C-RIG STORIES…

(23-10-2018) De temperaturen beginnen weer een beetje om laag te gaan. Ook al gaat het zeebaars seizoen met deze water temperaturen echt nog wel even door… het begint stiekem toch ook tijd te worden om te kijken naar andere visserij-tjes. Het “carolina rig” verhaal heeft mij sinds afgelopen winter toch best een beetje gegrepen en als ik dus wat langer als een paar uurtjes de tijd heb om te gaan vissen besluit ik om samen met Roy een sessie te maken. Ook al weten we dat het met temperaturen ruim boven de 15 graden echt niet ideaal is… er moet natuurlijk wel een beetje geoefend worden voor als de goede tijd begint. Stom genoeg begin ik zoals ik gewend ben van mijzelf “veilig” en vis ik het eerste uur tot anderhalf met de shad. Gevolg is een mooie dertiger in de eerste worpen van de dag met daarna geen stootje meer. Als ik merk dat Roy toch meer activiteit krijgt besluit ik om wederom de shad in de auto te laten liggen om de rest van de dag mijzelf te gaan pesten met het aanleren van dat o zo trage vissen. Het is niet gemakkelijk voor mij…

Gelukkig kom ik er snel achter hoe zo’n aanbeet voelt, maar een klassieke beginnersfout (te snel aanslaan) zorgt ervoor dat ik deze vis helaas mis. Zo’n drie kwartier later sta ik dan toch voor het eerst met de C-Rig met een kromme hengel. Gelukkig, zo taai als het de laatste keer was, zo goed begin ik nu, want een lichte slaak van verlichting gaat toch wel over het water als deze vis in het net ligt. Wow wat een mega zwaar gebouwde vis is dit zeg! Niet normaal. De teller blijft hangen op 49cm maar het gewicht gaat gewoon naar de twee kilo. Bizar, maar dit had ik wel even nodig om vertrouwen te krijgen. Snel gaat de vis terug en ik hoef verder niet te benadrukken dat mijn dag niet meer stuk kan. Wát een waanzinnige vis! Een half uur later mag ik wederom een vis drillen. Deze keer minder groot, maar niet minder welkom. Eindelijk begin ik in de gaten te krijgen wat ik moet voelen om de C-Rig goed te gebruiken. Hoe anders was het afgelopen voorjaar, toen ik alles wat ik maar fout kon doen eigenlijk ook wel fout deed. Een ding is in ieder geval zeker. Ik weet al stukken meer als dat ik toen wist, en de goede tijd moet nog komen. Op naar de volgende maar weer….

SNOEKBAARS STEKJE…

(09-10-2018) De rivier heeft ons wel een beetje in haar macht gekregen. Het is gewoon iets heel anders als dat we gewend zijn en dat geeft toch ook weer een beetje uitdaging. Ook al kent Roy de weg wel een beetje hier, het is en blijft toch gewoon puzzelen wanneer je hier nu het beste kan komen. In eerste instantie gaan we naar een voor mij onbekende locatie, maar als we door een woud van riet en bebossing gaan en we op een schitterend stekkie aankomen weet ik waarvoor we dit gedaan hebben. Ook hier stikt het, zoals op bijna alle stekken die we de afgelopen periode aan hebben gedaan van het speldaas. Absurd gewoon. Het duurt ook niet heel lang voordat Roy de eerste vissen begint te vangen. Vooral dat Illex shadje doet het werkelijk geweldig. Gelukkig kan ik nog een beetje meekomen en vang ook zo een dotje baarsjes en een mini snoekbaarsje die waarschijnlijk wat verder van alle herrie lag te loeren op zijn kans. Als de zon zo stilletjes aan onder begint te gaan merken we dat ook de activiteit af begint te nemen. Tijd om te verkassen naar de volgende stek!

En dat is het snoekbaars stekje waar we de laatste keren ook al geweest waren. Deze keer word het snel duidelijk dat het wat betreft het speldaas stukken minder is als de laatste keer. Dat dat niet erg is word al snel duidelijk als ik bij de eerste worp direct een knalharde aanbeet krijg. Lekker zeg, van die aanbeten die je gewoonweg niet kan missen. Direct daarna is het weer raak. Weer een snoekbaars. Het zou een broertje kunnen zijn van de voorgaande vis, aangezien het qua formaat nagenoeg hetzelfde is. Allemaal rond de vijftig centimeter. Niet mega groot, maar precies goed genoeg om een lekkere sport te geven. Ook Roy doet het goed, en ook hij vangt exact dezelfde maatjes als die ik aan het vangen ben. Het is wel duidelijk, en dat was ook wel een klein beetje te verwachten, dat we op een hotspot zitten, en dat de snoekbaars na het vangen van al dat speldaas nog steeds flink hongerig is. We vangen in niet al te lange tijd een snoekbaarsje of vijfentwintig. En op het moment dat we de sessie willen beëindigen, gaan de beten zienderogen achteruit. Het is mooi geweest. Op deze sessie kunnen we weer even teren…op naar de volgende maar weer…

HET STEEKT!…

(02-10-2018) Als Roy daags voor onze volgende sessie al een sessie achter de rug heeft, is het wel duidelijk waar we heen gaan. Hij heeft mega lekker gevangen en met verhalen over jagende scholen zeebaars en wegspringend speldaas kan ik niet anders als heel enthousiast worden. Ik heb er al zin in!!! Het plan is om met zijn drieen te gaan, want ook Luuk heeft wel zin, maar hoe dichterbij we komen hoe minder mensen kunnen met als resultaat dat ik donderdag avond als enige aan de waterkant sta, hopende op zo’n mega sessie natuurlijk. Het vertrouwen is hoog, maar word gauw naar beneden gehaald als ik geen jagende scholen zeebaars zie en de wolken speldaas klaarblijkelijk nog aan moeten komen. Voor de zekerheid app ik Roy nog even om te vragen of ik wel op de goede stek sta. Gelukkig is dat wel het verhaal, dus hou ik nog eventjes vol. Ik moet zeggen dat het qua weer wel redelijk te doen is want van een zuidwest vijt tot zes is in ieder geval geen sprake…althans nog niet. Vrolijk vis ik door, maar de “levendigheid” is ver te zoeken…er gebeurt niets!

Na een dikke twee en half uur vissen is wat mij betreft de koek wel een beetje op. Ik begin mijzelf te irriteren, vooral aan mijzelf omdat het vangen van zeebaars op dit gedeelte van de europoort voor mij nogal een lastig iets is, en dat is zachtjes uitgedrukt! Voordat het echt vervelend word besluit ik te vertrekken. In eerste instantie naar huis, in tweede instantie naar Hoek van Holland. Het steekt dus meer dan ik dacht, anderzijds…ik wil gewoon een visje vangen. Inmiddels is de wind behoorlijk aangetrokken en als ik aan kom twijfel ik of ik er wel goed aan gedaan heb om hier heen te gaan. Ach, ik ben er nu…kan net zo goed een paar worpjes doen. Binnen de tien worpen heb ik dan toch mijn fel begeerde zeebaars te pakken. Yesss! Onder zeer lastige omstandigheden pik ik er dan toch nog een visje uit. Nog eventjes vis ik verder maar een klein kwartiertje later besef ik dat de wind zo hard is geworden dat het vangen van zeebaars eigenlijk wel schier onmogelijk is geworden. Ik kijk op de klok, 23:45 uur, het is tijd om te stoppen. Wat een taaie avond, maar toch tevreden met de vangst. Een dikke tien voor het doorzetten, maar ik hoop op een betere volgende keer…

NIET TE STOPPEN…

(18-09-2018) Als Roy en ik een week na ons avontuur op de rivier weer samen op pad gaan besluiten we, aangezien het nogal een rot getijde is, weer terug te gaan naar ons stekkie van vorige week. Met een uitwijk wat later op de avond richting zee kunnen we wel stellen dat het zeer waarschijnlijk wel een latertje gaat worden. Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd of het getijde op de rivier (nu precies omgekeerd dan een week terug) ons weer een berg vis gaat brengen. Na een dik anderhalf uur zonder vis is dat antwoord dus wel gegeven. Jammer maar helaas, hier leren we alleen maar van. We komen niet verder dan een halve aanbeet op een deracoup-je van illex, maar de roofblei die interesse had haakte zo ongeveer op de kant af. Na een tijdje verkassen we naar onze laatste rivierstek van de avond. Een kanticaal stekje zo blijkt, maar het is werkelijk ongehoord te noemen als blijkt dat de snoekbaars opgestapeld ligt op hooguit dertig(!) centimeter water. Toch levert dit ons samen tussen de tien en vijftien snoekbaarsjes op. Daarna word het stil en gaan we weg.

Een klein uurtje later staan we aan de waterweg te wachten op het eerste inkomende water. Als je voor een visje zulke afstanden rijdt, dan moet je toch wel een klein beetje gek zijn bedenk ik mij, maar ach…ik hou wel van een toch enigszins spontane actie. Het word alleen maar beter als het dan in de eerste worpen ook nog eens heel goed lijkt te worden. Binnen een klein kwartiertje komen er behoorlijk wat vissen te voorschijn. Deze keer is Roy echt niet te stoppen, want ik sta erbij en ik kijk ernaar als hij supersnel op een vis of vier a vijf staat, met ook nog eens hele mooie maatjes erbij. Bij mij blijft het beperkt tot een klein visje, een verspeelde vis en een loep zuivere aanbeet. Daarna word het jammer genoeg….stil! Kak! Ach, we hebben al een super lekker avondje achter de rug, wat maakt het eigenlijk ook uit. We besluiten nog een keer te verkassen naar een ander stekkie alvorens het tijd is om naar huis te gaan. Ook daar vangen we gelukkig nog een visje, maar heel goed word het niet meer. Als het na twaalven is besluiten we maar om te stoppen. Het is mooi geweest deze avond. Op naar de volgende maar weer….

MANNELIJKE INTUÏTIE…

(16-09-2018) Eenmaal terug uit Griekenland pik ik de draad weer op. Weer gewoon naar werk en weer gewoon vissen op de Nederlandsche vissoortjes. Niks mis mee verder, ik heb mij nog nooit niet vermaakt met vissen, dus dat moet wel goed komen. Roy en ik besluiten, mede omdat het getijde niet helemaal lekker is, op zoek te gaan naar snoekbaars op de rivier. Dat is voor mij in ieder geval een tijd geleden en eerlijk is eerlijk, ik vind de verandering ook wel weer eens leuk. De rivier ligt er heerlijk rustig bij en dat geeft wel wat vertrouwen. Gelukkig vangen we binnen redelijke tijd wel wat vis en zijn we allebei vrij snel van de nul. De rest van de avond kunnen we lekker een beetje freewheelen en dat is ook precies hetgeen we gaan doen. Nadat we dit gedeelte van de rivier uitgevist hebben, en we eigenlijk moeten kiezen wat we gaan doen besluiten we om te verkassen naar een ander stuk, en een andere rivier. Spannend eigenlijk wel, aangezien je niet weet wat je kan verwachten. Oké, eerlijk is eerlijk…Roy is hier al een keer geweest en toén was het heel goed.

In het donker komen we aan en ik moet eerst even goed het water bekijken om door te laten dringen wat ik zie. Letterlijk duizenden stuks speld aas die vechten voor hun prille leventjes, want de grote klappen van roofvis in de oppervlakte verraden dat het hier oorlog is. Absurd gewoon, het is een bijzonder schouwspel. Het is derhalve super lastig om hier een snoekbaars of baars te vangen aangezien we als een klein uurtje aan het werpen zijn en er werkelijk geen enkele vis gevangen word. Sterker nog, we krijgen geen eens beet! Op het moment dat we weer willen vertrekken lijkt het erop dat er ook zoiets als mannelijke intuïtie bestaat, want als we de keuze moeten maken om te vertrekken of te blijven, word het uiteindelijk blijven….en dat blijkt een goede keuze. Aan het einde van de avond doen we nog een paar worpjes langs de kant, een plekje waar maximaal dertig centimeter water staat. Ongelooflijk maar waar blijkt daar de roofvis zich te verschuilen. In korte tijd vangen we nog een drietal (hele dikke) snoekbaarsjes waarna de jacht overduidelijk stopt. Het water wat constant in beweging was is ineens stil. De jacht is voorbij! Tijd voor ons om te gaan….

LIPVISJES & RIFBAARSJES…

(04-09-2018) Effe lekker relaxen. Dat had ik wel nodig na een tijdje flink door gebuffeld te hebben. De twee weekjes Griekenland waren dan ook zeer welkom en nodig om weer een beetje bij te tanken. Uiteraard gingen de hengeltjes gewoon weer mee, want zeg nou zelf…het is toch wel lekker als je je strandbedje zat bent, je even een vissie kan vangen. Heerlijk dat standaard ritueel. ‘S morgens even een broodje mee, zodat we een uurtje of anderhalf konden vissen. En zo geschiedde. Ik heb de familie wel een beetje gek gemaakt denk ik want stuk voor stuk, en we waren met z’n achten , hebben we lol beleefd met vissen. In eerste instantie wil het eigenlijk helemaal niet zo lekker gaan. We vangen wel een visje, maar echt gemakkelijk gaat het niet. Je slaat echt tien miljoen keer mis voordat je een hardertje of iets van gelijke toon vangt, en dan is mijn materiaal nog een soort bescheiden en subtiel te noemen. Het word nog frustrerender als  in de loop van de dag ik bezoek krijg van een oud grieks vrouwtje die keurig netjes haar stoeltje exact op mijn stekkie zet…

Ik pas mij aan, ga opzij en zie hoe ze met haar vaste hengel van een meter of vijf, voorzien van een dobber waar de meeuwen op kunnen landen in het water plempt en vervolgens de ene vis na de andere begint te vangen. WTF! Ik sta echt perplex, maar tegelijkertijd geniet ik ook wel een beetje van wat er gebeurt. Ik laat het maar over mij heen komen, het kan niet anders. In de loop van de week beginnen we elkaar te dogen, vooral na het moment dat ik door haar bijna verplicht word met het helpen vullen van haar emmertje. Gelukkig krijg ik als tegenprestatie wat extra brood op mijn stekkie en zie ik de vangsten flink toenemen. Vanaf dat moment weet ik wat mij te doen staat. Meer voeren dus. De rest van de vakantie gaat tijdens het ontbijt de hoeveelheid mee te nemen brood omhoog en weten we iedere keer dat we gaan vissen ook echt vis te vangen. Het varieert van kleine hardertjes tot lipvisjes en rifbaarsjes en we weten zelfs een soort mini barracuda te vangen. Geweldig! Na twaalf dagen is de vakantie weer voorbij. We hebben weer genoten, lekker vis gevangen en zijn we weer klaar voor deel twee van 2018! Op naar de volgende dus maar….

VOOR L*L…

(29-07-2018) Gedreven! Dat is wel het woord wat als eerste in mij boven komt als ik aan Pascal denk. Die gozer komt gewoon effe uit Gelderland rijden om een zeebaars te vangen. En niet één keer, maar met behoorlijke regelmaat. Als we weer hebben afgesproken om te gaan vissen zie ik op het allerlaatste moment dat de wind is gaan draaien en ik meld hem dat het misschien beter is om niet te komen. Pascal denkt daar anders over (haha). Als hij aangekomen is en wij vervolgens een lekkere kapsalon hebben genuttigd kunnen we op pad gaan. De wind maakt het vissen wel echt lastig en dat resulteert in krakende hersens, want ik vind dat Pascal gewoon verdient om een visje te vangen. Nadat we een tijdje op stek één hebben gevist maak ik kenbaar dat we beter kunnen vertrekken naar betere oorden. Een kwartiertje later blijkt dat we een goede keuze gemaakt hebben als we de wind in de rug hebben en ik vrijwel direct de eerste vis van de avond mag landen. Dat er maar meer mogen volgen, en niet alleen voor mij aub! Voorlopig worden mijn gebeden nog niet verhoord.

Ook nummer twee vang ik nog voor het hoge water, maar daarna word het stil. Normaal ga ik nu naar huis, maar dat gaan we deze keer niet doen. Pascal is te vaak voor L*L gekomen en dus wagen we het er op en plakken we nog een uurtje of anderhalf ertegen aan. Op het moment dat ik mijzelf hardop afvraag waarom er niets gebeurt en dat dit toch wel écht een goed moment is…zie ik Pascal met een kromme hengel staan. Yess!! Na een foto’tje gaan we weer verder en direct gaat Pascal’s hengel wéér krom. Dit is wel effe top zeg! Zo sta je de hele avond te vissen voor twee schamele visjes en zo gaat ineens de knop om en gaat het effies helemaal los. Ondertussen vangen we maar door en kunnen we om de beurt vis landen. Eigenlijk is het belangrijkste dat Pascal ook dit een keertje meemaakt en dat het niet altijd vechten is voor een zeebaarsje. Duidelijk word wel dat hij een passie erbij heeft. Jaa, die zeebaars maakt wel wat los. Elf vissen zijn we rijker op deze avond met de winst gegund aan Pascal, want als ik aan het opbergen ben vangt hij zijn zesde van de avond. Dat kan een stuk slechter, en dat is het understatement van het jaar… Op naar de volgende!!

EEN ECHTE VERRASSING…

(29.07-2018) De schoolvakantie is begonnen, en dus is er weer tijd om zo af en toe eens een avondje te pakken samen met Ivo. Ik laat de keuze voor de roofvis aan hem over en hij besluit om te gaan baarzen aangezien dat al weer een behoorlijke tijd terug was. Vlaardingen is de plaats delict en nu maar hopen dat ze het een beetje willen doen deze avond. Gelukkig heb ik wel een klein beetje voorkennis natuurlijk, maar voorlopig trekken we ons eigen plan want dat moet eigenlijk wel vis opleveren. Toch is het vreemd genoeg niet zo heel best op de standaard plekkies en dus besluiten we meer richting het centrum te gaan, daar waar ik gehoord had dat ze er goed zaten. Inderdaad lijkt dat zo te zijn als het eigenlijk direct raak is bij de eerste worp. Super natuurlijk! Helaas zet het niet echt door want op ieder stekkie vangen we wel vis, maar gezien de aantallen die achter het aas aan zwemmen is de vangst toch een soort karig te noemen. Je vangt twee tot drie visjes en daarna houden ze het voor gezien. Slimme vissies die baarzen! Toch vangen we gestaag door…

Als we nog een uurtje over hebben en we tevreden zijn met de vangsten, pakken we nog even de buitenhaven mee. Gewoon even kijken of er nog wat te beleven valt. Het eerste hoekje levert een mooi jong snoekbaarsje op waarna we snel weer doorgaan naar de maas om ivo zijn eerste kanticaal ervaring op te laten doen. Nu stroomt het een heel klein beetje uit zodat we de bodem prima voelen met een licht gewichtje. Ook hier vang ik weer een snoekbaarsje. Daarna is het de beurt aan Ivo. Hij loopt voorop met een natuurlijk kleurtje en ik erachter aan met een felle kleur. Vrijwel direct heeft Ivo vis en een mooie zo lijkt, want die hengel staat goed krom hoor. Als we vol spanning afwachten wat er naar boven komt zien we ineens dat het niet om een snoekbaars gaat, maar om een bizar grote winde. Wow, wat een apparaat zeg!!! Een echte verrassing! Meten doen we niet, maar een schatting tussen de 55 en de 60cm is niet heel raar. Netjes gaat ie weer terug en dat is ook voor ons het moment om te stoppen. Dit was toch weer een memorabel avondje hoor. Beide tevreden met de vangsten en beide voldaan. Dit gaat nog wel een vervolg krijgen…dus?…op naar de volgende!!

EEN BEETJE VEEL, MAAR WEL GEZELLIG…

(29-07-2018) Na een gezellig uitstapje op het zoete water staan we na een aantal dagen weer paraat om te gaan vissen op de zeebaars. Roy en ik nemen David is mee als gast visser. In de voorbereiding naar komt ook Pascal nog om de hoek kijken en gaan we dus met vier man op pad. Een beetje veel, maar wel gezellig. Als we eenmaal op de plaats van bestemming aankomen zien we dat ook Luuk (onze oude stageloper) ook heeft gekozen voor dezelfde stek. Oei, dat gaat wel heel druk worden, maargoed…het leven bestaat uit aanpassen en het duurt even voordat de kaarten geschud zijn maar het word wel duidelijk dat we elkaar deze avond met regelmaat gaan tegenkomen. Nadat ik de eerste vis gevangen heb besluiten we maar op te splitsen want hoe gezellig het ook is, dit is natuurlijk geen doen. David en ik verkassen aangezien ik het heb voorzien op een andere stek. Als we onderweg zijn naar de tweede locatie zie ik dat er twee vissers ons helaas net vóór zijn, en dus zijn we genoodzaakt om Luuk voorlopig gezelschap te houden. Luuk heeft er inmiddels twee!…

Niet heel veel later, als onze collega vissers vertrokken zijn kunnen we dan toch naar de beoogde stek en hoop ik dat ze wat hebben laten liggen. Een paar worpen later word wel duidelijk dat dat zo is want zowel Luuk als ik vangen zeebaars. Lekker hoor. David kneist het nog niet helemaal, maar dat is ook niet zo raar als je voor het eerst mee gaat en gelijk in het diepe gegooid word. Wat mij wel opvalt is dat hij heel erg goed aan het kijken is hoé we vissen. Hij heeft gelijk, daar leer je alleen maar van. Luuk en ik gaan lekker door en vangen toch wel met behoorlijke regelmaat onze visjes. De teller gaat inmiddels richting de tien en dat lijkt als vanouds. Vroegâh was het hier niet anders namelijk. Als het eind van de avond nadert en de wind begint te shiften besluit ik om te stoppen. Het is pas een uurtje of tien, maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest. De teller staat uiteindelijk op elf zeebaarzen, met ook nog eens drie vissen eraf onder het kantje. Dat is toch niet verkeerd. Roy en Pascal hadden het minder deze avond. Ook David had niets deze avond. Ongelijke verdelingen dus, maar ach….waarschijnlijk zijn zij de volgende keer weer aan de beurt! Op naar de volgende…

VALLEN EN WEER OPSTAAN…

(10-07-18) Lang had ik uitgekeken naar de Gunki Iron 2018. Een wedstrijd verdeeld over twee dagen met een sterk deelnemers veld. Tijd om weer eens te kijken of we ons kunnen meten met de Nederlandse en misschien wel Europese top? Hoe dan ook gaan we een leuke tijd te gemoed met een goed uitgekiend team. Roy, Pascal en ik gaan voor een mooie notering. We hoeven niet te winnen, al zou dat natuurlijk mooi meegenomen zijn, maar we zijn ook realistisch en weten dat we dan behoorlijk buiten onze comfort zone moeten gaan. Willen we dat? Nope! We willen gewoon lekker vissen en zien waar we uiteindelijk gaan eindigen. Met een temperatuur van 28 graden Celsius weten we dat het heel lastig gaat worden, maar eerlijk is eerlijk, we vangen eigenlijk de hele dag door en weten ons daardoor te plaatsen in de top 10. Dat is precies wat ik voor ogen had toen we beslisten dat we mee gingen doen. Uiteindelijk eindigen we dag 1 met een mooie negende plaats en dat is best iets om trots op te zijn, nietwaar? De volgende dag gaan we proberen te verdedigen…

En dat lukt eigenlijk in eerste instantie niet. We komen pas laat op gang maar uiteindelijk beginnen we weer een beetje onze draai te vinden en dat levert ook weer de nodige vissen op. Met een mooie baars voor Roy en een paar kleine baarsjes tussendoor. Aan het einde van de dag weten we eigenlijk niet meer zo goed wat we moeten, maar volhardend als we zijn pakken we nog één stekkie die zowaar nog een tweetal snoekbaarzen oplevert wat er weer voor zorgt dat we weer stijgen naar een plaats in de top tien, namelijk plaats acht. Top toch? Precies, dat lijkt ons ook. Deste gekker staan we te kijken als we bij de uiteindelijke ranking gezakt zijn naar plaats twintig. WFT!?  Na enig onderzoek komen we er achter dat we een klein foutje hebben gemaakt in de laatste fashgame, en erger nog…het foutje heeft eigenlijk niets te maken met vissen! Dat is best een beetje balen natuurlijk, maar ach…we hebben laten zien dat we vissend goed mee deden en eigenlijk wel op “vis vlak” een plekkie in de top tien verdienden. De revanche moeten we voor volgend jaar bewaren, maar het plezier had gelukkig de overhand. Vallen en weer opstaan…op naar de volgende!!