KLEINE ROVERTJES…

(23-05-20) In navolging van de afgelopen week gaan we weer terug naar dezelfde stekkies, gewoon om eens te kijken of het verschil in getijde nog verschil in vangsten brengt. We nemen bewust een beetje risico door wat tijd te investeren met de gedachte dat we na verloop van tijd kunnen gaan oogsten. Het weer is gerust optimaal te noemen met nagenoeg geen wind en werkelijk heerlijk zonnige omstandigheden. Het is gewoon goed vertoeven aan de waterkant. De stroming is wel behoorlijk hard, harder dan ik had verwacht, en dat zorgt wel voor een lastig driftje. Toch is het vrij snel raak. Ik ben nog aan het optuigen als Roy wederom binnen de eerste vijf worpen een zeebaarsje weet te vangen. Hij is niet groot, maar zeker welkom en ook ik ben blij dat we gewoon weer een visje op de kant hebben. We hebben besloten om niet te lang op een plek te blijven staan, maar wat meer op zoek te gaan en dus hoppen we van dammetje naar dammetje, helaas zonder al te veel resultaat. Het volgende dammetje is meer hoopgevend want daar word overduidelijk gejaagd.

Een hoop springend speldaas en kolken her en der in het water laten zien dat de zeebaars in het laatste licht nog even de buik aan het vullen is. Gauw lopen we erheen wat de nodige visjes oplevert. Gelukkig ben ik zelf ook van de nul en Roy vangt ook nog eens drie van die kleine rovertjes. Het zijn allemaal visjes van rond de dertig centimeter. Na een kwartiertje gaan we weer over op de orde van de dag en gaan we weer verder om te kijken of de grotere vissen inmiddels zijn aangekomen op de standaard stekken. De stroming is inmiddels vrij weinig wat ons doet beslissen om richting de dammetjes te gaan die wij als eerste aandeden en waar het toen eigenlijk nog te hard stroomde. We vissen super, voelen de bodem en de steentjes van de strekdammen perfect, maar de vis laat het afweten. Eigenlijk zijn we het er allebei wel over eens dat het vanavond waarschijnlijk niet gaat gebeuren, maar dat dit wel stekken zijn die potentieel hebben. Met regelmaat bezoeken luidt het motto, en dat zijn we dus ook voornemens. Deze avond is weer voorbij, maar wat was het lekker vissen met zulke temperaturen en zulke omstandigheden. Op naar de volgende maar weer…

LEKKERE BINNENKOMER..

(15-05-2020) Tijd voor sessie twee van het jaar, als het gaat om het vissen met kunstaas op zeebaars. Gelukkig heeft Roy deze keer ook tijd gevonden om mee te komen en dus gaat het dynamische duo weer gezellig samen op pad. Na alle consternatie van vorige week ga ik nogmaals kijken of het wederom zo druk is op mijn beoogde plekje. Gelukkig blijkt bij aankomst dat het deze keer een stuk rustiger is. Dubbel gelukkig eerlijk gezegd, want anders had ik deze stek voor lange tijd links laten liggen. Vissen is mijn uitlaatklep, mijn geluks momentje en dat wil ik liever niet laten beïnvloeden door een groep mensen die het liefst iedere vis het licht uit de ogen slaat. Goed, terug naar het verhaal. We hebben besloten voor de zekerheid een paar nieuwe stekjes aan te doen in de hoop dat we op goud stuiten. En heel even lijkt dat ook zo te zijn als Roy bij de eerste worp direct een vis vangt. Dát is in ieder geval wel een hele lekkere binnenkomer, maar een vervolg krijgt het helaas niet. We zijn er wel over uit dat het daar interessant oogt en dat we nog eens terug gaan.

Drie kwartier later op stek drie mag ik dan ook mijn eerste visje van de avond verwelkomen. Gelukkig ben ook ik van de nul en kunnen we de rest van de avond onbezorgd verder vissen. We hoppen lekker verder en op de volgende stek is Roy weer aan de beurt, en het lijkt een aardige vis te zijn als ik de kromming van zijn hengel mag geloven. Helaas lost de vis voortijdig wat ons in eerste instantie een beetje vertwijfeld achter laat, maar wetende dat dit geen record zou zijn kunnen we het ook weer snel los laten. Nog even en dan is de stroming er al weer uit. We besluiten om nog heel even door te vissen en het eerste afgaande mee te nemen, wat nog tot een mini exemplaar voor mijzelf resulteert en daarna is het ook gedaan. De temperatuur is behoorlijk gezakt, wat ervoor zorgt dat de kou in de kleren zit. Kijkend naar de klok ik het ook eigenlijk wel goed zo. Als we de sessie nog even doornemen komen we erachter dat we deze avond met nagenoeg doodtij hebben gevist. Het verklaart een hoop en tegelijkertijd moeten we dat ook blij zijn dat we wat gevangen hebben. We hebben er weer een paar in de pocket. Op naar de volgende sessie…

ALLES BEZET?…

(08-05-2020) Wat gaat het toch mega hard met de tijd. Een kleine maand geleden stond ik nog met drie dikke lagen kleding en tegen het vriespunt in mijn waadpak te ploeteren op zeeforel, en nu sta je op je dooie gemakkie te twijfelen of je een trui mee gaat nemen naar je visstek. Na een aantal malen met een zagertje op zeebaars te hebben gevist, overigens met succes, is het deze keer tijd om de proef op de som te nemen en met kunstaas te gaan vissen op zeebaars. Roy kan helaas niet mee deze keer, maar dat komt de volgende keer wel. Bob heeft wel zin in een kant sessie en dus ga ik deze keer met hem op pad. Als we aankomen op de plaats van bestemming zie ik tot mijn grote verbazing dat werkelijk álle stekken bezet zijn. Hoe is het mogelijk!!  Wat is hier in vredesnaam gebeurd joh! Enigszins teleurgesteld besluiten we om elders ons geluk te gaan beproeven, ook al weet ik dat het getijde dan niet optimaal zal zijn. Gelukkig is het op stek 2 zoals verwacht een stuk rustiger en met niemand om ons heen kunnen we ons geluk gaan beproeven.

Na een paar keer oefenen en bekijken hoe ik deze dam het beste kan benaderen in de harde stroming is het niet veel later tóch gewoon raak! Yes! De eerste échte zeebaars van het seizoen is een mooie mid vijftiger die goede strijd geeft. Dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Aangezien de stroming nog wat minder gaat worden hoeft dit helemaal niet de laatste vis van de avond te zijn. We vissen nog wel even door op deze stek, en het lijkt erop dat zowel Bob als ikzelf nog een vis missen. Daarna word het rustig. We besluiten nog een ander stekkie te proberen. Het begint veelbelovend met veel activiteit vlak onder de kant. Het speldaas word opgejaagd door verschillende zeebaarzen, maar na een aantal pogingen om die rakkers te verleiden hebben we toch het nakijken. Ze willen niet bijten in onze shads. Jammerrrr! We besluiten om onze avond te eindigen bij de stek waar ik die ene mooie zeebaars ving, je weet per slot van rekening maar nooit, maar na een kwartiertje smijten hebben we het eigenlijk wel gezien voor vananvond. Het was niet dik bezaaid maar hetgeen ik ving mocht er toch zeker zijn. Het zeebaars seizoen is geopend…op naar de volgende.

GEPARKEERD & VERVANGEN

(24-04-2020) Op naar de volgende sessie. Samen met Rene gaan Roy en ik op pad in onze zoektocht naar zeeforel. Altijd met het vertrouwen op een goede afloop overigens want het vissen op de bonnefooi doen we niet meer. Alles wat we doen is met een rede! Als we aan komen rijden op onze beoogde stek zien we dat deze keer ècht alles afgesloten is. We kunnen nergens meer parkeren wat ervoor zorgt dat we moeten uitwijken naar een andere locatie. Dat is wel eventjes een tegenslag, want met een noordenwind en een goed getijde had ik goede hoop op het vangen van een zeeforel. Eenmaal aangekomen op de uitwijk stek zien we dat het water toch helaas flink troebel is, wat niet bevorderlijk is. Goed we zijn er, naar huis gaan is geen optie en dus gaan we misschien wel tegen beter weten in proberen een zeeforel te vangen. Rene pakt een ondiepe plaat terwijl Roy en ik een stukje verderop gaan staan. Het verschil tussen een week of vier geleden en nu is ongelooflijk. Toen stonden we met een temperatuur van 2° Celcius te vissen, nu met een graad of 18.

De meeuwtjes duiken en duiken en ik begin te snappen waarom als ik een aantal worpen gemaakt heb. Telkens als ik mijn lepeltje binnen haal zitten mijn dreggen vol met per ongeluk gehaakt speldaas. Het stikt echt de moord van die visjes en gelijk daarmee gaat in de bovenkamer de boel weer draaien. Als er zoveel vis zit, waarom zouden die beestjes dan in vredesnaam mijn lepeltje willen pakken? Als ik nou kans wil maken op, moet ik dan IN die wolk speldaas werpen of juist ernaast? Fuck, waarom is dat water zo troebel! Na een uurtje of anderhalf besluiten we dat het m niet gaat worden. Heel eerlijk gezegd? Ik denk dat het m voorlopig helemaal niet meer gaat worden. Afgesloten stranden, speldaas in overvloed en toch de afstanden die we ervoor moeten rijden zorgen voor teveel negatieve variabelen. Conclusie? FO1000C – 2020 was van korte duur maar toch ben ik wederom een stuk wijzer geworden en durf ik niet te zeggen dat het de laatste keer is geweest dit jaar… 😉 De zeeforel hengel word even geparkeerd en vervangen voor wat andere modellen. Het word tijd om vis te gaan vangen, op naar de volgende en tot nader order…

MET BEIDE HANDEN..

(20-04-2020) De aanhouder wint. Ik klamp mij vast aan dat zinnetje, want dat vissen op zeeforel is niet gemakkelijk. Toch vind ik het geweldig om mijzelf zo te triggeren om alles op alles te zetten met uiteindelijk een foto van een mooie zeeforel als resultaat. Zo niet, hebben we altijd de sfeerfoto’s nog. Deze keer ga ik alleen op pad. Roy heeft wat andere dingen te doen, maar zoals ik al zei, ik ben gegrepen door deze nagenoeg onvangbare vis en ieder momentje wat ik kan pakken grijp ik dan ook met beide handen aan. Door het getijde en “vriend Corona” besluit ik om een andere locatie te gaan proberen. Aan de ene kant super natuurlijk, aan de andere kant heel irritant aangezien je opgebouwde ervaring niet meer telt en je dus opnieuw moet beginnen. Gelukkig, zo blijkt snel, zit het met dat laatste wel goed en “zie” ik toch wel de belangrijke dingen ook op deze stek terug. Ik werp relaxed mijn kantje af, maar helaas blijft het verwachte resultaat nog uit. Als ik uiteindelijk op een mooi kopje terecht kom, besluit ik even te blijven staan.

Wat is het toch bizar dat je in zo’n druk gebied totaal in je eentje kan staan. Ik mijmer een beetje in mijzelf, blablabla….tik! Tik? Een tikje op mijn kunstaas verraad een mogelijke interesse en direct ben ik weer scherp. Als ik mijn lepel verder binnen draai zie ik zeer kort daarachter een forel achter mijn aas aan schieten. Kutkutkutkutkut…ik kan mijn lijn niet verder binnen draaien, haal mijn lepel uit het water, laat hem direct weer in het water vallen en ga de andere kant weer op. Nog even volgt het beest om daarna weer te verdwijnen in de diepte. Godv….. Ik sta te shaken op mijn benen! Dit was weer zo’n moment, waarom blijven die beesten niet gewoon hangen!!! De rest van de avond sta ik verbouwereerd te kijken naar dat water, mijzelf afvragend wat er nou precies gebeurde in die luttele seconden. Nog even ga ik naar een andere stek, een paar honderd meter verderop, om daarna in de late schemering de laatste worpen te maken op het stuk waar ik deze zeeforel miste. Helaas, het blijft in het resterende gedeelte van de avond stil. Deze gaat nog wel een tijdje door mijn hoofd rond spoken vrees ik. Jammer, maar we houden vol. Op naar de volgende maar weer…

NIX NOPPES NADA…

(13-04-2020) Sessie twee van ons zeeforel seizoen staat op het punt van beginnen. En hoe verschillend zijn de omstandigheden. Absurd gewoon! Het is maar de vraag of een verschil van bijna 20° Celsius geen verlammend effect heeft op het gedrag van die o zo lastig vangbare zeeforel. Daarnaast komt het welbekende virus ook nog met de nodige hindernissen, want het is nagenoeg onmogelijk om je vervoermiddel ook maar ergens in de buurt van de zee te parkeren. Toch hebben we deze keer mazzel en kan onze sessie gewoon doorgang krijgen. Als we onze eerste stappen in het water zetten worden we niet blij. Het water is dermate troebel dat de kans op het vangen van zeeforel al direct op zijn minst gehalveerd word. We weten dat het nu “stilstaand” getijde is en we hopen dat zodra het wat begint te stromen het ook wat helderder gaat worden. Hoe dan ook, we gaan gewoon door, pakken een “flashie” lepeltje en “hope for the best.” Het eerste anderhalf uur gebeurt er helemaal niets maarrrr het beste moment moet nog komen. De schemer is in aantocht…

En op dat moment lijkt alles te veranderen. We gaan wat dieper in het water staan en zowaar lijkt het erop dat de zichtbaarheid omhoog gaat. Niet veel later zie ik een vis draaien, voor mijn voeten nog wel, verdomme…zit zitten er gewoon hè!! Wie weet gaat het gewoon nog gebeuren, het zou toch wat zijn. Uit mijn ooghoeken zie ik Roy naar de kant vertrekken, maar ik kan niet gaan schreeuwen wat aan de hand is. Na een tijdje toch maar vragen, want je wil die vissen niet later schrikken natuurlijk, pijn in de pols…hij neemt even een break. Op het moment dat ik even het contact met Roy zoek en mijn lepeltje niet tot het laatste moment volg gebeurt het natuurlijk. Een dikke kolk verraad dat er interesse is geweest in mijn lepelje…SHIT! Dat was er een! Twee tellen later hoor ik Roy. Ook vlak voor de kant is er activiteit, hij ziet een vis draaien op nog geen twintig centimeter water Dat geeft moed, maar na een kwartiertje werpen en hopen dat het toch nog gebeurd is alles weer zoals het een half uur geleden ook was. Stil…geen activiteit meer…nix noppes nada. We houden het voor gezien. Veel activiteit, geen vis. We houden moed, op naar de volgende keer…

FO1000C – 2020 – 1

(06-04-2020) Project FO1000C – seizoen 2020 is gestart. Terwijl het corona virus nog in de rondte waart, en het vissen ons niet gemakkelijk word gemaakt, besluiten Roy en ik om alles in het werk te zetten om een echte Nederlandse zeeforel te vangen….en dat is niet gemakkelijk! De werktijden zijn op dit moment anders dan anders en het komt dan ook zo uit dat we zomaar een doordeweekse vroege morgen pakken om de eerste sessie van dit seizoen te gaan doen. De omstandigheden zijn eigenlijk prima, met zo goed als geen wind en een mooi opkomend getijde zou het zo maar eens kunnen dat we gelijk met onze neus in de boter vallen. Het is alleen wel ontzettend koud. Met temperaturen rondom het vriespunt is het maar de vraag hoe zo’n vis reageert op die omstandigheden. Als we aankomen en daadwerkelijk aan het water staan, zien we dat het water niet super helder is, maar het kan ermee door….al snel worden de eerste worpen gemaakt en zo blijkt al snel, om de vijf worpen even de handjes warm blazen..phoe, het is echt bibberen geblazen.

Het duurt even voordat de zo daadwerkelijk opkomt, maar zodra dat het geval is merk je wel dat je je gelijk wat behaaglijker voelt en dat doet dan weer goed aan de concentratie. Een kleine tien minuten later hoor ik wat consternatie naast mij. Het is Roy, die zoals later blijkt een aanbeet heeft gehad maar helaas voor hem bijt de vis in tweede instantie niet hangen en gaat het hele verhaal zoals ik het had gehoopt vooralsnog niet door. Roy probeert nog een en ander om de vis alsnog te triggeren tot een aanbeet, maar helaas…geen resultaat. Nog even vissen we door, het zonnetje schijnt inmiddels volop, het getijde is veranderd en het is serieus lekker vissen. Het enige wat mij opvalt is dat er eigenlijk niets gebeurt in de omgeving, geen duikende meeuwtjes, geen watervogels die op zoek zijn naar een maaltje, geen kringeltje op het water, helemaal niets! We hebben niet heel lang meer te vissen, maar met nog een klein uurtje te gaan en nul activiteit besluiten we om ermee te stoppen. Ach, het is ook mooi geweest voor zo’n eerste sessie. Geen vis in de eerste sessie, geen probleem, we weten dat het taai is en wachten gewoon op de volgende kans. Next time…

BELLYBOATEN OP DE TUUT!

(31-03-2020) Na de sessie met Arjan heb ik doordeweeks nog een paar uurtjes de tijd om zelf nog even op pad te gaan. Je moet per slot van rekening natuurlijk wel bezig blijven in deze omstandigheden en aangezien ik nu moét vissen op therapeutische basis om die arm beter te maken moet je natuurlijk alles pakken wat je pakken kan. Knipoog Knipoog… Even kort door de bocht, ik vang in een uurtje a anderhalf gewoon mijn eerste vijf(!) snoekbaarzen van het seizoen! Hoe bedoel je, Flits-Sessie?! Daarna is het ook gewoon weer tijd om naar huis te gaan en gewoon weer overgaan tot de orde van de dag. Ik heb nog 1 sessie in het verschiet voordat de gesloten tijd begint en dus spreek ik af met Roy en Arjan om nog een middagje te gaan bellyboaten op de Tuut. Op voorhand ziet alles er goed uit, maar die venijnige wind lijkt naarmate het dichterbij komt alleen maar erger te worden. Als het moment daar is zien we dat het inderdaad pittig hard waait wat het vangen niet gemakkelijk maakt. Maar vangen gaan we, dat is hier ongeveer wel standaard.

En inderdaad, niet veel later is Roy de eerste die een snoekbaarsje naar boven mag takelen. Het eerste stuk is gruwelijk met de wind, maar als we eenmaal een beetje in de luwte liggen gaat het eens stuk beter. Niet veel later, als Roy al twee vissen op zijn conto heeft, mag ook ik een mooie snoekbaars vangen. Heerlijk om na zoveel tijd weer eens zo’n kneiterharde aanbeet te mogen voelen. Daar gaat je bloed wel weer van stromen. Niet veel later mag ik nogmaals, yes! Daar waar het voor de een goed gaat, is het voor de ander wat minder. Arjan ligt de hele morgen al te kloten en niks gaat zoals het moet. Ook niet raar als je eigenlijk zelden tot nooit in een bellyboat zit en dan ook nog eens met een flinke harde wind de boel onder controle moet proberen te houden. Ach, het zonnetje schijnt en al is het vissen niet gemakkelijk, een lichte verkleuring op het gezicht is er al snel, dan moeten we het daar maar mee doen. Aan het einde van de rit staat de teller op 5 vissen voor Roy, geen vis voor Arjan en toch ook weer 5 vissen voor mijzelf. Het zit erop, de klassieke drie zijn vanaf nu even een NO-GO. Maar er zijn nog mogelijkheden… Op naar de volgende….

OP DE WEG TERUG…

(19-03-2020) Een dikke maanden geleden plande ik mijn laatste vissessie. Niet vrijwillig natuurlijk, want na de laatste keer vissen werd mij toch lichtelijk, enigszins dwingend afgeraden om door te gaan met vissen. Het was inderdaad een goede keuze want al had ik het gewild, het had ‘m echt niet meer geworden. Nu, na dik vier maanden ga ik langzaam aan wat vooruit en is mij zelfs gezegd om te gaan vissen, oh yeah…times are changing. En dus ben ik na een eerste korte, maar helaas vruchteloze sessie samen met Roy op het OVM weer op pad gegaan om te kijken of ik dan misschien een snoekbaarsje kan triggeren. Ik word deze keer vergezeld door Arjan en we hebben besloten om een kijkje te gaan nemen op de Put. Gewoon een paar uurtjes vanaf de kant klooien, even kijken of ze heel misschien al op de ondieptes liggen, maar al snel word duidelijk dat daar nog geen sprake van is. Na een aantal worpen maken we toch maar de keuze om de vis wat dieper te zoeken, wat gelukkig voor Arjan redelijk snel een mooie maat snoekbaars oplevert. Dat geeft weer een beetje vertrouwen.

Dat het mij mij nog niet van een leien dakje gaat word gedurende de sessie wel duidelijk, want ik verspeel loodkop na loodkop wat er op duidt dat de scherpte er zeker nog niet is. Het mooiste is nog dat het mij niet deert, ik ben eindelijk weer eens buiten met den hengel in den hand. Dat verspelen neem ik vandaag maar op de koop toe en ik kan er zelfs een beetje om lachen, zij het als een boer met kiespijn. Vrolijk vissen we verder en al lijkt het dat de vis de bek stijf op elkaar houd, er is hier toch altijd een beetje hoop op een visje. Naar mate we opschuiven komen we ook wat meer op de ondieptes terecht, maar als Arjan en ik hier een tijdje hebben gestaan is het wel duidelijk voor ons allebei. Als ik opper dat ik graag nog een paar worpjes op het diepe wil doen, blijkt dat hij er hetzelfde over denkt en dus wandelen we terug. Na een paar worpen kom ik er wel achter dat het beste bij mij er wel af is. De arm begint behoorlijk te protesteren en ik besluit om ermee te kappen. Enerzijds jammer, anderzijds heb ik het toch ruim tweeenhalf uur volgehouden. Ik ben weer op de weg terug. Misschien wel op tijd voor project FO1000CI – II. Op naar de volgende maar weer…

ZWAKKE LINKER…

(17-12-2019) Eindelijk is het weer zover. Ik mag weer een dagje op pad met Pascal op een van mijn favoriete vissen, baars! Hoe dan ook word vandaag een flinke uitdaging want een maandje gelee is er bij mij een tennisarm geconstateerd, wat ervoor zorgt dat ik met rechts voorlopig niet meer kan vissen. Ik laat mij natuurlijk niet uit het veld slaan, zeg :”Challenge accepted” en ik besluit vissen met links maar een kans te geven. Woensdagmorgen vroeg sta ik samen met Pascal aan de waterkant in de hoop op deze dag mijn eerste baars over links te vangen. Het enige wat weinig belasting geeft is de C-Rig montage en dat word dus mijn manier van vissen deze dag. Pascal begint met een activere aanpak en zorgt voor een bewogen eerste half uurtje door in vier worpen ook daadwerkelijk vier baarzen te vangen. WTF! Ik kan helaas niets anders dan toekijken, en uiteraard helpen, fotograferen en blij zijn voor zijn ongelooflijke start. Ik probeer het ook even op dezelfde manier maar na een paar worpen geeft mijn arm aan dat het beter is om dat niet te doen. KAK!

Terug naar de carolina dan maar. Een klein uurtje in de sessie krijg ik een zacht tikkie op de hengel gevolgd door nog een en dan weet ik dat het mijn beurt is. Yess hangen! Een mooie baars heeft mijn aasje gegrepen en niet veel later mag ie even op de foto. Ook al is ie niet mega groot, het is wel een mooie maat èn het is een eerste voor mij. Met mijn zwakke linker gevangen, mijn dag kan ,serieus waar, niet meer stuk. We vissen vrolijk verder in de hoop nog een paar vissen te vangen. Niet veel later krijg ik nog een “tap” op de lijn, maar helaas word deze aanbeet niet verzilverd. Jammer de bammer. Het begint er wel aardig op te lijken dat het venijn hem vooral in de vroege morgen zat, want inmiddels zijn we ruim in de middag beland en moeten we nog steeds die volgende vis vangen. Ik was gelukkig gewaarschuwd dat het taai ging worden vandaag. Als we rond de klok van drie zijn beland begint mijn lichaam helaas toch wat te protesteren en is na enig gesputter en protest vanuit mijn rebelse hersenen tijd om er een einde aan te breien. Ik moet stoppen, maar die big smile gaat niet van mijn gezicht af. Vissen over links, het is niet gemakkelijk maar wel bevredigend!