ERWTENSOEP!

(07-07-2019) Taai! Dat is in een woord gezegd hoe we er vissend nu voor staan. Wij (Roy en ik) zitten even in een soort vang dipje. Dat betekent niet dat we helemaal niks vangen, maar echt goed is het ook niet. We hebben allebei het idee dat het wel beter kan, maar dat het even niet wil. Dat heb ik wel eens vaker meegemaakt en het enige wat je eraan kan doen is proberen om de visserij wat gemakkelijker te maken en de verwachtingen wat lager maken. De laatste keer op de rivier was een fiasco, en eerlijk gezegd denk ik niet dat dat wat met ons te maken had maar dat de weersomstandigheden een grote rol speelden. Een hele dag regen met als gevolg een flink stromende rivier en water zo dik als erwtensoep is niet bevorderlijk voor het vangen van snoekbaars. Gauw vergeten dus en op zoek naar een visserij-tje wat dichter bij huis. We duiken een keer onder in en rondom Rotterdam en gaan op zoek naar vis. Welke vis maakt niet uit, als het maar rooft. We ontdekken wat mooie stekken maar de vis laat het, op 1 baars voor mij na nog even afweten…

Naarmate we de verschillende stekken afgaan komen we er wel achter dat ook deze dag weer geen hele goede gaat worden. Wat is dat toch he? Ik denk dat iedereen het wel kent. Je staat aan het water, vangt wel je visje, maar de drive is er gewoon even niet. Vanaf de brienenoord duiken we het centrum in, en willen we eerst en stukje van de maas meenemen. Bij aankomst komen we erachter dat op onze beoogde stek al een bootje met verticaalvissers is gaan liggen waardoor we die stek wel kunnen vergeten. Gelukkig vangt Roy in de oude have een mooie maat snoekbaars wat ervoor zorgt dat de avond er weer wat beter uit ziet. Daarnaast vangen we gelukkig de nodige kleinere baarsjes en snoekbaarsjes waardoor er aan het einde van de avond toch wel een kleine glimlach op de gezichten komt. Als we in de auto zitten terug naar huis zijn we er allebei wel over uit dat we zeker nog niet uit de dip zijn, maar dat we een goede stap in de richting gezet hebben. We spreken af dat we gewoon gaan doen waar we zin in hebben, te beginnen met het vangen van zeebaars, want dat is inmiddels al een aardige tijd geleden. Op naar de volgende…

DIKKE VETTE NUL?!

(11-06-2019) Terug gekomen van een fantastische trip uit Noorwegen (waarover later meer) moet de draad weer worden opgepakt in ons kleine kikkerlandje. Roy en ik hebben besloten om de focus op het begin van het seizoen te leggen op het vangen van snoekbaars, in de hoop nog een mooi exemplaar te verschalken. Roy was al een keer geweest met als resultaat een hele dikke snoekbaars van 93 cm. Wát een onwijze vis was dat, en we hopen dat we natuurlijk nog zo’n exemplaar kunnen vangen. Vooralsnog houden we het gewoon op een lekker avondje vissen, want ook dat is belangrijk, sterker nog… misschien is het wel het meest belangrijke wat er is. Het weer is schitterend en ik kan gewoon geen rede vinden waarom we deze avond geen vis gaan vangen. Toch word het nog een soort van spannend als we een behoorlijk lange tijd op een dikke vette nul blijven hangen, met twee man sterk. Heel vreemd! Na een aantal malen te zijn verkast komen we dan toch op de vis. Uit het niets beginnen we op één stukje de nodige vis te vangen. Het is niet groot, maar het is wel vis…

Zo vangen we in korte tijd een snoekbaarsje of acht en wanneer het stil begint te raken besluiten we op zoek te gaan naar verse visgronden. Het weer maakt de sfeer heerlijk relaxed en waar we ook gaan staan, we vangen eigenlijk overal we wat vis. Groot is het alleen niet, maar voor mij persoonlijk zal dat de pret deze avond niet drukken. Ik vang een aantal mooie maat baarzen op mijn lichte pepper om kort daarna weer de nodige snoekbaarsjes te vangen. Roy is deze avond de winnaar als het gaat om kleine vis. Hij vangt kleine snoekbaarsjes bij de vleet, je weet wel…van die stropdasjes, nouja…het zijn maximaal van die flikkerstrikjes eigenlijk haha. Time flies when you’re having fun. Zo is het gewoon wel. Soms moet je niet zeuren over het formaat wat je vangt, soms moet je het gewoon doen met hetgeen je aangeboden word. We vissen nog even door, wetende dat we ook nog een behoorlijk stuk terug moeten rijden. Als ik uiteindelijk rond twaalven mijn spullen thuis in de gang zet en nog even de avond doorneem concludeer ik dat de teller voor Roy en mij samen toch rond de vijfentwintig vissen uitkomt. Dat kan toch slechter? Op naar de volgende…

SESSIE GESLAAGD!

(11-06-2019) Het was de vraag of ik net voor mijn trip naar Noorwegen nog tijd had om een keertje op zeebaars te gaan vissen. Gelukkig werd deze vraag met een ja beantwoord en met mooi weer en goede omstandigheden ging ik samen met Roy op pad, op zoek naar de eerste zeebaars van seizoen 2019. De verwachtingen zijn laag, je weet namelijk maar nooit hoe het zo’n eerste keer zal verlopen. De eerste stek die we aandoen licht wat dieper, maar in het verleden haalde ik hier ook mijn eerste vissen vandaan. Het is zoals altijd weer even wennen, met de nadruk op even, want na een worpje of tien is het alsof we nooit gestopt zijn en danst het shadje weer als vanouds over de bodem van de waterweg. Toch vangen we hier niets en we besluiten om in een rap tempo te gaan stek hoppen zodat de kans op het vangen van vis wat word vergroot. Een goede keuze zo blijkt, want de eerste vis is voor Roy. Een mooi vissie laat zich zien, word gauw op de foto gezet en we gaan weer door. Letterlijk de volgende worp is het weer raak voor Roy. Dit keer is het een mooier exemplaar.  

Een vis van ruim in de zestig heeft zich laten foppen en word vakkundig naar de kant gedirigeerd. Top! Dat zijn nog eens vissen zeg. Stek drie is weer een diepere en levert wederom geen vis op. Hmm. We besluiten om te gaan voor de ondiepere stekken. Stek vier en binnen no time staan we allebei met een kromme hengel, en wederom zijn het gewoon écht hele mooie grote vissen. Het is dus inmiddels wel een geslaagde eerste sessie. Drie vissen voor Roy en eentje voor mij. Gelukkig word de stand weer wat rechter getrokken als ik op de volgende plek weer een vis mag noteren ook voor mij een mooie vis van tegen de zestig centimeter. Het feest is bijna compleet als ik niet veel later een zware vis haak. De slimmerik laat zich tot twee keer toch achter een randje zakken waarbij het mij bij de eerste keer nog lukt om de vis los te krijgen maar ik het truukje bij de tweede keer niet meer voor elkaar krijg. Jammerrrr…dat was een hele mooie vis…zeker weten. We proberen nog even door te vissen, maar na een half uurtje en een blik op de klok besluiten we dat het tijd is om te stoppen. De eerste sessie van 2019 was een hele goede. Op naar de volgende…

FO1000C! NOG 1 KEER…

(14-05-18) Dit word de laatste keer. Dat hadden we de afgelopen keer al besproken. Het vissen op zeeforel is gewoon gruwelijk taai en dat eist ook zijn tol. Al dat werpen zonder ook maar wat te vangen is hoe je het ook went of keert best wel een beetje irritant. We besluiten om nog een keer naar de nieuwe stek te gaan, hopende op een verrassing. Het is alleen al vrij snel hoogwater en dus hebben we eigenlijk maar korte tijd om tot resultaat te komen. Het water is in ieder geval een stuk hoger dan de laatste keer waardoor het voor ons interessante gedeelte moeilijk aan te werpen is. We proberen het wel en we halen zelfs behoorlijke afstanden met ietwat zwaarder materiaal, maar het heeft geen nut. Inmiddels is het water over het hoge heen en word het zienderogen troebeler. We besluiten het zeeforel seizoen te beëindigen en nog even richting Oostvoornse meer te gaan om de avond vol te maken. Roy krijgt er nog een forelletje aan die helaas voor hem net onder de kant de haak lost. Ach ja, het is toch niet helemaal het zelfde als zo’n zeeforel zeg maar…haha!

Resume…wat hebben we een hoop geleerd in de afgelopen periode. Mijn doel was om een zeeforel te vangen wat gelukkig ook gelukt is en we hebben ten opzichte van het afgelopen jaar al weer zoveel meer activiteit gezien en gehad dat we kunnen concluderen dat we wel degelijk vooruitgang geboekt hebben. We zijn zelfs wat wijzer geworden betreffende onze stekken. Veel praten met elkaar geeft ook behoorlijk wat inzicht en vormt weer een basis voor het volgende zeeforel seizoen, wat overigens zeer waarschijnlijk ook nog een seizoen van leren zal zijn. Een smetje: Ik vind het heel jammer dat Roy ook dit seizoen zonder forel bleef, want dat had voor mij en voor hem zonder meer de kers op de taart geweest. Helaas, je kan niet alles hebben en ik heb veel respect voor hem omdat hij niet opgegeven heeft en gewoon keer op keer weer paraat was. Dat is namelijk ook voor mij een stimulans om door te gaan. Het is tijd om de zeeforel hengels in het vet te zetten en de zeebaars en snoekbaars hengels te voorschijn te halen. Maar eerst nog een ander avontuur. Nog heel even en dan gaan we op pad naar Noorwegen. Het gaat maar door…op naar de volgende!

KAK!

(30-04-2019) Nog even en het project van Roy en mij loopt op zijn eind. Ook al vangen we helemaal niks meer, we hebben de afgelopen weken weer bergen geleerd en dit kunnen we voor het volgende seizoen gewoon weer meenemen. Als deze sessie het weer dermate veranderd is, moeten we genoodzaakt ons heil ergens anders gaan zoeken. De harde wind uit de verkeerde richting zorgt ervoor dat we uit onze comfort zone moeten, waardoor het allemaal nog wat lastiger zal gaan worden. Toch heb ik een leuk plekje gevonden en bij aankomst zijn we allebei behoorlijk onder de indruk. Goede keuze, want we zien direct meerdere interessante stromingen en stroomnaden die voor een perfecte huisvesting kunnen zorgen voor onze zo moeilijk te vangen vrienden. Op de een of andere manier hebben we allebei een behoorlijke boost in het vertrouwen. Voorzichtig worden de eerste worpen gemaakt eigenlijk voelen we het allebei. Hier kan het zomaar gebeuren. Niet veel later, en wederom bij mij gebeurt het. Een zacht tikje, gevolgd door nog een..en een kromme lat!

Hangen!! Ongelooflijk maar waar, gewoon hangen. De vis begint in de gaten te krijgen dat hij aan de lijn hangt, begint te draaien en laat vervolgens de slip even goed zijn best doen….en daarna word het stil. KAK! Ik heb die vis verspeeld….KAK KAK KAK! Dit was echt geen kleine vis. Ik vraag mij af, was het geen zeebaars, maar eigenlijk weet ik het wel zeker…dit was geen zeebaars! Uiteraard is er teleurstelling, want deze vis had ik graag willen zien, maar aan de andere kant is misschien nog veel belangrijker dat we er weer een stek bij hebben en dat, ik spreek even voor mijzelf, ik dit seizoen zeker nog zie als een investering in de komende jaren. We zijn nog niet uitgeleerd, en eerlijk is eerlijk…het feit dat ik deze vis verspeelde hoorde ook een beetje bij het risico dat deze stek met zit mee brengt. We vissen nog wat stekken extra af maar we weten allebei wel dat de eerste stek die we aan deden deze avond ook echt wel de stek met de meeste potentie was. Wederom hebben we een blank te pakken. We besluiten voor vanavond te stoppen en vanaf nu per keer te bekijken wat we gaan doen. We gaan in ieder geval nog één keer! Op naar de volgende…

KLEIN SLEEPIE…

(23-04-2019) De kop is eraf. Niet van die forel natuurlijk, maar eindelijk hebben we een zeeforel gevangen. Supervet! Ik blijf erbij… Een weekje na ons geboekte resultaat gaan Roy en ik wederom op pad. Ik hoop zo dat hij er ook een gaat vangen, dat zou de missie nog net wat meer geslaagd maken natuurlijk. Goed, het blijft vissen en geen vangen en dat geldt voor deze vis misschien nog net even wat meer als voor die andere soortjes. Toch gaan we met goede moed beginnen aan een nieuw zeeforel avontuur. Als we aankomen zien we dat we gezelschap hebben van nóg twee vissers. Zij staan rechts, wij blijven links en zo vissen we gaandeweg op zonder dat we elkaar in de weg staan. Er staat wat meer zon deze keer en ik verwacht dan ook dat het bijt momentje wat later op de avond zal vallen. Het valt mij eerlijk gezegd wel op dat er weinig tot geen activiteit is op en aan het water. Vreemd… Maargoed, ook de laatste keer zat het venijn m in de staart, en als deze avond ook weer gebeurd zal niemand daarover klagen. We vissen lekker door… al begin ik m na een tijdje

ZtF6Qq2JqBNKMQe+Mw7zZmuqeSRVY0ZyGjfdcrG9TNK3cjy+LzrsmM8cdbBGOe0+xeJ6/hKnMlG1zkqxhAJfW3glfDqPwK+Zs6XtWuOy9RTzSHsg/UW1oaxTcFp9edy/AUPbY+5msM3/n2mRdoAVHg==

toch stiekem wel een beetje te knijpen. Aangezien het donker begint te worden hang ik toch maar weer dat illex-je eraan. Het lijkt erop dat ze deze avond zelfs die laten liggen…totdat ik na de zoveelste worp en uit de macht der gewoonte mijn lepeltje, als ie bijna onder de top van mijn hengel is, nog een klein “sleepie”geef. Een kleine tik op de top, gevolgd door een eveneens kleine kolk verraad de aanbeet op mijn lepeltje, nog geen meter van mijn voeten vandaan. Verdomme…en ik mis ‘m gewoon. Het is ongelooflijk hoe ontzettend wispelturig die apparaten zijn.  Het lijkt er overigens ook wel op dat alle emoties bij deze visserij ook nog eens verhonderdvoudigd worden. Je hebt al zo weinig kans en dan wil je ze gewoon niet missen. Als het donker word en we nog even babbelen met onze medevissers, die we overigens gewoon kennen (maar daar kwamen we later pas achter) merken we dat ook zij eigenlijk weinig tot geen activiteit gehad hebben. Jammer voor Roy, al blijf ik natuurlijk wel de hoop hebben dat hij dan de volgende keer aan de beurt mag zijn. Vangen van zeeforel moet je niet onderschatten, we gaan gewoon weer op naar de volgende sessie!

EEN VLEUGJE LICHTE PANIEK!

(18-04-2017) FO1000C! We zijn op de goede weg. Ik sta nog steeds te beven als een rietje, ben helemaal opgepompt…ik denk dat ze zoiets adrenaline noemen. Goh wat was ik dichtbij zeg, en wat had dat een begin geweest van ons gezamenlijke project. Ik verander mijn lepeltje, in de hoop deze vis nog een keer te kunnen zien, maar dan wel aan de binnenkant van mijn net natuurlijk. Helaas helaas, ik blijf lang op de plek van onze “first date” hangen maar een dansje kan er niet meer af. Grrr… Het duurt even voordat ik weer tot rust kom, maar na verloop van tijd besluit ik toch maar stapje voor stapje te verkassen, eerst nog een klein stukje bij Roy vandaan en later wandel ik langzamerhand een beetje zijn kant op. Het valt mij overigens op dat er heel veel activiteit te bespeuren valt. Veel meeuwtjes in de buurt, andere watervogels die druk doende zijn, ik haak zelfs een garnaaltje. Allemaal tekenen aan de wand zou je toch zeggen, maar toch gebeurt het gewoon niet. Ik besluit uit het water te gaan en richting Roy te lopen. Even een nieuw gameplan maken!

We hebben misschien nog twintig minuutjes voordat het donker word, en dus besluiten we nog even naast elkaar te vissen. Eerlijk is eerlijk, het vertrouwen in een goede afloop is stukken kleiner geworden en ik verwacht dat het bij die ene volger blijft, totdat… Ik zit werkelijk aan mijn laatste worp te denken als ik ineens schrik van een harde dreun op mijn kunstaas. In een split second, nog voordat ik begin te schreeuwen tegen Roy, haal ik mijn top nog even extra door! “HANGEN!” YESSS! Met beleid, doch voorzien van een vleugje lichte paniek, proberen we de vis zo snel mogelijk het net in te loodsen. Dit zijn de momenten dat het nog wel eens fout zou kunnen gaan dus ik probeer kalm te blijven. Een klein minuutje later licht de vis in het net. Opluchting! Finally. Project FO1000C is nu al geslaagd. Na een paar fotootjes gaat de vis weer terug, mij en Roy met een soort ongeloof achterlatend. Het is gewoon gebeurd! Rest nu nog EEN ding. Roy moet er ook een vangen om het geheel compleet te maken. Dat zal deze avond niet meer lukken want inmiddels is het donker en tijd om te gaan. Een perfecte avond, laat het de eerste van een aantal zijn…

PROJECT FO1000C

(16-04-2019) Project FO1000C is begonnen. Eigenlijk was het al een beetje begonnen, maar de eerste sessie kon eigenlijk onmogelijk tot een volwaardige sessie benoemd worden. Met slechts een klein uurtje was de kans op een zeeforel natuurlijk nihil, maar het gaf toch wel een ontzettende kick om het te proberen. Een week later mag ik op herhaling en deze keer beticht ik mijzelf en Roy meer kansen toe. Niet alleen omdat de zomertijd inmiddels is ingegaan, zodat we wat meer tijd hebben en wat meer worpen kunnen maken, maar ook gezien de omstandigheden. Alles lijkt gewoon te kloppen. Het getijde is oke, het weer behoort tot de noemer prima en als we aankomen op de plek van bestemming en het verwachtings patroon op voorhand bewust laag gehouden werd, zien we ook nog eens dat het water naar onze mening helder genoeg is. Een ding weet ik zeker, dit gaat in ieder geval de beste sessie worden in twee jaar tijd als het gaat om de omstandigheden. Vorig jaar hebben we overduidelijk pech gehad wat dat betreft, maar we werden toen wel vroeg bruin. 😉

Nu staan we met dikke jas aan. We besluiten om wat verspreid te gaan vissen en langzaam maar zeker dieper te gaan waden, zodat we eventuele vissen die dichtbij de kant hun vertier zoeken niet verstoren, maar hopelijk kunnen vangen. Na een worp of tien bedenk ik mijzelf dat ik misschien beter toch een zonnebril op kan zetten om mogelijke volgers wat sneller te spotten. En alsof de duvel ermee speelt komt er bij mijn volgende worp een serieuze maat zeeforel achter mijn aasje aan. Het minimale tikje wat ik vrij kort ervoor kreeg had net zo gemakkelijk een steentje kunnen zijn, maar blijkt dus een hele voorzichtige knakker die klaarblijkelijk mijn Illex lepeltje best aantrekkelijk vond maar nog net niet aantrekkelijk genoeg. Als ie op volle kracht achter mijn lepeltje aan zwemt en vervolgens onder de top van mijn hengel afzwaait weet ik even niet hoe ik mij moet voelen. Schreeuwen gaat niet, want ja…wie weet ligt ie nog ergens in de buurt. Zenuwslopend dit, ik fluit naar Roy om duidelijk te maken dat ik een vis achter mijn aas aan had. Kak! Waarom heb ik die vis niet gevangen, anderzijds…we zijn op de goede weg…. (word vervolgd!)

INDRUKWEKKEND & BIZAR!

(08-04-2019) De laatste dag van het roofvis seizoen was al een tijdje ingepland. Vissen met de Carolina Rig op één van die mooie rivierputten. Goh wat zou ik het relaxed vinden als we wat van die putten wat dichter in de buurt zouden hebben. Aan de andere kant, misschien blijft het op deze manier ook wel een beetje speciaal. Tot nu toe bevalt het mij wel, en heeft het vissen op die diepe putten gewoon een bepaalde charme. De afspraak met Pascal en Roy stond al een tijdje met als gevolg dat er soms dingen veranderen. Helaas kan Roy wegens verplichtingen op zijn werk niet meer mee vissen. Pascal en ik gaan uiteraard wel en we hopen beide op een mooie laatste dag vissen. De dag hiervoor was Pascal ook al op pad geweest, en met goed resultaat, en dus hopen we dat ook deze dag in de buurt mag komen van de dag ervoor. De omstandigheden zijn alleen niet hetzelfde helaas, want met een flinke verlaging in temperatuur en bewolkt weer in plaats van zon zou dat wel eens een minpuntje kunnen zijn. Na een klein half uurtje vissen is het wel duidelijk dat dat zo is.

De beetjes die we krijgen zijn heel sumier wat ook resulteert in de eerste misser. Ik sla gewoon de haak krom, waaruit vooral blijkt dat ik de vis maar net gehaakt had. Jammer, maar niet veel later mag ik toch mijn eerste visje verwelkomen. Een kleintje, maar dat mag de pret niet drukken. Niet veel later vangt Pascal een mooie dikkert van ruim boven de twee kilo..pwoah wat een apparaat zeg. Indrukwekkend en bizar hoe de woorden lomp en mooi hand in hand gaan met dit formaat baars. Supertof en een stimulans voor mij om keihard door te vissen. Gelukkig vang ik niet veel later ook een mooie veertig plusser. Vanwege het feit dat het toch wel een stukje minder was als de dag ervoor besluiten we om nog even te gaan stek hoppen. Hier een paar worpjes en daar een paar worpjes, wat nog resulteert in een aantal venijnige beetjes, maar geen aanbeten die doorzetten. Ach, laten we het er op houden dat ook vriend Perca Perca het misschien allemaal wel gezien had in de afgelopen weken? Het is zoals het is. Het baars seizoen is voor mij nu voorbij. Het deurtje gaat dicht, maar waar deurtjes dicht gaan…. Project FO1000C is reeds begonnen!

MOOI VAN LELIJKHEID…

(02-04-2019) Een kleine week voor de gesloten tijd begint het weer er goed uit te zien. Lange tijd heb ik weinig gedaan als het vissen aangaat, maar er borrelde al een tijdje wat van binnen wat er toch maar een keer uit moest. Die zeeforel heeft mij wel gegrepen sinds vorig jaar, en al wilde ik wat eerder beginnen, het weer zat niet mee en zodoende bleef het maar bij uitstellen. Toch is deze keer alles anders. Het weer is goed, het getijde is ook goed en al is de tijd maar heel kort, ik besluit toch gewoon om te gaan. Ik moét gewoon op pad! Ik besluit direct na de dagafsluiting op het werk door te gaan met de achterliggende gedachte dat bij aankomst ik slechts een uurtje de tijd heb voordat het donker is. De kans op het vangen van zo’n forel zal dus uiterst klein zijn. Eenmaal aangekomen haal ik de tas met lepeltjes te voorschijn en begin ik mijn hengel op te tuigen. Het enige wat ik mis zijn de speldjes om mijn aas aan te bevestigen. Gelukkig is dat alles en kan ik met behulp van een loopknoopje mijn aas er prima aan kopen.

En zo worden de eerste worpen van het jaar gemaakt. Toch heb ik bij deze visserij het gevoel dat het gewoon altijd kan gebeuren. Zo uit het niets een miniem tikje op de top, gevolgd door een fors door krommende hengel. Hoe later het word, hoe mooier het moment en hoe mooier de stroom naadjes worden. Maar hoe mooi de worpen en het moment ook zijn, het blijft stil en ik moet genoegen nemen met het uitzicht, wat op zijn zachtst gezegd niet adembenemend is, maar misschien toch een beetje mooi van lelijkheid. Wat ook wel grappig is, is dat je in zo’n mega drukke omgeving gewoon helemaal alleen bent. De meesten van jullie weten wel dat ik dat helemaal niet erg vind, sterker nog, het is misschien wel een van de redenen dat ik deze visserij zo mooi vind. De vis van 1000 worpen, phoe! Van die duizend worpen heb ik er inmiddels zo’n vijftig gemaakt en veel meer zullen het er deze dag niet gaan worden aangezien het in een rap tempo donker begint te worden. Ach, ik had écht niet verwacht dat ik een vis zou vangen, en toch heb ik weer super genoten om hier te staan. De volgende sessie zal niet lang op zich laten wachten.