor zo’n eerste sessie. Geen vis in de eerste sessie, geen probleem, we weten dat het taai is en wachten gewoon op de volgende kans. Next time…

BELLYBOATEN OP DE TUUT!

(31-03-2020) Na de sessie met Arjan heb ik doordeweeks nog een paar uurtjes de tijd om zelf nog even op pad te gaan. Je moet per slot van rekening natuurlijk wel bezig blijven in deze omstandigheden en aangezien ik nu moét vissen op therapeutische basis om die arm beter te maken moet je natuurlijk alles pakken wat je pakken kan. Knipoog Knipoog… Even kort door de bocht, ik vang in een uurtje a anderhalf gewoon mijn eerste vijf(!) snoekbaarzen van het seizoen! Hoe bedoel je, Flits-Sessie?! Daarna is het ook gewoon weer tijd om naar huis te gaan en gewoon weer overgaan tot de orde van de dag. Ik heb nog 1 sessie in het verschiet voordat de gesloten tijd begint en dus spreek ik af met Roy en Arjan om nog een middagje te gaan bellyboaten op de Tuut. Op voorhand ziet alles er goed uit, maar die venijnige wind lijkt naarmate het dichterbij komt alleen maar erger te worden. Als het moment daar is zien we dat het inderdaad pittig hard waait wat het vangen niet gemakkelijk maakt. Maar vangen gaan we, dat is hier ongeveer wel standaard.

En inderdaad, niet veel later is Roy de eerste die een snoekbaarsje naar boven mag takelen. Het eerste stuk is gruwelijk met de wind, maar als we eenmaal een beetje in de luwte liggen gaat het eens stuk beter. Niet veel later, als Roy al twee vissen op zijn conto heeft, mag ook ik een mooie snoekbaars vangen. Heerlijk om na zoveel tijd weer eens zo’n kneiterharde aanbeet te mogen voelen. Daar gaat je bloed wel weer van stromen. Niet veel later mag ik nogmaals, yes! Daar waar het voor de een goed gaat, is het voor de ander wat minder. Arjan ligt de hele morgen al te kloten en niks gaat zoals het moet. Ook niet raar als je eigenlijk zelden tot nooit in een bellyboat zit en dan ook nog eens met een flinke harde wind de boel onder controle moet proberen te houden. Ach, het zonnetje schijnt en al is het vissen niet gemakkelijk, een lichte verkleuring op het gezicht is er al snel, dan moeten we het daar maar mee doen. Aan het einde van de rit staat de teller op 5 vissen voor Roy, geen vis voor Arjan en toch ook weer 5 vissen voor mijzelf. Het zit erop, de klassieke drie zijn vanaf nu even een NO-GO. Maar er zijn nog mogelijkheden… Op naar de volgende….

OP DE WEG TERUG…

(19-03-2020) Een dikke maanden geleden plande ik mijn laatste vissessie. Niet vrijwillig natuurlijk, want na de laatste keer vissen werd mij toch lichtelijk, enigszins dwingend afgeraden om door te gaan met vissen. Het was inderdaad een goede keuze want al had ik het gewild, het had ‘m echt niet meer geworden. Nu, na dik vier maanden ga ik langzaam aan wat vooruit en is mij zelfs gezegd om te gaan vissen, oh yeah…times are changing. En dus ben ik na een eerste korte, maar helaas vruchteloze sessie samen met Roy op het OVM weer op pad gegaan om te kijken of ik dan misschien een snoekbaarsje kan triggeren. Ik word deze keer vergezeld door Arjan en we hebben besloten om een kijkje te gaan nemen op de Put. Gewoon een paar uurtjes vanaf de kant klooien, even kijken of ze heel misschien al op de ondieptes liggen, maar al snel word duidelijk dat daar nog geen sprake van is. Na een aantal worpen maken we toch maar de keuze om de vis wat dieper te zoeken, wat gelukkig voor Arjan redelijk snel een mooie maat snoekbaars oplevert. Dat geeft weer een beetje vertrouwen.

Dat het mij mij nog niet van een leien dakje gaat word gedurende de sessie wel duidelijk, want ik verspeel loodkop na loodkop wat er op duidt dat de scherpte er zeker nog niet is. Het mooiste is nog dat het mij niet deert, ik ben eindelijk weer eens buiten met den hengel in den hand. Dat verspelen neem ik vandaag maar op de koop toe en ik kan er zelfs een beetje om lachen, zij het als een boer met kiespijn. Vrolijk vissen we verder en al lijkt het dat de vis de bek stijf op elkaar houd, er is hier toch altijd een beetje hoop op een visje. Naar mate we opschuiven komen we ook wat meer op de ondieptes terecht, maar als Arjan en ik hier een tijdje hebben gestaan is het wel duidelijk voor ons allebei. Als ik opper dat ik graag nog een paar worpjes op het diepe wil doen, blijkt dat hij er hetzelfde over denkt en dus wandelen we terug. Na een paar worpen kom ik er wel achter dat het beste bij mij er wel af is. De arm begint behoorlijk te protesteren en ik besluit om ermee te kappen. Enerzijds jammer, anderzijds heb ik het toch ruim tweeenhalf uur volgehouden. Ik ben weer op de weg terug. Misschien wel op tijd voor project FO1000CI – II. Op naar de volgende maar weer…

ZWAKKE LINKER…

(17-12-2019) Eindelijk is het weer zover. Ik mag weer een dagje op pad met Pascal op een van mijn favoriete vissen, baars! Hoe dan ook word vandaag een flinke uitdaging want een maandje gelee is er bij mij een tennisarm geconstateerd, wat ervoor zorgt dat ik met rechts voorlopig niet meer kan vissen. Ik laat mij natuurlijk niet uit het veld slaan, zeg :”Challenge accepted” en ik besluit vissen met links maar een kans te geven. Woensdagmorgen vroeg sta ik samen met Pascal aan de waterkant in de hoop op deze dag mijn eerste baars over links te vangen. Het enige wat weinig belasting geeft is de C-Rig montage en dat word dus mijn manier van vissen deze dag. Pascal begint met een activere aanpak en zorgt voor een bewogen eerste half uurtje door in vier worpen ook daadwerkelijk vier baarzen te vangen. WTF! Ik kan helaas niets anders dan toekijken, en uiteraard helpen, fotograferen en blij zijn voor zijn ongelooflijke start. Ik probeer het ook even op dezelfde manier maar na een paar worpen geeft mijn arm aan dat het beter is om dat niet te doen. KAK!

Terug naar de carolina dan maar. Een klein uurtje in de sessie krijg ik een zacht tikkie op de hengel gevolgd door nog een en dan weet ik dat het mijn beurt is. Yess hangen! Een mooie baars heeft mijn aasje gegrepen en niet veel later mag ie even op de foto. Ook al is ie niet mega groot, het is wel een mooie maat èn het is een eerste voor mij. Met mijn zwakke linker gevangen, mijn dag kan ,serieus waar, niet meer stuk. We vissen vrolijk verder in de hoop nog een paar vissen te vangen. Niet veel later krijg ik nog een “tap” op de lijn, maar helaas word deze aanbeet niet verzilverd. Jammer de bammer. Het begint er wel aardig op te lijken dat het venijn hem vooral in de vroege morgen zat, want inmiddels zijn we ruim in de middag beland en moeten we nog steeds die volgende vis vangen. Ik was gelukkig gewaarschuwd dat het taai ging worden vandaag. Als we rond de klok van drie zijn beland begint mijn lichaam helaas toch wat te protesteren en is na enig gesputter en protest vanuit mijn rebelse hersenen tijd om er een einde aan te breien. Ik moet stoppen, maar die big smile gaat niet van mijn gezicht af. Vissen over links, het is niet gemakkelijk maar wel bevredigend!

VERANDERING VAN SPIJS…

(19-11-2019) Het is wel duidelijk dat de avondjes weer korter worden. Toch heb ik het idee dat ik nog niet helemaal uitgevist ben. Deze week kan bij toeval twee keer op pad, en op woensdag merk dat ik ondanks het feit dat ik zes vissen vang, de vissen gewoon niet los zijn. De helft blijft niet hangen en lost tijdens de dril, maar zoals ik al zei… Ik vang gewoon zes vissen en dus moet ik niet klagen. Een ding weet ik wel. De volgende dag ga ik weer eens op pad met de dropshot met de gedachte dat ik wat langer in de zone kan blijven hangen en zo misschien de vis wat meer kan triggeren tot een aanbeet. Met enige verwachting ga ik dus op donderdag terug naar dezelfde stek. Heerlijk om ook weer eens te kijken of er daadwerkelijk verschil zit in de vangsten als gevolg van verandering in aanbod. Natuurlijk neem ik ook een shad hengel mee, maar ik begin met de dropshot. Letterlijk in de eerste worp word mijn pintail-tje gegrepen alsof het het laatste aasvisje op aarde is! Geweldig!!! 1-0 voor papa en de eerste snoekbaars van de avond is een feit.

Het is zo’n avondje dat je het idee hebt dat alles samenvalt. Het weer is écht heerlijk, het is helder en er staat vooralsnog geen wind en dus kan ik mijn truukje tot de max uitspelen. Het resulteert in korte tijd in de vangst van een aantal snoekbaarzen en de nodige baarzen. Als ik dan even verkas naar een andere locatie (wel eentje die dicht in de buurt ligt) probeer ik ook daar hetzelfde truukje toe te passen. Het is een stukje klauteren maar hier is het toch wel een stukje minder. Bijzonder, aangezien ik misschien maar een kleine vijftig meter verderop sta. Het blijft hier beperkt tot slechts één schamel visje. Als ik op de klok kijk en ik nog een kleine drie kwartier heb voordat mijn tijd er weer op zit, verhuis ik toch nog maar weer terug naar stek 1. Nu vis ik wat dieper in de hoop misschien nog een snoekbaarsje te verschalken. Dat lukt zeker, maar vooral de baars kan mijn dropshotje niet met rust laten, waardoor mijn lichte “peppertje” keer op keer krom gaat. De teller staat inmiddels tussen de tien en de vijftien vissen. En dan besluit ik dat het mooi is geweest. Het is klaar en ik ben dik tevreden. Korte avondjes, maar we gaan nog even door! Op naar de volgende…

DOBBEREN OP HET WATER…

(15-10-2019) Daags na mijn zeebaars avontuur heb ik de mogelijkheid om nog een daagje op pad te gaan. Het duurde eventjes voordat Roy en ik wisten wát we precies gingen doen, maar uiteindelijk besluiten we om vanwege de weersomstandigheden (echt takkeweer!) maar een beetje in de buurt van thuis te blijven. We gaan een dagje pielen op baars vanuit de bellyboat. Gewoon één hengeltje mee, wat shadjes en plugjes en we zien wel wat er gaat gebeuren. Gelukkig kunnen we onze bootjes nog redelijk opbouwen, zonder al te veel regen om vervolgens de bootjes in het water te knallen. Heerlijk dat gevoel, lekker dobberen op het water. Het duurt niet heel lang voordat we de eerste baarzen van de dag vangen en ik vang zowaar een snoekbaarsje tijdens de eerste worpen van de dag. Tot nog toe gaat het geheel volgens verwachting eerlijk gezegd, en dat snoekbaarsje is gewoonweg mooi meegenomen. De verwachting is dat we de nodige baarzen zullen vangen en misschien vangen we nog wel wat moois tussendoor, je weet maar nooit?

De vangsten gaan vrolijk verder en na een uurtje of twee besluiten we om eventjes aan de kant te gaan. Even de beentjes strekken en een optel sommetje te maken. We zitten inmiddels wel tegen de veertig vissen. Super gewoon! En dan te weten dat we nog wel een tijdje te gaan hebben en nog behoorlijk wat verse visgrond te bevissen hebben. Waar zou dit gaan eindigen? Langzaam maar gestaag gaan we door. Inmiddels heb ik al vier(!) snoekbaarsjes te pakken en ook Roy gaat los, zij het op de baars. Zou het aan het takkeweer liggen? Maakt niet uit, de teller tikt gewoon door. Niet veel later haak ik de grootste van de dag. Met 46 cm toch wel een hele mooie baars hoor. Ook Roy pak nog een baars van hetzelfde formaat en verspeelt nog een grotere, aai aai…zonde. Op hetzelfde stukje pakt hij ook gewoon nog even een roofblei. Haha, het moet niet gekker worden. Hoe later het word, hoe slechter het weer. Als we op de terugweg zijn en eigenlijk nog even een stukje willen pakken besluiten we dat het genoeg geweest is. Met een schatting rond de negentig vissen is het ook wel prima geweest. Wat een dag! Gaan we dit nog overtreffen? Op naar de volgende…

GEEN OPMARS NAAR MEER!

(08-10-2019) Al een tijdje geleden werd afgesproken dat ik Anja een keertje mee zou nemen, samen vissen op de o zo moeilijk te vangen zeebaars. Eerlijk, het leek ook dit jaar niet meer te gaan gebeuren, maar op het laatste moment en laat in het zeebaars seizoen viel alles samen en werd het plannetje gemaakt. Een dag op pad, hopende op een mooie zeebaars waarbij we alle mogelijke middelen benutten om het te laten gebeuren. We beginnen al vroeg in de morgen, aangezien het getijde en de omstandigheden zo goed zijn dat we dit buitenkansje niet kunnen laten schieten. Ook Bart, die uiteraard in overleg meegekomen is met Anja is van de partij en zo maken we de eerste worpen van de dag. Het duurt heel eventjes voordat we er in zijn, maar na een half uurtje dient de eerste vis zich aan. Een klein zeebaarsje geeft zich na een kort gevecht gewonnen en mag direct na het onthaken weer gaan zwemmen. Ik merk wel op dat zowel Anja als Bart moeite hebben met het ontwijken van de dam, want voor het nodige vast zitten zorgt. Vervelend maar niets aan te doen…

Ik vang tussen neus en lippen door ook de tweede van de ochtend, dit keer een wat grotere en die mag even op de foto. Zodra het getijde eruit is gaan we na een koffiebreak door naar de volgende stek in de hoop nog meer baars te vangen, maarrrr…de uren verstrijken en na een mooi begin lijkt het erop dat we een hele taaie dag gaan beleven waarbij de zeebaars zéker niet los is. Ik vang nog een kleintje, die wel even een kleine boost geeft, maar geen opmars naar meer heeft. Het is wel vervelend dat het niet eerlijk verdeeld is, maar zoals we vaker gebleken is zeebaarsvissen gewoonweg niet gemakkelijk, zeker niet als je het nog nooit of bija nooit gedaan hebt. We sluiten nog even af bij het avee erretje in de hoop nog een paar kleinere rakkers te vangen, wat wel lukt bij mij, maar niet lukt bij Anja en Bart (wat ze ook proberen) Je kan in ieder geval nooit zeggen dat ze hun best niet hebben gedaan. Dit soort dagen zitten er gewoon tussen. Ik had het graag anders gezien maar zowel Anja als Bart keren zonder vis huiswaarts. Een ding is wel zeker, die zeebaars gaat nog wel een keertje komen. De aanhouder wint, altijd!!

RECHTE STRAKKE BAK!

(01-10-2019) Als we weer een paar dagen verder zijn, hebben we weer nieuwe snode visplannen gemaakt. Pascal is in de buurt en Roy en ik zullen in de loop van de avond aansluiten voor een nieuwe flitsende zeebaars sessie. Erg teleurstellend is het om te horen dat Pascal de hele dag nog geen vis gevangen heeft, maar we hopen dat het tij letterlijk en figuurlijk in de de loop van de avond zal gaan keren. We proberen het in eerste instantie nog even met oppervlakte aas en wat pluggen, maar daar hebben we geen resultaat mee. We besluiten op aanraden van Roy naar een nieuw stekkie te gaan, en eerlijk gezegd geef ik het geen stuiver, aangezien het gevoelsmatig gewoon een rechte strakke bak is. Zelfs het zeebaarsje wat Roy vangt geeft mij nog geen vertrouwen. Gelukkig is ook Pascal huiverig, maar na wat verschillende huiverige aanbeetjes die uiteindelijk toch meer vis opleveren begin ik stilletjes toch wat meer vertrouwen te krijgen. Pascal vangt twee zeebaarsjes en gelukkig mag ik ook zelf hier nog een zeebaars vangen. Oke…check…been there, done that! 🙂

Hierna duiken we een ander stuk in en gaan we nog even vissen in het licht van de Thialf. Wel kicken, op zo’n manier vissen. Ik besluit na het maken van wat foto’s door te lopen naar een van mijn favoriete stekken en gelukkig vang ik (nadat ik mijn kunstaas heb afgestemd op de vis die ik in het hoofdlampje zag bewegen) een mooie zeebaars. Vrijwel direct na nummer twee van de avond vang ik ook nummer drie en verwittig ik de jongens. Zeebaars nummer vier verspeel ik helaas voordat de boys in de buurt zijn. Daarna word het weer even stil. Toch lijkt het erop dat ik gewoon het geluk heb met de keuze van mijn aas, want zowel Roy die links van mij staat en Pascal die rechts van mij staat krijgen gewoonweg geen beet. Bijzonder… Ik vang namelijk ook nummer vier van de avond en als we op het punt staan om te stoppen vang ik zelfs de vijfde zeebaars. Ongelooflijk maar waar. De avond begon voor mij niet goed, ik had moeite met de gekozen stekken en last van wantrouwen, maar was ook de gelukkige deze avond om de meeste vis te vangen. Het was niet eerlijk verdeeld, maar gelukkig gaan we allemaal huiswaarts met vis. Op naar de volgende….

SNUFFERTJE…

(24-09-2019) We hebben weer even de smaak te pakken. Die snoekbaarzen, roofblei-en en baarzen van de laatste keer vragen erom nogmaals de rivier op te gaan. En zo geschiedde. Roy en ik hebben een plannetje gemaakt om dit stuk van de rivier nog wat beter uit te pluizen. Dat onderzoeken ligt ons wel maar allereerst gaan we terug naar de eerste stek die we bezochten de week hiervoor. In eerste instantie lijkt het erop dat het ietwat rustiger is geworden. De roofbleien geven niet thuis en de snoekbaarzen liggen deze keer op een andere plek als dat we dachten. Toch weten we wel wat snoekbaarzen te vangen, nouja…vooral Roy dan. Die hakt even flink door en vangt een aantal mooie snoekbaarzen. Opvallend is dat die beesten vooral op de wat grotere shads bijten, want als we allebei met exact dezelfde kleur staan en Roy op de grote volop beet heeft en ik op de kleine niet eens een snuffertje, besluit ik dat het tijd is om ook naar wat groters te gaan. Niet veel later is het ook bij mij weer hangen. Bizar, maar gelukkig komen we er op tijd achter!

We hebben het plannetje om verschillende dammetjes af te wandelen, wat we dus ook doen en ondanks het feit dat we op de eerste goed vangen gaan we toch op naar de volgende. Een goede keuze zo blijkt later, want op stek twee gaat het helemaal los, met dubbele hookups. Supervet!!! Inmiddels is ook Jorn aangeschoven en hebben we zelfs een triple hookup. Als het uiteindelijk wat stiller begint te worden gaan we weer door naar stek drie, vier en vijf en zoals je eigenlijk wel kan verwachten is het daar wel oke, maar niet zoals de stekjes hiervoor. Met hier en daar een klein snoekbaarsje is het sprokkelen geblazen. Het is oke, we hebben al een top avondje waarbij we weer een stuk wijzer zijn geworden. Op het eindpunt, de laatste stek van de avond zijn de verwachtingen wel weer wat hoger. Oh wat ligt hier een hoop vis, maar tot mega vangtsten komt het helaas deze keer niet. Ach, wat hebben we te klagen jongens. Met drie man sterk hebben we deze avond gewoon heerlijk gevangen. Geteld hebben we niet, maar de schatting gaat richting de dertig vissen. Dat is toch super?! Een heerlijk avondje is weer voorbij. Op naar de volgende maar weer…

NETJES VERDEELD!

(16-09-2019) De vakantie is weer voorbij en na al die tussen periodes zonder vissen zit er weer voldoende in het vat. We hoeven niet na te denken wat we gaan doen. Er zijn plannen genoeg en we hoeven alleen maar te kiezen welke kant we op gaan. Als deze visdag de wind totaal verkeerd staat voor het vissen op de zeebaars, besluiten we om weer eens een avondje op de rivier te gaan vissen. Deze keer legaal (eerlijk is eerlijk, we hebben hier wel gevist maar zonder de benodigde papieren) want we halen eerst een vergunning en vervolgens gaan we op onderzoek uit. Eerste stekkie waar we gaan kijken is helaas niet diep genoeg om echt lekker te vissen, maar als we naar de overkant kijken zien we een mooi dammetje liggen waar we toch heel graag een shadje willen laten zakken. Na wat onderzoek staan we een kwartiertje later op de beoogde stek. De eerste worp is direct hangen!! Een mooie, niet al te grote baars heeft mijn shadje gegrepen en mag even komen poseren. Nice, hierna gaat ie weer terug met de opdracht om zijn moeder te gaan halen.

Niet veel later staat Roy ook met een kromme hengel. Zijn plugje is verschalkt door een roofblei-tje en twee tellen later vangt hij er gewoon nog een. Lachen man dit! Ook ik vang tijdens het indraaien van mijn shad een mooi roofblei-tje. Die snoekbaarzen laten zich nog niet zien. Als we willen gaan verkassen besluit ik om nog een paar worpjes te doen met een3.5 grams loodkopje voorzien van een klein shadje. Drie worpen is drie keer hangen, allemaal kleine snoekbaarsjes maar dat mag de pret niet drukken. Het is tijd om naar de volgende stek te gaan. Ook daar vangen we lekker door en vangen we toch wel de ene snoekbaars na de andere met als klap op de vuurpijl een tweetal snoekbaarzen die in het donker vól voor de plug gaan, en dat ook nog eens duidelijk zichtbaar, vlak voor onze neuzen. Magistraal!! Zoiets zie je toch niet veel gebeuren? Aan het einde van de avond kunnen we toch wel spreken van een super lekker avondje met voldoende vangsten. Als we een beetje gaan rekenen komen we rond de twintig a vijfentwintig vissen, en ook nog eens netjes verdeeld. Dit was weer eens een ouderwets lekker avondje. Op naar de volgende maar weer…