WATER IN IJS!

(27-01-2019) Ein…de…lijk hebben we weer eens tijd en zin gehad om te vissen. Door een flinke winter dip en een behoorlijk druk programma werd het vissen nog wel eens uitgesteld. Uiteindelijk werd er dan toch een afspraak gemaakt om samen met Roy en Pascal weer eens een keertje op de baars te gaan. Hoe dan ook, no matter what, we gaan vissen. Alleen de vooruitzichten kijk ik met lede ogen aan. Donderdag is met -8° Celsius in de nacht de koudste nacht van de week en dat zal het vissen niet gemakkelijk maken. Ik ga ervan uit dat het water in ijs veranderd is en dat we niet eens kúnnen vissen, maar we gaan hoe dan ook op pad. Als ik dan bij aankomst zie dat alles gelukkig nog vloeibaar is kunnen we in ieder geval beginnen, met enige regelmaat het ijs uit de ogen bikkend, want dat is wel echt nodig. Pascal is de eerste met resultaat en vangt een mooie dikke uitpuilende baars van net over de twee kilo. Mooi, de vis doet het dus ook nog, al blijkt wel snel dat het niet gemakkelijk gaat worden want de aanbeetjes zijn minimaal en zelfs lastig om op te merken.  

Ook Roy vangt na verloop van tijd zijn eerste baars, en ook die van hem mag er zeker zijn, ware het niet dat deze wel wat kleiner is dan die van Pascal. Voor mij blijven de aanbeten uit maar ik heb deze keer veel meer vertrouwen in een goede afloop. Niet veel later mis ik mijn eerste aanbeet van de dag, damn….weer te enthousiast gereageerd. De worp daarna is het wél raak met een klein snoekje tot gevolg. Van de nul in ieder geval. Daarna blijft het op een baarsje na voor Roy heel lang stil. De dag is toch wel echt heerlijk te noemen met temperaturen die onder nul blijven, en zelfs af en toe een beetje sneeuw. Het is zo goed als windstil en mede daardoor gewoon heerlijk aangenaam. We vissen door tot in de schemering. Het laatste uurtje gaan we nog even terug naar de eerste stek en dat zorgt ervoor dat Roy nog een baarsje en Pascal nog een baarsje en en snoek weten te vangen. Het enige wapenfeit voor mij blijft beperkt tot een mooie aanbeet wat een losser oplevert. En dan zit de dag er al weer op. Ondanks het feit dat de vis overduidelijk op slot zat hebben we er toch weer wat leuks van gemaakt. Hopelijk heb ik snel weer tijd, want de drang is er weer. Fish onnn!!!

BAKKEN UIT DE HEMEL…

(11-12-2018) Het is een beetje een  “tough call” als ik kijk hoe het weer in het weekend gaat verlopen. Storm & regen, ik vind het niet alles eerlijk gezegd. Normaal zou ik met zulke luchten gewoon lekker thuis blijven, maar ik heb gewoon zin om even te vissen en dus maak ik het besluit om toch maar een ochtendje te gaan kloten. Roy gaat mee en Ivo is ook weer eens van de partij. De snoek moet gaan schuilen, want met drie man sterk moet er toch resultaat geboekt kunnen worden. We gaan voor een korte ronde, hebben slechts een paar uurtjes de tijd, en dus gaan we niet te veel van de ge-eikte paden af, al beginnen we voor de verandering eens in de Vlaardinger vaart. Toch wel een heel mooi stukkie water, maar met slechts één volgertje in het eerste uur besluiten we om de vaart te laten voor wat het is en verkassen we naar een volgend stekkie. Het is inmiddels al behoorlijk gaan regenen wat het vissen er niet veel prettiger op maakt. Het is niet zo gezellig als je met zijn allen met capuchon op staat en je zicht beperkt word tot een paard met oogkleppen…



Het lijkt erop dat het weer ook de snoek beïnvloed want ook op stekkie twee blijft de actie beperkt tot een volger(tje) bij Roy. De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel en de wind is daarbij ook nog eens flink toegenomen wat als gevolg heeft dat we tot op het bot aan het verzuipen zijn. Echt alles is vochtig en klam, bah! Ik kan het niet laten om even lekker binnensmonds  te kankeren op het weer. We verkassen nogmaals in de hoop nog een snoekje te verschalken. En dan op het moment dat ik verwacht dat er niets meer gaat gebeuren hoor ik ineens Ivo roepen dat hij vis heeft. Verdomd als het niet waar is, die kleine flikt het gewoon!! Een foto maken behoort helaas niet tot de mogelijkheden aangezien ik dan mijn camera om kan dopen tot onder water kijker. Ach, Ivo begrijpt het wel, en het is geen monster dus het is ook geen gemis. Na een half uurtje verder geploeterd te hebben zien we stilletjes aan licht aan de horizon. Ongelooflijk maar waar word het op het moment dat we moeten stoppen droog, en onderweg naar huis word het zelfs strak blauw. Het kan verkeren zullen we maar zeggen. Hopelijk is het de volgende keer beter. Op naar de volgende maar weer…

STEK HOPPEN…

(04-12-2018) Het is al weer eventjes geleden dat er een hengeltje werd uitgeworpen. Het was dus ook een soort van “nodig” om er weer eens even lekker uit te gaan. Ik heb in gedachte om een hele middag op pad te gaan, op zoek naar baars…maar…ik ben toch ook stiekem wel een voetbal fanaat en als mijn cluppie dan tegen PSV moet voetballen, tja dan moet je keuzes maken. Het word dus een snelle sessie waarbij de kans op vangen natuurlijk wel een beetje minder word, maar ach…ik ben blij dat ik er eventjes uit kan. Roy staat helaas op de beurs, waardoor ik ook deze keer op mijzelf ben aangewezen. Anderzijds, wie wil er nou een sessie van hooguit twee uurtjes doen. Rond een uur of twaalf sta ik aan de waterkant met mijn spinhengels, een opgetuigd met de C-Rig en de ander met een shad. Ik ga eerst kijken of de vis een beetje actief is (al verwacht ik met deze omstandigheden van niet) en dus begin ik met de shad. Na wat “stek hoppen” sta ik na een klein uurtje nog steeds met lege handen. Ik besluit om de shad hengel te vervangen voor de C-Rig Stick! Poging twee…

Ik heb voor de zekerheid nog wat kleine Illex Scissorcombs mee genomen, want die dingen vangen eigenlijk altijd, en het is echt bizar te noemen dat ik bij de eerste worp met de Carolina direct een mooie vis aan het drillen ben. Het is geen mega vis maar wel een mooie dertiger en puntje gaaf. Gauw een fotootje nemen en dan mag hij weer terug. Ik begin toch steeds meer vertrouwen te krijgen in die Carolina rig. Dat trage vissen moet je liggen, maar daar waar ik normaal gesproken al lang ergens anders was gaan vissen blijf ik nu even hangen en dat levert dus daadwerkelijk vis op. Ook al is het vandaag maar één exemplaar want voor de rest van de tijd dat ik op deze stek sta komt er niets anders boven water als mijn aas. Ik ga nog wat andere stekkies af, vooral om even te verkennen maar dat levert niets meer op. Iets voor half drie zit ik weer in de auto naar huis, luisterend naar de Radio om het eerste stukkie van de Topper te horen en als of het zo had moeten zijn ben ik precies op tijd om het eerste doelpunt te zien vallen. Vis gevangen, eind uitslag is bevredigend, zowel voor het vissen als voor de voetbal. Op naar de volgende maar weer…

ACHTER DE FEITEN…

(27-11-2018) Het is al weer een tijdje geleden dat ik met Roy ben wezen vissen maar na een klein maandje is het team weer bij elkaar en kan er weer eens gevist gaan worden. Het zeebaarzen lijkt als een nachtkaars uit te gaan, want met bijna een maand zuidoosten wind is er gewoonweg amper te vissen. We besluiten dan maar om nog een avondje op de rivier te gaan vertoeven in de hoop dat we nog een snoekbaarsje gaan vangen. We nemen deze keer nog een gast visser mee, Olaf,  en met zijn drieën gaan we hopelijk een lekker avondje te gemoed. Toch weten we dat het vangen in deze tijd van het jaar geen standaard aangenomen feit is en dat blijkt ook wel als we na ruim een anderhalf uur vissen nog maar op één visje voor Roy staan en een paar “halve” aanbeten. Phoe! Ik heb al wel gemerkt dat het voor mij persoonlijk een lastig avondje gaat worden. Ik neem veel risico’s wat resulteert in veelvuldig vast zitten. Rest mij niets anders als proberen er het beste van te maken en hopelijk nog een visje te vangen. Shit happens. Op naar stek twee…

Stek twee is een nieuwe stek voor ons en we zijn het er unaniem over eens dat deze stek flinke potentie heeft. Helaas zit het er op deze avond niet in, maar een goede stek herken je direct. Hier gaan we nog wel eens een keertje kijken. Dan moet het maar op de laatste stek gebeuren, en ongelooflijk maar waar gebeurt het hier ook! Als ik voor de zoveelste keer vast zit (!) en de boel verspeel zie ik zowel Olaf als Roy vis vangen en dat gaat ook gewoon maar door. Stilletjes aan word ik wel een klein beetje zenuwachtig, het zal toch zeker niet?!? Als Roy uiteindelijk vijf vissen heeft en Olaf drie sta ik nog steeds op nul. Ik switch even naar de overkant en… Tok! De eerste worp is het gelijk raak, een mooie baars laat zich zien! Zoooo die was welkom zeg!!! Ook al krijg ik vanavond een pak op de broek, ik ben in ieder geval van de nul. De rest maakt me dan ook echt niet meer uit. De tweede worp is wederom raak en met een mooi snoekbaarsje in de hand ben ik weer helemaal het ventje. Daarna is het klaar, en niet alleen bij mij… Het besluit is dan ook om snel hierna te kappen en te vertrekken richting huis. Allemaal vis, allemaal happy, op naar de volgende…

MAGNIFIQUE…

(30-10-2018) Half oktober waren we (Marcel & ik) uitgenodigd om een keer een bezoekje te plegen bij de firma Ultimate Fishing in Frankrijk. Een groothandel bekijken is natuurlijk altijd leuk, maar bij deze groothandel zijn wij zelf nog een soort kinderen in een snoepwinkel. Met allerlei materialen van topkwaliteit is het daar natuurlijk heerlijk vertoeven. Daarnaast werd de nodige tijd vrijgemaakt voor het uitwerpen van een hengeltje. Na een kort bezoekje aan de groothandel lijkt het de vertegenwoordiger het beste om deze dag direct te pakken voor het vissen op zeebaars. Tegelijkertijd meld hij ook dat het vissen op zeebaars al weken achtereen heel slecht is en dat het lastig gaat worden om er een te vangen. Ach…ik weet wel hoe zo’n beest eruit ziet, dus ook al vangen we niets…we kunnen altijd nog genieten van de werkelijk fantastische entourage van het eiland Belle Ile en Mer. Het eiland waar Ultimate op gevestigd is! De aangezichten waar we proberen vis te vangen zijn stuk voor stuk “magnifique”. Gelukkig vangen we ook nog een visje…

Nou ja… Visje..Marcel vangt bij zijn eerste worp een fraaie octopus en ik vang een uurtje later twee mooie Red Breams. Daarna, wanneer het getijde zo goed als stil staat gaan we eventjes vissen op squid en cuddlefish. Twee inktvis soortjes die voor de nodige hilariteit zorgen met het constante uitspugen van inkt en een gids die heel voorzichtig is met het pakken van deze knakkers. En terecht hoor, want krijg je dit spul op je kleding, dan krijg je het er nooit meer uit. En zo weten we door de loop van de dag toch best behoorlijk wat vis op die schitterende Tenryu hengels te krijgen. Het feest is helemaal compleet als we op zeer korte afstand van de boot nog een gigantische blauwvin tonijn tot twee keer toe compleet het water uit zien komen. Schatting is ruim boven de honderd(!) kilo. Daarna proberen we nog her en der wat zeebaars te vangen, maar tot wereldschokkende vangsten komt het gewoonweg niet meer. We zijn echt wel voldaan met de mooie aangezichten de we de afgelopen dag hebben gezien. Belle ile en mer maakt zijn naam waar, want waar je ook kijkt. Het is hier gewoon in een woord..schitterend. Op naar de volgende maar weer…

C-RIG STORIES…

(23-10-2018) De temperaturen beginnen weer een beetje om laag te gaan. Ook al gaat het zeebaars seizoen met deze water temperaturen echt nog wel even door… het begint stiekem toch ook tijd te worden om te kijken naar andere visserij-tjes. Het “carolina rig” verhaal heeft mij sinds afgelopen winter toch best een beetje gegrepen en als ik dus wat langer als een paar uurtjes de tijd heb om te gaan vissen besluit ik om samen met Roy een sessie te maken. Ook al weten we dat het met temperaturen ruim boven de 15 graden echt niet ideaal is… er moet natuurlijk wel een beetje geoefend worden voor als de goede tijd begint. Stom genoeg begin ik zoals ik gewend ben van mijzelf “veilig” en vis ik het eerste uur tot anderhalf met de shad. Gevolg is een mooie dertiger in de eerste worpen van de dag met daarna geen stootje meer. Als ik merk dat Roy toch meer activiteit krijgt besluit ik om wederom de shad in de auto te laten liggen om de rest van de dag mijzelf te gaan pesten met het aanleren van dat o zo trage vissen. Het is niet gemakkelijk voor mij…

Gelukkig kom ik er snel achter hoe zo’n aanbeet voelt, maar een klassieke beginnersfout (te snel aanslaan) zorgt ervoor dat ik deze vis helaas mis. Zo’n drie kwartier later sta ik dan toch voor het eerst met de C-Rig met een kromme hengel. Gelukkig, zo taai als het de laatste keer was, zo goed begin ik nu, want een lichte slaak van verlichting gaat toch wel over het water als deze vis in het net ligt. Wow wat een mega zwaar gebouwde vis is dit zeg! Niet normaal. De teller blijft hangen op 49cm maar het gewicht gaat gewoon naar de twee kilo. Bizar, maar dit had ik wel even nodig om vertrouwen te krijgen. Snel gaat de vis terug en ik hoef verder niet te benadrukken dat mijn dag niet meer stuk kan. Wát een waanzinnige vis! Een half uur later mag ik wederom een vis drillen. Deze keer minder groot, maar niet minder welkom. Eindelijk begin ik in de gaten te krijgen wat ik moet voelen om de C-Rig goed te gebruiken. Hoe anders was het afgelopen voorjaar, toen ik alles wat ik maar fout kon doen eigenlijk ook wel fout deed. Een ding is in ieder geval zeker. Ik weet al stukken meer als dat ik toen wist, en de goede tijd moet nog komen. Op naar de volgende maar weer….

SNOEKBAARS STEKJE…

(09-10-2018) De rivier heeft ons wel een beetje in haar macht gekregen. Het is gewoon iets heel anders als dat we gewend zijn en dat geeft toch ook weer een beetje uitdaging. Ook al kent Roy de weg wel een beetje hier, het is en blijft toch gewoon puzzelen wanneer je hier nu het beste kan komen. In eerste instantie gaan we naar een voor mij onbekende locatie, maar als we door een woud van riet en bebossing gaan en we op een schitterend stekkie aankomen weet ik waarvoor we dit gedaan hebben. Ook hier stikt het, zoals op bijna alle stekken die we de afgelopen periode aan hebben gedaan van het speldaas. Absurd gewoon. Het duurt ook niet heel lang voordat Roy de eerste vissen begint te vangen. Vooral dat Illex shadje doet het werkelijk geweldig. Gelukkig kan ik nog een beetje meekomen en vang ook zo een dotje baarsjes en een mini snoekbaarsje die waarschijnlijk wat verder van alle herrie lag te loeren op zijn kans. Als de zon zo stilletjes aan onder begint te gaan merken we dat ook de activiteit af begint te nemen. Tijd om te verkassen naar de volgende stek!

En dat is het snoekbaars stekje waar we de laatste keren ook al geweest waren. Deze keer word het snel duidelijk dat het wat betreft het speldaas stukken minder is als de laatste keer. Dat dat niet erg is word al snel duidelijk als ik bij de eerste worp direct een knalharde aanbeet krijg. Lekker zeg, van die aanbeten die je gewoonweg niet kan missen. Direct daarna is het weer raak. Weer een snoekbaars. Het zou een broertje kunnen zijn van de voorgaande vis, aangezien het qua formaat nagenoeg hetzelfde is. Allemaal rond de vijftig centimeter. Niet mega groot, maar precies goed genoeg om een lekkere sport te geven. Ook Roy doet het goed, en ook hij vangt exact dezelfde maatjes als die ik aan het vangen ben. Het is wel duidelijk, en dat was ook wel een klein beetje te verwachten, dat we op een hotspot zitten, en dat de snoekbaars na het vangen van al dat speldaas nog steeds flink hongerig is. We vangen in niet al te lange tijd een snoekbaarsje of vijfentwintig. En op het moment dat we de sessie willen beëindigen, gaan de beten zienderogen achteruit. Het is mooi geweest. Op deze sessie kunnen we weer even teren…op naar de volgende maar weer…

HET STEEKT!…

(02-10-2018) Als Roy daags voor onze volgende sessie al een sessie achter de rug heeft, is het wel duidelijk waar we heen gaan. Hij heeft mega lekker gevangen en met verhalen over jagende scholen zeebaars en wegspringend speldaas kan ik niet anders als heel enthousiast worden. Ik heb er al zin in!!! Het plan is om met zijn drieen te gaan, want ook Luuk heeft wel zin, maar hoe dichterbij we komen hoe minder mensen kunnen met als resultaat dat ik donderdag avond als enige aan de waterkant sta, hopende op zo’n mega sessie natuurlijk. Het vertrouwen is hoog, maar word gauw naar beneden gehaald als ik geen jagende scholen zeebaars zie en de wolken speldaas klaarblijkelijk nog aan moeten komen. Voor de zekerheid app ik Roy nog even om te vragen of ik wel op de goede stek sta. Gelukkig is dat wel het verhaal, dus hou ik nog eventjes vol. Ik moet zeggen dat het qua weer wel redelijk te doen is want van een zuidwest vijt tot zes is in ieder geval geen sprake…althans nog niet. Vrolijk vis ik door, maar de “levendigheid” is ver te zoeken…er gebeurt niets!

Na een dikke twee en half uur vissen is wat mij betreft de koek wel een beetje op. Ik begin mijzelf te irriteren, vooral aan mijzelf omdat het vangen van zeebaars op dit gedeelte van de europoort voor mij nogal een lastig iets is, en dat is zachtjes uitgedrukt! Voordat het echt vervelend word besluit ik te vertrekken. In eerste instantie naar huis, in tweede instantie naar Hoek van Holland. Het steekt dus meer dan ik dacht, anderzijds…ik wil gewoon een visje vangen. Inmiddels is de wind behoorlijk aangetrokken en als ik aan kom twijfel ik of ik er wel goed aan gedaan heb om hier heen te gaan. Ach, ik ben er nu…kan net zo goed een paar worpjes doen. Binnen de tien worpen heb ik dan toch mijn fel begeerde zeebaars te pakken. Yesss! Onder zeer lastige omstandigheden pik ik er dan toch nog een visje uit. Nog eventjes vis ik verder maar een klein kwartiertje later besef ik dat de wind zo hard is geworden dat het vangen van zeebaars eigenlijk wel schier onmogelijk is geworden. Ik kijk op de klok, 23:45 uur, het is tijd om te stoppen. Wat een taaie avond, maar toch tevreden met de vangst. Een dikke tien voor het doorzetten, maar ik hoop op een betere volgende keer…

NIET TE STOPPEN…

(18-09-2018) Als Roy en ik een week na ons avontuur op de rivier weer samen op pad gaan besluiten we, aangezien het nogal een rot getijde is, weer terug te gaan naar ons stekkie van vorige week. Met een uitwijk wat later op de avond richting zee kunnen we wel stellen dat het zeer waarschijnlijk wel een latertje gaat worden. Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd of het getijde op de rivier (nu precies omgekeerd dan een week terug) ons weer een berg vis gaat brengen. Na een dik anderhalf uur zonder vis is dat antwoord dus wel gegeven. Jammer maar helaas, hier leren we alleen maar van. We komen niet verder dan een halve aanbeet op een deracoup-je van illex, maar de roofblei die interesse had haakte zo ongeveer op de kant af. Na een tijdje verkassen we naar onze laatste rivierstek van de avond. Een kanticaal stekje zo blijkt, maar het is werkelijk ongehoord te noemen als blijkt dat de snoekbaars opgestapeld ligt op hooguit dertig(!) centimeter water. Toch levert dit ons samen tussen de tien en vijftien snoekbaarsjes op. Daarna word het stil en gaan we weg.

Een klein uurtje later staan we aan de waterweg te wachten op het eerste inkomende water. Als je voor een visje zulke afstanden rijdt, dan moet je toch wel een klein beetje gek zijn bedenk ik mij, maar ach…ik hou wel van een toch enigszins spontane actie. Het word alleen maar beter als het dan in de eerste worpen ook nog eens heel goed lijkt te worden. Binnen een klein kwartiertje komen er behoorlijk wat vissen te voorschijn. Deze keer is Roy echt niet te stoppen, want ik sta erbij en ik kijk ernaar als hij supersnel op een vis of vier a vijf staat, met ook nog eens hele mooie maatjes erbij. Bij mij blijft het beperkt tot een klein visje, een verspeelde vis en een loep zuivere aanbeet. Daarna word het jammer genoeg….stil! Kak! Ach, we hebben al een super lekker avondje achter de rug, wat maakt het eigenlijk ook uit. We besluiten nog een keer te verkassen naar een ander stekkie alvorens het tijd is om naar huis te gaan. Ook daar vangen we gelukkig nog een visje, maar heel goed word het niet meer. Als het na twaalven is besluiten we maar om te stoppen. Het is mooi geweest deze avond. Op naar de volgende maar weer….

MANNELIJKE INTUÏTIE…

(16-09-2018) Eenmaal terug uit Griekenland pik ik de draad weer op. Weer gewoon naar werk en weer gewoon vissen op de Nederlandsche vissoortjes. Niks mis mee verder, ik heb mij nog nooit niet vermaakt met vissen, dus dat moet wel goed komen. Roy en ik besluiten, mede omdat het getijde niet helemaal lekker is, op zoek te gaan naar snoekbaars op de rivier. Dat is voor mij in ieder geval een tijd geleden en eerlijk is eerlijk, ik vind de verandering ook wel weer eens leuk. De rivier ligt er heerlijk rustig bij en dat geeft wel wat vertrouwen. Gelukkig vangen we binnen redelijke tijd wel wat vis en zijn we allebei vrij snel van de nul. De rest van de avond kunnen we lekker een beetje freewheelen en dat is ook precies hetgeen we gaan doen. Nadat we dit gedeelte van de rivier uitgevist hebben, en we eigenlijk moeten kiezen wat we gaan doen besluiten we om te verkassen naar een ander stuk, en een andere rivier. Spannend eigenlijk wel, aangezien je niet weet wat je kan verwachten. Oké, eerlijk is eerlijk…Roy is hier al een keer geweest en toén was het heel goed.

In het donker komen we aan en ik moet eerst even goed het water bekijken om door te laten dringen wat ik zie. Letterlijk duizenden stuks speld aas die vechten voor hun prille leventjes, want de grote klappen van roofvis in de oppervlakte verraden dat het hier oorlog is. Absurd gewoon, het is een bijzonder schouwspel. Het is derhalve super lastig om hier een snoekbaars of baars te vangen aangezien we als een klein uurtje aan het werpen zijn en er werkelijk geen enkele vis gevangen word. Sterker nog, we krijgen geen eens beet! Op het moment dat we weer willen vertrekken lijkt het erop dat er ook zoiets als mannelijke intuïtie bestaat, want als we de keuze moeten maken om te vertrekken of te blijven, word het uiteindelijk blijven….en dat blijkt een goede keuze. Aan het einde van de avond doen we nog een paar worpjes langs de kant, een plekje waar maximaal dertig centimeter water staat. Ongelooflijk maar waar blijkt daar de roofvis zich te verschuilen. In korte tijd vangen we nog een drietal (hele dikke) snoekbaarsjes waarna de jacht overduidelijk stopt. Het water wat constant in beweging was is ineens stil. De jacht is voorbij! Tijd voor ons om te gaan….