ROET IN HET ETEN…

(21-07-2020) Zo! Dat heeft weer eventjes geduurd. In een week waar ik flink wat mogelijkheden had om te vissen kwam alles even wat minder goed samen. Dat heb je wel eens. Deze keer werd ik door een flinke buikgriep bijna anderhalve week aan huis gekluisterd, waardoor mijn snoekbaars sessie in eerste instantie flink werd beïnvloed en mijn geplande zeebaars sessie werd gecancelled. Jammer, maar dat kan gebeuren en met het Corona virus dat om de hoek ligt te loeren kan je maar beter geen risico’s nemen…sterker nog dat moet je niet eens willen. Gelukkig kon ik in de dagen ervoor nog wel een beloofde sessie houden op de fint. Mijn neefje die het vissen ook heeft opgepikt, had ik verteld over het vissen op de fint. Dat dat een leuke visserij is voor een beginnend iemand hoef ik de meesten van jullie natuurlijk niet te vertellen en dus werd het plan gemaakt om een paar uurtjes te knallen op fint. Samen met mijn zoon, mijn neef en mijn broer op pad. Dat was eigenlijk nog nooit gebeurd. Nu maar hopen dat die vis ook een beetje mee wil werken. Ik heb er vertrouwen in…

Na enige uitleg over hoe je deze vis moet belagen staan we naast elkaar en worden de pilkertjes naar de horizon geworpen. Niet heel veel later heeft broer lief, degene met de minste hengelsport ervaring als eerste een fint aan de haak. Het plezier is zichtbaar aanwezig. Daarna is Ivo aan de beurt en wederom mijn broer, maar bij mij en mijn neefje blijft het nog eventjes stil. Niet veel later mag ook hij de eerste fint in zijn hele leven vangen, met een kreet van blijdschap als gevolg. Fantastisch!! Die gast is echt zo blij als wat. Uiteindelijk staan we allemaal lekker vis te vangen, en zoals altijd met deze visserij worden de meeste finten natuurlijk gelost, net onder de kant verspeeld en ga zo maar door. Ach, actie hebben we genoeg totdat….een zeehond roet in het eten gooit. Hartstikke leuk hoor om zo’n apparaat van dichtbij te bekijken, maar de finten zijn per direct met de noorderzon vertrokken. Nog even blijven we staan, maar we komen wel tot de conclusie dat de finten deze avond niet meer terug gaan komen. Ach, de fint is geïntroduceerd, de visserij was best even leuk en nieuwe plannen worden al weer gemaakt. Op naar de volgende keer maar weer…

STAPJE ACHTERUIT…

(03-07-2020) Tijd voor een volgende roofvis sessie met vaste vismaat Roy. De laatste keer dat we samen op de rivier waren vingen we echt lekker vis en was het eigenlijk tot nu aan toe een groot feest, met schitterende vangsten van zowel Roy als mijzelf. Wel begonnen we te merken dat het stilletjes aan wat minder begon te worden, want ook niet raar is, denkende aan de grote hoeveelheden speldaas die in de kribvakken aanwezig zijn. Zeg nou zelf, die vis hoeft zijn bekkie maar open te doen en hij heeft zijn maaltijd al weer binnen. Daanaast zagen we ook dat onze grote vriend de beroepsvisser bezig was met zijn netten. Daar doen we verder niets aan natuurlijk en we hadden goede hoop dat het allemaal wel mee zou vallen met de vangstvermindering. We zijn ondertussen nog steeds een beetje aan het pionieren en vinden her en der mooie en interessante stukjes water die dan ook direct weer vis opleveren. Gelukkig vangen we allebei al gauw een paar vissen, zijn we dus van de nul en kunnen we relaxed de rest van de avond te gemoed.

We merken wel dat op de stukken op de rivier waar de beroepsvisser zijn netten heeft gespannen ook overduidelijk minder vis oplevert. Dit alles word nog een keer bevestigd als we van een bekende horen hoe er te werk word gegaan. Van de ene kant van het kribvak naar de andere kant. Tja, dan blijft er niet veel over. Toch blijven we onverminderd positief, wetende dat de vis wel weer aan komt zwemmen. Met de nodige dosis creativiteit blijkt wel dat je her en der zeker nog vis kan vangen, en al moet je er misschien iets meer voor doen… ach het maakt het misschien ook wel weer meer bevredigend. We vissen vrolijk verder. Zowel Roy als ik weten de nodige vissen te vangen, met een paar mooie maatse baarzen en af en toe een snoekbaarsje is het gewoon weer heerlijk vertoeven aan de waterkant. Als we aan het einde van de avond, na behoorlijk wat kilometertjes wandelen weer bij de auto komen en de avond nog even doornemen, komen we allebei wel tot de conclusie dat we de komende tijd genoodzaakt een stapje achteruit zullen moeten doen. Misschien is het wel weer even tijd voor wat anders? We zullen het zien. Op naar de volgende keer maar weer…

FRIS EN FRUITIG…

(26-06-2020) Keuzes maken is altijd lastig als het om het vissen gaat. Moeten we gaan zeebaarzen of gaan we weer op pad voor snoekbaars en consorten. De vraag word extra moeilijk als Roy kort voor deze sessie een goede zeebaars sessie heeft gehad met een aantal fraaie exemplaren erbij. Er zit dus eigenlijk maar een ding op. Wij (Roy, ik en gastvisser Patrick) beginnen deze avond op snoekbaars om vervolgens nog een uurtje te knallen op zeebaars. Onderweg naar de rivier is het überhaupt maar de vraag of we kunnen vissen want het komt met werkelijk bakken uit de hemel. Na een klein kwartiertje wachten in de auto worden we los gelaten en vrijwel direct vangen we ook de eerste vissen. Vooral Roy gaat in het begin lekker los op zijn Deracoup spinner. Na een visje of drie ben ik het zat en switch ik ook over op zo’n ding. Wat denk je? Gelijk hangen natuurlijk! Vooral de baarzen vinden dit hapje lekker zo blijkt, want op de eerste stek vangen we voornamelijk baars, op een enkel snoekbaarsje na dan. Na een tijdje verkassen we naar de volgende stekken.

Ook hier vangen we allemaal eigenlijk wel een visje, waardoor de teller voor ons drietjes al gauw oploopt naar de 15 vissen. Rond een uurtje of half elf besluiten we weer in de auto te stappen om op zoek te gaan naar de zeebaars. Het is weer ruim een half uur terug rijden om bij de beoogde plek te komen en al gauw is het raak want letterlijk bij de eerste worp kan ik zelf een zeebaarsje drillen. Niet veel later is ook Patrick aan de beurt en mag ook hij een zeebaarsje drillen. Hij is overigens de enige deze avond die een “grand slam” vangt met baars, snoekbaars en zeebaars als deelnemers! Top! Inmiddels is de wind er nagenoeg helemaal uit en staan we echt lekker te vissen, hebben we lol (zoals dat hoort) en vangen we tussendoor ook nog de nodige zeebaars. Hoe goed kan je het hebben, nietwaar? Zo komt binnen zeer korte tijd ook hier toch weer een mooie hoeveelheid vissen op de kant. Zeven zeebaarsjes in een klein uurtje is toch niet slecht te noemen. Rond middernacht houden we het voor gezien. De volgende dag is weer gewoon een werkdag en moeten we allemaal weer fris en fruitig zijn. We hebben weer lekker gevist, op naar de volgende maar weer…

DIKKE RIVIERBAARS…

(17-06-2020) Vis technisch gezien moet ik zeggen dat het seizoen tot nu tot redelijk voortvarend start. Zowel Roy als ikzelf vangen goed vis. Bijkomend, we doen waar we zin in hebben, het is maar net hoe de pet staat. Tot nu toe hebben we het naar ons zin met de snoekbaars, maar dat kan ook zomaar omslaan naar zijn mede rover op het zoute. In dit geval bleven we afgelopen week toch maar op het zoete aangezien het daar gewoon goed vertoeven is. We starten onze sessie met het zoeken naar wat nieuwe locaties, want teren op hetgeen je hebt kan je nog wel eens duur komen te staan. Op de eerste locatie vinden we een overduidelijk mooie roofblei stek maar helaas hebben we deze stek niet voor ons alleen. Er staat al iemand te vissen en dus besluiten we om een paar in de buurt gelegen dammetjes te onderzoeken. Helaas vinden we hier niet wat we zoeken en gaan we door met onze speurtocht. Het is duidelijk dat er hier genoeg mooie stekken zijn, maar zoals je wel vaker hoort, geen van de verder beoogde stekken is interessant, laat staan bereikbaar. Drama…

Als we aankomen op onze vaste stekkies zien we dat er vanavond behoorlijk wat gevist word. Eigenlijk hebben we gewoon mazzel dat er nog één dammetje vrij is. De eerste worp is derhalve direct raak. Een baarsje vond de shad lekker en niet veel later vangen we er nog een, en nog een, en nog een, en zo vangen we op de eerste vaste stek tussen de vijftien en de twintig vissen, voornamelijk baars en af en toe een mooie snoekbaars. Hebben wij nou gewoon geluk, of weten we inmiddels hoe we hier moeten vissen? Inmiddels is het dammetje naast ons vrijgekomen en aangezien het logischer wijs op deze stek wel een beetje afgelopen is, gaan we daar maar eens even kijken. Ook hier vangen we de nodige vissen, met als klappers een dikke snoek voor Roy en een geweldig dikke rivierbaars, wederom voor Roy. Daarna is het klaar. We pakken nog één laatste stek voordat het gaat regenen. Hier blijft het beperkt tot twee of drie visjes. Het eindtotaal gaat deze avond toch weer naar de vijfentwintig vissen, en met ongeveer een gelijk aantal vissen per persoon kunnen we toch niet klagen? Het vissen blijft TOP! Op naar de volgende keer…

ZWEET OP DE RUG…

(09-06-2020) Het blijft altijd een dilemma. Zeebaarzen of snoekbaarzen, ik vind het persoonlijk een hele lastige keuze. Gelukkig kunnen de twee goed naast elkaar bestaan en kijken we gewoon naar de omstandigheden om te bepalen wat we nou het beste kunnen gaan doen. Deze keer was het vriend snoekbaars DE te belagen vis en daarom gingen Roy en ik op pad om te kijken of de rakkertjes er weer zouden zitten. We hoeven deze keer echt niet lang te wachten want letterlijk de eerste worp is het raak! Geen snoekbaars weliswaar maar een mooie baars van een centimeter of vijfendertig heeft zich laten foppen en mag na een kiekje weer terug in zijn element. Niet veel later pak ik op dit stekkie ook nog een mooi snoekbaarsje, niet heel groot maar wat maakt het uit, als je maar lol hebt. Ondertussen verplaatsen wij ons naar andere stekken. Het is duidelijk dat verplaatsen het beste werkt, want ook al vangen we best aardig vis…het is ook wel duidelijk dat ze nog niet opgestapeld liggen. De volgende beoogde stek is een nieuwe, maar na een forse wandeling door bossen en…

…struiken komen we erachter dat we niet op de beoogde plek terecht gaan/kunnen komen en moeten we onverrichter zaken weer terug. Ook dat hoort erbij, het zweet staat op mijn rug maar soms moet je twee stappen achteruit doen om een stapje vooruit te komen. Op de heenweg zagen we nog een plek die wij beide graag aan wilden doen, dus zo gezegd zo gedaan en niet veel later sta ik met een hele behoorlijke snoekbaars in de hand voor een mooi fotootje. Het is toch wel een heel lekker avondje zo hoor. De aantallen zijn eigenlijk wel prima te noemen en de formaten zijn ook wel eens slechter geweest. De volgende stek is wederom nieuw voor ons en ook hier kunnen we toch weer een paar vissen noteren, een kleintje dit keer voor mij maar ook weer een hele mooie voor Roy, zo ongeveer in dezelfde maat als die ik al eerder op de avond had gevangen. We vissen inmiddels al een aardig tijdje en voordat we gaan stoppen hebben we nog één stekkie die we graag willen meenemen. Gek genoeg blijft het op deze stek terwijl wij er toch wel wat van verwacht hadden gewoon stil. Ach, de vissen zijn binnen, de avond was top, wat wil je nou nog meer! Op naar de volgende maar weer…

STANDJE BLIJ…

(30-05-2020) Als het weer tijd is om te vissen besluiten Roy en ik om onze test locatie even achter ons te laten en even wat anders te gaan proberen. Het getijde deze week ik eigenlijk hartstikke verkeerd maar we hebben gewoon zin om te vissen en dus worden er plannen gemaakt om naar het caland te gaan, wat in mijn ogen misschien nog wel een beetje te vroeg is, maar proberen kan geen kwaad om een en ander te proberen. Zodra we de hengels uitgepakt hebben en de eerste worpen gemaakt hebben bekruipt mij het gevoel dat we hier niet moeten zijn. Het is hier gewoon doods, er gebeurt niets, geen speldaas in het water, niets. Snel wegwezen dus en op naar de volgende stek. Met de wind vol in het gelaat vissen we stek twee af, zonder resultaat, en zoals het bij Roy en mij eigenlijk altijd gaat weten we weer snel een nieuw plan te trekken en gaan we door met onze zoektocht. Ook stek drie levert geen vis op en het lijkt zo’n avondje te worden dat het niet gaat lukken. Ik opper nog een iedeetje tegen Roy:”Vriend, nu we hier toch zijn…ik heb nog een stekkie..”

Twee tellen later staat Roy met een gekromde hengel, yesss…mooier kan je het eigenlijk niet hebben. De eerste vis van de avond is een feit, en niet veel later volgt ook nummer twee van de avond, wederom voor Roy. Tien minuten later sta ik weer gelijk en nog een paar minuten later staan we beide op drie vissen. Het getijde keert op deze avond letterlijk en figuurlijk en de gezichtjes gaan nog meer op standje blij als we, nadat we deze stek weer verlaten hebben een klein stukje verderop het zelfde ritueel mogen meemaken. Dit word gewoon een tóp avondje hoor! Als de tijd door begint te tikken en ik merk dat mijn arm, die nog steeds niet volledig hersteld is tegen begint te stribbelen besluit ik dat het voor mij klaar is. Ik moet wel lachen dat Roy er nog niet klaar mee is en als hij nog twee vissen op rij vangt tuig ik tóch nog maar een keetje op, wat nog resulteert in een extra zeebaars, maar daarna is het echt klaar. Eindresultaat: Roy acht vissen en ik zes wat dan toch resulteert in een heel mooi aantal als je het mij vraagt. Tevreden gaan we huiswaarts, het batterijtje is opgeladen. We gaan weer op naar de volgende..

KLEINE ROVERTJES…

(23-05-20) In navolging van de afgelopen week gaan we weer terug naar dezelfde stekkies, gewoon om eens te kijken of het verschil in getijde nog verschil in vangsten brengt. We nemen bewust een beetje risico door wat tijd te investeren met de gedachte dat we na verloop van tijd kunnen gaan oogsten. Het weer is gerust optimaal te noemen met nagenoeg geen wind en werkelijk heerlijk zonnige omstandigheden. Het is gewoon goed vertoeven aan de waterkant. De stroming is wel behoorlijk hard, harder dan ik had verwacht, en dat zorgt wel voor een lastig driftje. Toch is het vrij snel raak. Ik ben nog aan het optuigen als Roy wederom binnen de eerste vijf worpen een zeebaarsje weet te vangen. Hij is niet groot, maar zeker welkom en ook ik ben blij dat we gewoon weer een visje op de kant hebben. We hebben besloten om niet te lang op een plek te blijven staan, maar wat meer op zoek te gaan en dus hoppen we van dammetje naar dammetje, helaas zonder al te veel resultaat. Het volgende dammetje is meer hoopgevend want daar word overduidelijk gejaagd.

Een hoop springend speldaas en kolken her en der in het water laten zien dat de zeebaars in het laatste licht nog even de buik aan het vullen is. Gauw lopen we erheen wat de nodige visjes oplevert. Gelukkig ben ik zelf ook van de nul en Roy vangt ook nog eens drie van die kleine rovertjes. Het zijn allemaal visjes van rond de dertig centimeter. Na een kwartiertje gaan we weer over op de orde van de dag en gaan we weer verder om te kijken of de grotere vissen inmiddels zijn aangekomen op de standaard stekken. De stroming is inmiddels vrij weinig wat ons doet beslissen om richting de dammetjes te gaan die wij als eerste aandeden en waar het toen eigenlijk nog te hard stroomde. We vissen super, voelen de bodem en de steentjes van de strekdammen perfect, maar de vis laat het afweten. Eigenlijk zijn we het er allebei wel over eens dat het vanavond waarschijnlijk niet gaat gebeuren, maar dat dit wel stekken zijn die potentieel hebben. Met regelmaat bezoeken luidt het motto, en dat zijn we dus ook voornemens. Deze avond is weer voorbij, maar wat was het lekker vissen met zulke temperaturen en zulke omstandigheden. Op naar de volgende maar weer…

LEKKERE BINNENKOMER..

(15-05-2020) Tijd voor sessie twee van het jaar, als het gaat om het vissen met kunstaas op zeebaars. Gelukkig heeft Roy deze keer ook tijd gevonden om mee te komen en dus gaat het dynamische duo weer gezellig samen op pad. Na alle consternatie van vorige week ga ik nogmaals kijken of het wederom zo druk is op mijn beoogde plekje. Gelukkig blijkt bij aankomst dat het deze keer een stuk rustiger is. Dubbel gelukkig eerlijk gezegd, want anders had ik deze stek voor lange tijd links laten liggen. Vissen is mijn uitlaatklep, mijn geluks momentje en dat wil ik liever niet laten beïnvloeden door een groep mensen die het liefst iedere vis het licht uit de ogen slaat. Goed, terug naar het verhaal. We hebben besloten voor de zekerheid een paar nieuwe stekjes aan te doen in de hoop dat we op goud stuiten. En heel even lijkt dat ook zo te zijn als Roy bij de eerste worp direct een vis vangt. Dát is in ieder geval wel een hele lekkere binnenkomer, maar een vervolg krijgt het helaas niet. We zijn er wel over uit dat het daar interessant oogt en dat we nog eens terug gaan.

Drie kwartier later op stek drie mag ik dan ook mijn eerste visje van de avond verwelkomen. Gelukkig ben ook ik van de nul en kunnen we de rest van de avond onbezorgd verder vissen. We hoppen lekker verder en op de volgende stek is Roy weer aan de beurt, en het lijkt een aardige vis te zijn als ik de kromming van zijn hengel mag geloven. Helaas lost de vis voortijdig wat ons in eerste instantie een beetje vertwijfeld achter laat, maar wetende dat dit geen record zou zijn kunnen we het ook weer snel los laten. Nog even en dan is de stroming er al weer uit. We besluiten om nog heel even door te vissen en het eerste afgaande mee te nemen, wat nog tot een mini exemplaar voor mijzelf resulteert en daarna is het ook gedaan. De temperatuur is behoorlijk gezakt, wat ervoor zorgt dat de kou in de kleren zit. Kijkend naar de klok ik het ook eigenlijk wel goed zo. Als we de sessie nog even doornemen komen we erachter dat we deze avond met nagenoeg doodtij hebben gevist. Het verklaart een hoop en tegelijkertijd moeten we dat ook blij zijn dat we wat gevangen hebben. We hebben er weer een paar in de pocket. Op naar de volgende sessie…

ALLES BEZET?…

(08-05-2020) Wat gaat het toch mega hard met de tijd. Een kleine maand geleden stond ik nog met drie dikke lagen kleding en tegen het vriespunt in mijn waadpak te ploeteren op zeeforel, en nu sta je op je dooie gemakkie te twijfelen of je een trui mee gaat nemen naar je visstek. Na een aantal malen met een zagertje op zeebaars te hebben gevist, overigens met succes, is het deze keer tijd om de proef op de som te nemen en met kunstaas te gaan vissen op zeebaars. Roy kan helaas niet mee deze keer, maar dat komt de volgende keer wel. Bob heeft wel zin in een kant sessie en dus ga ik deze keer met hem op pad. Als we aankomen op de plaats van bestemming zie ik tot mijn grote verbazing dat werkelijk álle stekken bezet zijn. Hoe is het mogelijk!!  Wat is hier in vredesnaam gebeurd joh! Enigszins teleurgesteld besluiten we om elders ons geluk te gaan beproeven, ook al weet ik dat het getijde dan niet optimaal zal zijn. Gelukkig is het op stek 2 zoals verwacht een stuk rustiger en met niemand om ons heen kunnen we ons geluk gaan beproeven.

Na een paar keer oefenen en bekijken hoe ik deze dam het beste kan benaderen in de harde stroming is het niet veel later tóch gewoon raak! Yes! De eerste échte zeebaars van het seizoen is een mooie mid vijftiger die goede strijd geeft. Dat heeft gelukkig niet lang geduurd. Aangezien de stroming nog wat minder gaat worden hoeft dit helemaal niet de laatste vis van de avond te zijn. We vissen nog wel even door op deze stek, en het lijkt erop dat zowel Bob als ikzelf nog een vis missen. Daarna word het rustig. We besluiten nog een ander stekkie te proberen. Het begint veelbelovend met veel activiteit vlak onder de kant. Het speldaas word opgejaagd door verschillende zeebaarzen, maar na een aantal pogingen om die rakkers te verleiden hebben we toch het nakijken. Ze willen niet bijten in onze shads. Jammerrrr! We besluiten om onze avond te eindigen bij de stek waar ik die ene mooie zeebaars ving, je weet per slot van rekening maar nooit, maar na een kwartiertje smijten hebben we het eigenlijk wel gezien voor vananvond. Het was niet dik bezaaid maar hetgeen ik ving mocht er toch zeker zijn. Het zeebaars seizoen is geopend…op naar de volgende.

GEPARKEERD & VERVANGEN

(24-04-2020) Op naar de volgende sessie. Samen met Rene gaan Roy en ik op pad in onze zoektocht naar zeeforel. Altijd met het vertrouwen op een goede afloop overigens want het vissen op de bonnefooi doen we niet meer. Alles wat we doen is met een rede! Als we aan komen rijden op onze beoogde stek zien we dat deze keer ècht alles afgesloten is. We kunnen nergens meer parkeren wat ervoor zorgt dat we moeten uitwijken naar een andere locatie. Dat is wel eventjes een tegenslag, want met een noordenwind en een goed getijde had ik goede hoop op het vangen van een zeeforel. Eenmaal aangekomen op de uitwijk stek zien we dat het water toch helaas flink troebel is, wat niet bevorderlijk is. Goed we zijn er, naar huis gaan is geen optie en dus gaan we misschien wel tegen beter weten in proberen een zeeforel te vangen. Rene pakt een ondiepe plaat terwijl Roy en ik een stukje verderop gaan staan. Het verschil tussen een week of vier geleden en nu is ongelooflijk. Toen stonden we met een temperatuur van 2° Celcius te vissen, nu met een graad of 18.

De meeuwtjes duiken en duiken en ik begin te snappen waarom als ik een aantal worpen gemaakt heb. Telkens als ik mijn lepeltje binnen haal zitten mijn dreggen vol met per ongeluk gehaakt speldaas. Het stikt echt de moord van die visjes en gelijk daarmee gaat in de bovenkamer de boel weer draaien. Als er zoveel vis zit, waarom zouden die beestjes dan in vredesnaam mijn lepeltje willen pakken? Als ik nou kans wil maken op, moet ik dan IN die wolk speldaas werpen of juist ernaast? Fuck, waarom is dat water zo troebel! Na een uurtje of anderhalf besluiten we dat het m niet gaat worden. Heel eerlijk gezegd? Ik denk dat het m voorlopig helemaal niet meer gaat worden. Afgesloten stranden, speldaas in overvloed en toch de afstanden die we ervoor moeten rijden zorgen voor teveel negatieve variabelen. Conclusie? FO1000C – 2020 was van korte duur maar toch ben ik wederom een stuk wijzer geworden en durf ik niet te zeggen dat het de laatste keer is geweest dit jaar… 😉 De zeeforel hengel word even geparkeerd en vervangen voor wat andere modellen. Het word tijd om vis te gaan vangen, op naar de volgende en tot nader order…