BELOFTE MAAKT SCHULD!

(26-06-2018) De datum dat er een belofte ingewisseld ging worden. Afgelopen winter gingen Roy en ik samen met Pascal op pad om te vissen met de Carolina rig waarbij de belofte werd gemaakt dat wij Pascal mee zouden nemen op zoek naar zijn eerste zeebaars. Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien Pascal in de buurt is voor de voorbereiding op de Gunki Iron Tournament (die hij samen met Roy en mij vist) kunnen we gelijk met zijn drieën weer eens effe lekker ouwehoeren. Als we aankomen op de plaats van bestemming kom ik erachter dat ik mij een goed uur vergist heb in het getijde, waardoor we eigenlijk een beetje te vroeg zijn. Snel beslissen we om weer te vertrekken en het eerste uurtje maar een beetje te freestylen, wat uiteindelijk resulteert in een snoekbaars voor Roy. Voor de rest blijft het stil, maar als ik merk dat het stilletjes aan binnen begint te stromen gaan we gauw terug naar de beoogde eerste stek en beginnen we hopelijk snel met het vangen van zeebaars. Wederom is Roy de eerste die beet krijgt en dus vangt hij nummer twee van de avond, een mooie zeebaars!

  

Verder blijft er op deze stek niets plakken en dus gaan we op de bonnefooi op naar het dammetje naast de dam waar wij ons nu op bevinden, hopend op een beter resultaat. En daar gaat het wel een beetje hard, met vier zeebaarzen voor mij en ook nog een zeebaars voor Roy. Pascal komt er stilletjes aan achter dat ook deze visserij best een lastige is als je er niet bekend mee bent, net zoals ik dat had met dat Carolina riggen. Mooi om te zien, maar Pascal is volhardend gelukkig. Als het opkomende getijde voorbij is en Pascal nog geen zeebaars heeft gaan we even wat drinken en relaxen om vervolgens nog even het eerste afgaande te pakken. Dit is het moment van de waarheid, want als het nu niet gebeurt, dan gaat het voor Pascal echt wel weer even duren voordat die fel begeerde zeebaars gevangen gaat worden. Twee tellen later is het “hangen” voor hem. Yess!! Dat geeft ons alle drie een kick. Groot issie niet, maar dat geeft reden om nog wat vaker te gaan. Ook Roy pakt er nog een, en dan is het klaar om te stoppen. Wat een lekker avondje weer. Met acht zeebaarzen hebben we het wel eens slechter gehad. Op naar de volgende maar weer….

VOORBEREIDEN OP…

(19-06-2018) Na een paar heerlijke zeebaars sessies moet ik weer eventjes terug naar de realiteit. Roy, Pascal en ik hebben besloten om mee te gaan doen met de Gunki Iron Tournament 2018. Voorheen een 24-uurs wedstrijd, maar inmiddels een twee daagse. Fanatiek dat ik ben wil ik dan uiteraard voorkomen dat ik echt hard op de bek ga, en dus besluit ik om de komende sessies richting Rotterdam te trekken om te kijken of ik wat vis kan localiseren en uiteraard om te kijken of ik het nog een beetje kan! Het is wel eventjes geleden dat ik deze wateren heb bevist, en dus is voorvissen wel even belangrijke kost! Ik maar een bewuste keuze om deze keer voor baars te gaan en probeer dan de volgende keer nog specifiek op snoekbaars te vissen. Ik heb mijn spullen meegenomen zoals ik waarschijnlijk ook de wedstrijd ga vissen, dus realistischer kan je het niet maken. Bij de eerste worp is het al raak. Mooooi, dat is nog eens een goede start, toch? Helaas zit er geen direct vervolg in, maar dat mag de pret niet drukken. Vrolijk vis ik verder de kantjes af…

De shad doet het best aardig al zeg ik het zelf, maar ik ben hier gekomen om te testen en dus gaat de shad eraf en ga ik even verder met de plug. Ik wandel een beetje de kantjes af, maar echt resultaat heb ik er niet mee. Ja die ene die zich in het begin vergiste tel ik dan niet mee. 😉 Het plannetje werk vooralsnog best aardig en als ik op stek B aan ben gekomen, stap ik over op de dropshot methode. Sommigen kotsen deze techniek uit, maar ik ben nog steeds zeer overtuigd van de werking, en dan blijkt wel weer als ik toch binnen redelijke tijd een aantal mooie maatse vissen onder het kantje vandaan tik. Wat moet ik zeggen? Dropshotten en ik zijn over het algemeen wel goede vrienden? Inmiddels staat de teller op dertien baarzen en na wat wikken en wegen weet ik eigenlijk wel dat wat ik vandaag gedaan heb gewoon prima is. Ik wijk nog eventjes uit naar een snoekbaars stek die ik nog voor ogen heb om tijdens de wedstrijd op te vissen, maar als ik daar aankom en merk dat de wind gewoonweg te hard is om te vissen besluit ik maar te stoppen. Het was een prima test dagje zullen we maar zeggen. Op naar de volgende test sessie!!!

LONG SHOT…

(12-06-2018) Het zeebaars seizoen is lekker op gang gekomen en ik kan niet ontkennen dat we inmiddels al wat lekkere avondjes gahad hebben. Good vibes zullen we maar zeggen. De volgende sessie vereist wel wat puzzel werk, maar het plan is getrokken en Roy en ik  hebben besloten om te beginnen bij het avee erretje, en wel om twee redenen. Het getijde is niet goed en ik heb al een tijdje een afspraak met Luuk staan om hem zijn eerste zeebaars te laten vangen. Waar beter als hier?! Niet veel later heeft Luuk zijn eerste zeebaarsje al te pakken. Een paar van die kleine zeebaarsjes is natuurlijk best leuk, maar ik verkas toch snel naar mijn vaste plekkie, in de hoop nog een baars van formaat te vangen. Ik hoef niet heel lang te wachten voordat snoekbaars een en twee op de kant liggen. Tien minuten later een forse beuk op de hengel, gevolgd door een lekkere dril. Ik heb wel in de gaten dat het hier om een wat betere vis betreft en niet veel later ligt er een schitterend exemplaar voor mijn voeten. Deze snoekbaars gaat boven de 75 centimeter. Cool!!!

Als het daarna stil word en de doelen eigenlijk al bereikt zijn gaan we op pad voor de zeebaars. We nemen een long shot (eerlijk is eerlijk) en besluiten te gaan naar een stek waar we normaal eigenlijk in het licht de vissen vangen, dus als we in het donker aankomen en beginnen met vissen is het maar de vraag of het gaat lukken. Luuk zorgt voor een positieve draai als hij als eerste een mooie maat zeebaars mag drillen. Mooi om te zien hoor. Luuk was al tevreden, en nu alleen nog maar meer uiteraard. Nu we weten dat ze te vangen zijn gaan we er ook vol voor. En dat resulteert in meerdere vissen. Roy vangt vis, ik vang vis en het lijkt erop dat het deze avond gewoon niet stuk kan. Super hoor. Het is best lang geleden dat ik zo’n avondje meegemaakt heb. We hebben nog wat tijd over maar als het tegen twaalven aan loopt en er overduidelijk onweer op komst is, moeten we echt stoppen. Voor mij persoonlijk blijft de teller steken op drie snoekbaarzen en vijf (waarvan twee kleintjes) zeebaarzen. Luuk heeft ook een topavond met zijn eerste zeebaarzen ever en Roy’s vangsten bleven ook niet beperkt tot een. Wat een topsessie! Op naar de volgende maar weerrrr…

FRISSE DUIK…

(05-06-2018) De omstandigheden zijn de afgelopen weken toch behoorlijk goed te noemen en het lijkt het zelfs op dat de natuur bezig Is met een flinke inhaalslag. Als Roy en ik voor sessie die gaan kunnen we zelf in ons t-shirtje vissen. Top natuurlijk! En als het dan ook nog eens een mooi getijde is en de wind uit een redelijke goede hoek komt, dan moet het toch goed komen op deze avond. Hoe dan ook, het blijft een sprong in het diepe, je weet nooit wat er gebeurt. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat er een hengel krom gaat. Het is Roy, die op eigen initiatief een aantal onverwachte worpen maakt en daardoor de eerste zeebaars van de avond te voorschijn tovert. Yeah, dat gaat lekker. Niet veel later staat die rakker gewoon weer met een kromme lat en wederom komt er een vis van zijn stekkie vandaan. Goh, ik vis hier toch al jaren en ik blijf mijzelf verbazen als het gaat om wat deze stek ons te bieden heeft. Bij mij blijft het derhalve beperkt tot een gemiste aanbeet, terwijl Roy ook nog nummer drie van de avond naar binnen tikt. Ach…hardlopers zijn doodlopers. 😉

Vroeger zou ik ervan in de war raken, en ik ga er niet om liegen dat het me wel wat doet, maar ik geloof in mijn eigen kunnen en dat word gelukkig vrij snel uitbetaald in mijn eerste vis van de avond. Mooi, wat er ook gebeurt nu, het maakt nu niet meer uit. Prompt word ook nummer vijf gevangen. Deze keer weer een vis voor mijn rekening. Het gaat echt lekker zo en hopend op nog meer vissen we nog even lekker door op deze geweldige avond. Toch lijkt het erop dat de activiteit wat begint af te nemen naar mate de avond verstrijkt en als we het idee krijgen dat het eigenlijk wel klaar is besluiten we om nog even op zoek te gaan naar een nieuwe “oude” stek! Als ik Roy hoor zeggen dat je hier eigenlijk best wel relaxed kan staan en hem vervolgens binnen twee seconden naar beneden zie glijden, gevolgd door een frisse duik in de waterweg is de schrik in eerste instantie groot, maar als ik merk dat het voor de rest goed gaat kunnen we er gelukkig om lachen. We zijn natuurlijk wel gelijk klaar voor deze avond. We een hele rare manier om de onderlinge competitie te winnen trouwens! Haha op naar de volgende keer…

DOODTIJ!!…

(22-05-2018) Na nog een aantal blanks op zeeforel gebied (de omstandigheden zaten echt niet mee) is de tijd om om te schakelen aangebroken. De zeeforel schuiven we maar een jaartje door want de zeebaars klopt weer op de deur. Onder het mom van “oude liefde roest niet” ga ik voor het eerst dit jaar op pad naar en zeebaars. Gewapend met wat nieuwe materialen en ideeën hoop ik dat het wat beter gaat worden als het om de vangsten gaat. Die zeeforel was gewoon niet gemakkelijk, dat wist ik op voorhand, maar ik snak nu wel naar een visje. De eerste sessie begint met een noordwesten (!) wind, grrr…maar wel met een redelijk getijde en de hoop op een visje mag er dan ook wel zijn. Alles draait in principe wel lekker, maar als ik na een tijdje vissen zit te wachten op het opkomende getijde wat niet komt, begin ik mij toch af te vragen wat er aan  de hand is. Het blijkt deze dag doodtij te zijn, wat betekent dat het water nagenoeg niet opkomt. KAK! Inpakken en naar huis dan maar, met een gelost mini zeebaarsje op zak. Het is niet veel, maar het geeft houvast.

Een week later met noord 6 hoop ik, eingenlijk tegen beter weten in op een eerste zeebaarsje van het seizoen. Bij gebrek aan een échte goede stek met deze omstandigheden en dan ook nog eens een getijde wat van hoog naar laag gaat komen Roy en ik uit op het Caland. Veel te vroeg natuurlijk, maar wie niet waagt die niet wint. Helaas blijkt ook hier na een uurtje of twee vissen niets te vangen. Ik maak een drastische beslissing. We gaan naar de andere kant met het risico dat als we daar aankomen en de wind staat te hard, we weer in kunnen pakken. Bij aankomst is de wind wel degelijk hard, maar we gaan het toch proberen. De stekken die we pakken liggen enigszins in de luwte en na en hoop gewissel en gedoe, en met een minimaal gevoel krijg ik dan tóch die verlossende “tok” op de hengel. Pfieuw…het maakt niet uit hoe groot deze vis is, hij is welkom. Hoe dichter de vis onder de kant komt, hoe meer het op een serieuze vis begint te lijken. Uiteindelijk gaat het om een vis die tegen de zestig centimeter zit, en da’s nou net een vis waar ik heel tevreden mee ben?! 😉 De eerste van het seizoen is gevangen, dat er nog maar vele mogen volgen….

TE MOOI….

(24-04-2018) Volharding. Dat word toch wel een beetje serieus vereist als je gaat vissen op zeeforel. Als ik samen met Roy op pad ga voor de tweede sessie op zeeforel is het wat betreft het weer gewoonweg schitterend te noemen. Weinig wind en een heerlijk zonnetje zorgen ervoor dat we met een relaxed gevoel richting waterkant trekken. We hebben nog een paar uurtjes de tijd als we aankomen op de plaats van bestemming. Gewapend met de nodige lepeltjes moet het vandaag maar gaan gebeuren. De eerste keer leverde niets op, zelfs geen volger of aanbeet. Slechter als dat kan dus niet…maar echt heel veel beter word het ook niet. Pas op het allerlaatste moment komt er wat activiteit in het water en als het zo goed als donker is horen we om ons heen zelfs wat vis springen, niet veel later gevolgd door een eerste echte serieuze aanbeet. Dat geeft toch het nodige vertrouwen, maar verder als dit komt het niet deze tweede sessie. Jammer, maar we zijn erop ingesteld. Het is erop of eronder en dat op zichzelf geeft al best wel een kick.

Een week later na sessie twee ga ik samen met Roy  op pad voor die ene die de hengel krom gaat trekken. Het weer is gewoon belachelijk goed maar met een temperatuur van rond de 25 graden eigenlijk veel te hoog. Dat is eigenlijk wel een beetje balen, want tot nu toe heb ik het idee dat het wat betreft de omstandigheden wel wat beter had gekund. Ook al is het voor jezelf natuurlijk heerlijk om aan het water te vertoeven, het is meestal voor de vis en het aasgedrag niet ideaal. Typisch Nederlands dit. Het ene moment sta je nog met een dikke muts op je knar te vernikkelen van de kou en het andere moment is het in je T-Shirt nog te warm. Desalniettemin staan we ook deze avond weer heerlijk te vissen en moeten we maar genieten van hetgeen we krijgen. We zijn op de goede weg, we hebben (zij het met een beetje hulp) de goede aasjes, we vissen op de goede manier, en we vissen op de goede plaats. Het vangen van zo’n zeeforel mag misschien even duren, maar hij gaat eruit komen. Is het niet dit jaar, dan een volgend jaar. Ik hoop alleen wel dat we de volgende keer wat “slechter” weer krijgen met als gevolg natuurlijk een vis, maar dat is afwachten natuurlijk.

DE VIS VAN 1000 WORPEN…

(17-04-2018) De gesloten tijd is begonnen. Waar er velen nog even richting centrale trekken om nog een zeebaarsje te vangen of richting Oostvoorne gaan om een forelletje te vangen gaan bij mij al een paar jaar de oogjes twinkelen van een andere nederlandse rover. De zeeforel. De vis van 1000 worpen. Het is een taaie rakker, en daarom wil ik ‘m vangen. In de voorgaande jaren kwam het er vaak niet van, maar dit jaar moet de overbrugging van de gesloten tijd naar de zeebaars bestaan uit het vangen van deze moeilijk te vangen rover. Ik heb waarschijnlijk maar een keer of vier of vijf om ‘m te vangen…lukt het niet, dan lukt het niet. Lukt het wel, dan ben ik mega tevreden. Een target heb ik niet… behalve dat ik er uiteraard een wil vangen. Als de eerste sessie gepland is ben ik mij bewust dat het deze keer meer een verkennende ronde zal zijn. Ik ga uiteraard naar stukken water waarvan ik denk en verwacht dat het wel eens raak zou kunnen zijn. De temperatuur is alleen nog ontzettend laag, zowel de water als de lucht temperatuur, wat de boel nog meer bemoeilijkt…

Stek 1 is een mooi ondiep gelegen dam met een mooie zandvlakte aan weerszijden. Al jaren had ik het idee dat hier wel eens zo’n vis zou kunnen liggen, en eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds, maar na een half uurtje vissen en nul activiteit besluit ik om verder te gaan en een stukje verderop een vergelijkbare stek op te zoeken in de hoop dat het daar misschien wel gaat lukken. De laatste stek bewaar ik voor de schemering, omdat ik het idee heb dat het daar ook nog wel eens zou kunnen lukken. Ook op stekkie twee vis ik een half uurtje omdat ik ook echt het idee heb dat dat genoeg zou moeten zijn om de vis te triggeren. Helaas is het ook op deze stek een nul. Gelukkig ben ik ingesteld op het feit dat ik de aankomende maand geen vis ga vangen. Het maakt dus niet uit en ik geniet van de omgeving. Ik sta hier aan de waterweg en ik sta gewoon keihard helemaal alleen. Super! De laatste stek levert, ondanks de vele mogelijkheden ook niets op, en op het moment dat de zon onder gaat en de temperatuur richting vriespunt gaat besluit ik te stoppen. Het is mooi geweest voor de eerste keer. Ik ga weer terug naar de spreekwoordelijke tekentafel. Op naar de volgende…

PERCA PERCA XXL…

(03-04-2018) Je hoort wel eens van die verhalen waardoor je lekker gemaakt word, toch? Zo had ik de afgelopen tijd, logisch ook, veel gehoord over vangsten van mega dikke baarzen. Als ik nog iets wilde voor de gesloten tijd begon was het wel een grote baars vangen. Als de uitnodiging van een specialist dan een feit is gaan Roy en ik op zoek naar die dikke baars. Het word nog wat spannender voor mij als we dat ook nog eens met de Carolina rig gaan doen. Iets wat ik wel ken maar nog niet onder de knie heb. En het lijkt ook niet eens zo moeilijk als ik de eerste vis van de dag letterlijk in de eerste worp vang. Het is ook nog eens een veertiger, zij het aan de lage kant, maar dat mag de pret niet drukken. Wat een start zeg! Al gauw word duidelijk dat dit niet de hele dag zo door zal gaan als opgemerkt word dat de aanbeetjes minimaal zijn. En heel eerlijk…. Ik heb er echt heel veel moeite mee om deze aanbeetjes te registreren. En dat registreren van deze beetjes is o zo belangrijk. Met verbazing sta ik te kijken hoe Roy en zijn maatje dit een stuk makkelijker afgaat…

Ik word er gewoon onzeker van! Doe ik het wel goed? Heb ik het goede aasje wel? Heb ik wel een goede hengel? Het is wel duidelijk, ik sta gewoon niet op mijn gemak te vissen en naarmate de dag verstrijkt word dat er niet beter op. Daarentegen geniet ik wel ontzettend van wat er om mij heen gebeurt. Ik kan dat specialisme, waar ik mij deze keer ontzettende op verkeken heb wel heel erg waarderen. Het vangen van de grote rakkers is gewoon niet gemakkelijk en ik sta paf dat Roy & maat dit wel goed afgaat. Na een overheerlijke lunch (Broodje shoarma) gaan we vrolijk verder met het vangen van die grote baarzen. We hopen natuurlijk stiekem wel op een hele mooie vijftig plusser, maar zelfs hier…waar de grote vissen opgestapeld lijken te liggen is dat toch nog best een lastige opgave. Aan het einde van de dag staat de totale teller op veertien (!) hele dikke baarzen. Dat lijkt misschien op het eerste oog weinig, maar met zulke formaten moeten we, en dat besef ik mij terdege, in onze handjes knijpen. Wat een dag. Ook al bleef ik ver achter deze twee, ik ben er wel achter gekomen dat ik deze visserij wat nader ga onderzoeken! Deze visserij heeft potentie!!!

BEUKEN VANUIT DE BELLY…

(06-02-2018) Het was al veel te lang geleden dat ik gevist had vanuit de bellyboat, maar deste meer voorpret had ik toen ik wist dat het deze keer wel zou gaan lukken. Roy en ik worden deze keer vergezeld door Remco, en zo is team Illex/Gunki weer eens een keertje compleet. In de weken hiervoor heb ik al wat balletjes opgegooid om te kijken hoe het er een beetje voor staan. Ik hoor geen hele spannende dingen, maar het is uiteraard wel prettig om te horen dat de diepte waarop je de vissen verwacht ook de diepte is waar de vis de afgelopen weken op gevangen is. De dag begint derhalve stroef met twee “missers”… alsof ze er geen zin in hebben. Toch hoef ik net mega lang te wachten voordat ik de eerste snoekbaars van 2018 mag vangen. Ik kan niet niet vaak genoeg zeggen maarrrr die aanbeten zijn toch zo ongelooflijk hard, echt super! Alleen blijkt gedurende de morgen dat de aanbeten wel lekker door komen, maar dat de hoeveelheden wel wat achter blijven. Ik wijt het aan de on-constante weersomstandigheden. Ik denk dat die snoekbaarzen het voelen aankomen.

We zijn begonnen met een kracht vier, maar de wind gaat gedurende de dag alleen maar toenemen om te eindigen in de volgende storm van het jaar. Gelukkig zijn we voordat het zover is wel weer thuis. De aanbeten gaan gelukkig wel gewoon door, en al duurt het best wel even voor dat ze elkaar op volgen…de teller gaat wel door en zo zijn we inmiddels ook allemaal van de nul. Roy vangt bijna alles op de bij-hengel en ik vang de meeste juist op de actieve hengel. Ook bij Remco is de actieve hengel de “vangende” hengel. We komen na een uurtje of twee op de topstek aan. En inderdaad, zo zien we op de fishfinder, is er hier een hoop activiteit gevolgd door de nodige aanbeten en snoekbaarzen. De wind gooit alleen wel roet in het eten, want die is inmiddels wel aangezweld tot een kracht 5 a 6, en over een halfuurtje moet ik van het water zijn in verband met andere verplichtingen. Het laatste gedeelte besluit ik over het water te vliegen, wetende dat dit waarschijnlijk geen vis meer op gaat leveren. Ach het was een mooie dag, met uiteindelijk 2 vissen voor Remco, 8 voor Roy en 6 voor mijzelf…dat kan slechter. Op naar de volgende, hopelijk duurt het deze keer minder lang..

…JE MOET WAT DE SCHULD GEVEN!

(06-02-2018) Eindelijk kan er na een hele hectische maand weer eens wat geplaatst worden. Gelukkig werd er in alle hectiek nog wel een klein beetje ruimte gevonden om een hengeltje te werpen. Deze keer gingen we op zoek naar nieuwe visgronden. Met een klein beetje hulp hadden we een mooi nieuw stukje polderwater gevonden, wat er werkelijk zo mooi uit zag…dat moest gewoon wel vis opleveren. Met een ons drietal moet er toch het maximale uit te halen zijn. Oke, we hebben weliswaar te maken met een koude noordoosten wind, maar zelfs dan moet het hier toch wel lukken. Roy vist weer met zijn favoriete Gunki aasje, Ivo pakt er zijn favoriete Spro fat iris bij en ik ga een beetje freewheelend door deze sloot met af en toe een shad, afgewisseld met een swimbait. Hoe bedoel je van alle markten thuis. Maar als we een dik uur in deze kou gevist hebben en toch inmiddels wel een paar honderd meter verder zonder snoek staan, begint de twijfel toch wel een beetje toe te slaan. De klote wind ook!! (je moet wat de schuld geven)

Uiteindelijk komen we wel tot de beslissing dat het niet veel zin heeft om verder te vissen en stappen we over op ons oude vertrouwde water systeem. Een klein half uurtje later zien Roy en ik tijdens het wandelen naar de volgende stek het aasje van Ivo voorbij komen, en hebben we het over het feit dat die Iris écht een goed aasjes is… Gevolgd door een schreeuw van Ivo en het hangen van de eerste snoek van de dag. Hahaha…dat is toch gewoon mooi! Na een foto’tje gaat de vis weer terug, een blije knaap achterlatend. Dit stukje water blijft telkens weer vis opleveren. Dat is toch wel frappant. Het word nog mooier als Roy ook zijn eerste visje van de dag weet te vangen. Daarna doen we uiteraard nog een poging om ook mij een visje te laten vangen en besluiten nog één keer te verkassen en tot in de schemering door te vissen. Het is voor mijn eigen gevoel een beetje tegen beter weten in, want ik ben het toch wel even een klein beetje kwijt. Uiteindelijk blijk ik ook gelijk te hebben want het gevoel dat ik had blijkt ook uit te komen. No fish for me today. Ach het is niet erg…we wisselen elkaar af en deze keer was het mijn beurt? Wie weet de volgende keer beterrr…