7-KLAPPER…

(31-10-2017) Het zeebaars seizoen loopt eigenlijk heerlijk door. Het is wel een weekje of twee terug dat ik samen met Remco op pad ga, op zoek naar vriend zeebaars. En de tekenen zijn gewoonweg goed, kijkende naar de periode hiervoor. Dat was gewoon ronduit goed en aangezien de omstandigheden redelijk gelijk gebleven zijn verwacht ik toch wel weer wat van deze avond. Een mooi hoog getijde wat valt in het donker en ook nog eens met een milde wind in het gezicht moet gewoon vis opleveren. En inderdaad laat mijn gevoel mij niet in de steek als ik binnen korte tijd de eerste vis van de avond mag onthaken. Een mooie vijftiger, en een echte dikkert zoals dat hoort in deze tijd van het jaar. Snel gaat ie weer terug hopende op nog wat meer actie. Heerlijk, die vissen zijn op dit moment zo ontzettend sterk…die gevechten zijn werkelijk maximaal! Niet veel later dient ook nummer twee van de avond zich aan. Wederom een mooie vis en met ongeveer hetzelfde gewicht en dezelfde lengte zouden het broertjes van elkaar kunnen zijn. We vissen verder…

Remco observeert voorlopig nog en probeert ook zijn visje te vangen, maar tot dusverre (een aanbeetje daargelaten) wil het nog niet lukken. Bij mij gaat het daarentegen behoorlijk goed en vang ik op ieder stekkie wat we aandoen wel wat vis. Je hebt wel eens van die avonden dat hel allemaal lukt, en voor mij lijkt het zo’n avondje te worden als ik ook nog eens nummer vier, vijf en zes uit de hoge hoed tover, en het zijn stuk voor stuk mooie maatse zeebaarzen. Ik besef mij ook wel dat het een beetje knullig is tegenover Remco, maar tegelijkertijd besef ik mij ook dat het je wel eens overkomt. Hij presteerde namelijk in het voorjaar precies hetzelfde waarbij hij alle zeebaars naar zich toe trok en ik “slechts” met wat snoekbaars uit de voeten moest komen. Na een uurtje of twee vissen wil mijn pijnlijke elleboog (blessure) niet meer meewerken en sta ik de laatste vis van de avond met de onderkant van de hengel in mijn lies te drillen. Het is echt tijd om te stoppen. Een zevenklapper voor mijn eigen persoontje..wow! Remco had deze keer het nakijken, maar zijn wraak zal zeer waarschijnlijk behoorlijk zoet zijn. Op naar de volgende….

ROY’S AVONDJE…

(12-10-2017) Na die toffe sessie van vorige week zijn we natuurlijk wel enthousiast om deze keer opnieuw richting zeebaars gronden te trekken. Het is ditmaal alleen totaal niet te vergelijken wat betreft de omstandigheden. Het roer moet dus om! Na een klein gesprekje in de winkel met een klant die ook verstand heeft van zeebaars zaken besluiten we om iets totaal anders te gaan doen. Andere stek, andere locatie en bovenal een ander gevoel, aangezien de keren dat ik hier geweest ben dit jaar gewoonweg voor mijn eigen persoontje geen vis opleverde. Maar “wat de hek” , we doen het gewoon en we gaan hopen op een goed resultaat. In eerste instantie verdoen we wat tijd door te gaan zoeken naar een stek, maar eigenlijk weten we wel beter. Om een klein beetje uit de wind te kunnen vissen zijn we genoodzaakt om op onze “standaard” stek te vissen. Wanneer we daar aankomen zien we dat alles er weer super bij ligt en kunnen we de eerste worpen van de avond gaan maken. Het kraakheldere water geeft toch zeker een boost aan vertrouwen.

Dat word nog een beetje versterkt als Roy zijn eerste visje van de avond vangt. Super, en nu maar hopen dat het niet de laatste van de avond gaat worden. Ik wacht nog op het eerste teken van leven en naar mate de tijd verstrijkt komt tóch dat ene gevoel te voorschijn. Wanneer gaat het mij een keer lukken hier? Roy is inmiddels aan de andere kant gaan staan en binnen twee tellen staat hij wederom te drillen, en dit keer met een mooier slag vis zo lijkt. Na een paar minuten komt er inderdaad een mooie zilveren schim onder de kant. Wat een mooie vis zeg! Roy helemaal blij met zijn nieuwe P.R. en ik moet zeggen, ik gun het hem echt van harte want hij heeft er hard voor gewerkt en geïnvesteerd van het jaar. Een paar foto’s verder gaat de vis weer retour afzender en gaan wij ook weer ons ding doen. Op jacht naar nog zo een! Worp na worp volgt maar het lijkt erop dat al die consternatie van de laatste vis er voor gezorgd heeft dat de bekkies gesloten blijven. Na een uur besluiten we er lekker mee te stoppen. De buit is binnen, en al was het deze keer allemaal voor Roy, het was tóch weer een lekker avondje…

DUBBELE CIJFERS…?

(12-10-2017) De omstandigheden lijken perfect te worden als ik samen met Roy plannen aan het maken ben voor een heuse zeebaars sessie. De avonden worden gewoonweg te kort om fatsoenlijk te vissen op baars en snoekbaars en daarom is de keuze gemaakt om de aankomende “goede” periode te gaan vissen op zeebaars. De wind valt deze avond volledig weg, en met een mooi opkomend getijde wat ook nog eens valt in de schemering moet het wel een mooie avond gaan worden. Inderdaad begint het perfect als ik met de eerste worp van de avond direct de eerste vis mag aanslaan, drillen en landen. Wow, wat een begin. Het word zelfs nog beter als ik in worp twee ook nog eens nummer twee mag landen, iets wat ik nog enigszins lacherig aan Roy mede deel voordat de tweede worp een feit is. Hierna word het dan wel eventjes stil. Ja drie zou toch te veel van het goede zijn. Toch vang ik in no time ook nummer drie en vier, niet tof voor Roy natuurlijk want ik hoop eerlijk gezegd eigenlijk altijd wel dat we beide van de nul af komen!

Als het bij mij dan wat stiller word pakt Roy zijn momentje en vangt hij in een mum van tijd drie zeebaarzen met ook nog eens een vis van een mooi formaat. Ook al gunnen we elkaar natuurlijk de vis, er blijft altijd een kleine stiekeme strijd over wie de meeste vangt en heel eerlijk…ik knijp m toch wel eventjes als het verschil nog maar één vis is. Ach, al met al is het natuurlijk al een super avondje, want vijf vissen is al niet verkeerd…herstel 6..7..8…9…het lijkt even helemaal los te gaan. Als we dan samen vurig hopen dat ook nummer tien nog even op de kant gaat komen lijkt het erop dat het minder begint te worden. We doen een gok en besluiten nog een keertje te verkassen in de hoop dat nieuwe gronden ook nieuwe vis oplevert. Als we aankomen zien we dat het stroompje weg is. De aanbeten zijn er wel, maar zo voorzichtig dat nummer tien “haken” een heuse kunst begint te lijken. Niet veel later nemen we het besluit om te stoppen. De dubbele cijfers is dan weliswaar niet gelukt, maar we kunnen terug kijken op een hele toffe avond met een super aantal vissen. Op naar de volgende sessie…

PLAN B…

(26-09-17) Wat gaat het toch voortvarend de laatste tijd zeg. Alles lijkt op rolletjes te lopen. De vijftig plus baars van de afgelopen week was toch wel een toppertje en bovenal smaakte het naar meer. Als de omstandigheden voor het vangen van zeebaars dan ook nog eens slecht zijn besluiten we dat we (Remco, Marcel en ik) het nog maar een keertje gaan proberen op de baars. Gewoonweg weer hetzelfde rondje maken en gaan met die banaan. Maar zoals wel je wel vaker hoort: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst… En dat is deze keer ook bij ons het geval. Het water is door de harde wind en de hopeloze hoeveelheid regen behoorlijk vertroebeld en na een goed half uur vissen staat de teller op een keiharde NUL! Een uiteindelijk verlaat snoekbaarsje biedt weinig soelaas, en dus besluiten we om te verkassen naar de andere kant in de hoop dat het water hier door de ligging wat minder troebel is. Wie weet? Het is een long shot. Niks vangen kunnen we overal, het kan hooguit wat beter worden.

Het plan B was eerder op de dag al besproken en dus hadden we allemaal een waadpak meegenomen om deze stek op de goede manier te bevissen. Inderdaad is het water hier een stukje helderder en het lijkt erop dat we een goede keuze gemaakt hebben als blijkt dat we met enige regelmaat een vis langszij hebben liggen. Geen baarzen…dat niet. Maar voor een paar mooie snoekbaarzen doen we het ook. De Illex pepper laat zien wat ie waard is, want op dit hengeltje zijn de mooie maatse snoekbaarzen gewoon een genot om te vangen. En allemaal vangen we vis. Marcel, vangt nog een mooie dikke baars en Remco vangt net als mij met enige regelmaat een mooie dikke snoekbaars. Als het begint te schemeren word wel duidelijk dat de vis minder actief word en worden de aanbeten minder en minder. We hebben in dit laatste kleine uurtje toch nog best redelijk huis gehouden al zeg ik het zelf. Een klein optel sommetje levert een getal op wat in de dubbele cijfers duikt. Tussen de tien en de vijftien vissen zijn even gedag komen zeggen. Gezien de korte tijd die we tot onze beschikking hadden is dat helemaal niet slecht….

OUDE STRIJDER!

(12-09-17) Het weer is niet je van het om er op uit te gaan voor de zeebaars. Veel wind of een slecht getijde maken het niet gemakkelijk om zeebaars te vangen en aangezien we toch willen vissen besluiten we maar wat anders te doen. Na een leuke sessie zoetwater baars vissen de week hiervoor met de nodige mooie 40+ baarzen besluit ik om deze week samen met Remco op pad te gaan. Roy had ander plannen en moest dus helaas verstek laten gaan. We spreken af op locatie en dat heeft nogal wat voeten in de aarde, want al is dit plasje niet extreem groot, als de een aan de ene kant staat en de ander aan de andere is het toch best een eind wandelen. Gelukkig komt Remco mijn kant op, zei het met de belofte dat ik hem later even af gooi bij zijn auto. Ondertussen merk ik wel dat de vis aardig los is, want nog vóór Remco bij mij is, vang ik een vijftal baarzen waarvan er eentje zeker de veertig centimeter overschrijd. Voor vanavond is de missie in ieder geval al geslaagd, want een veertiger is toch zeker al een vis van heel mooi formaat.

Ook Remco begint lekker te vangen en zeker ook met vissen van formaat. Het gaat een uurtje zo door totdat het stilletjes aan een beetje donkerder begint te worden. We staan een klein stukje van elkaar vandaan als ik toch weer een mooie klapper op de top van mijn Illex stokje krijg. Ik merk wel dat dit ook weer zo’n hele dikke is en gauw roep ik Remco om even een foto’tje te maken. Wat een oude strijder zeg! Dit zou wel eens een P.R. Kunnen zijn. Bij gebrek aan een meetlint gebruik ik de hengel maar even. Zou het een vijftiger zijn? Tjemig, ik blijf cool want hoe dan ook is het een mooie vis. Gauw gaat ie weer terug in de hoop dat ie misschien nog wel een centimeter of vijf groter kan worden. Wát een schitterende vis. Missie nog veel meer dan geslaagd. Top! We vissen nog eventjes door in het donker wat nog een leuk snoekbaarsje oplevert, maar daarna is het tijd om te stoppen. Ik breng Remco naar de auto waar hij erachter komt dat hij nog een meetlint achterin heeft liggen. Shit, hij gaat gewoon over de vijftig!!! Zij het nét, het is een heuse vijftiger. Dat is gewoon een P.R. Wederom! Pas de volgende dag dringt het door, ik heb een vijftiger gevangen en dat is heeeel best!

BASS ON DA FLY!

(30-08-2017) Na een heerlijke en al mag ik het zelf zeggen welverdiende vakantie kom ik na een kleine twee weken genieten op Kreta weer terug in Nederland. Ik ben nog een weekje “vrij” maar eerlijkheidshalve zijn de dagen al behoorlijk volgeboekt met de nodige huishoudelijke perikelen. Gelukkig heb ik voor mijn vakantie al tijd vrijgemaakt om samen met Paul nogmaals met de vliegenhengel op pad te gaan, op zoek naar de zeebaars. We gaan woensdag avond naar betere vis oorden en hopelijk mag ik dan mijn eerste zeebaars op de vlieg gaan noteren. Als we eenmaal aangekomen zijn op de plaats van bestemming en de auto uitstappen verraad de wind dat het geen gemakkelijke avond gaat worden. Wederom, net als de andere keren staat er een flinke hoeveelheid wind wat voor een “leek” als mij het er niet veel gemakkelijker op maakt. Het resulteert in vele lastige worpen en frustrerende situaties, en als ik op een bepaald moment een streamer terug krijg met een gebroken haak ben ik het zat. Voor deze avond hou ik ermee op! Grrrr…

Gelukkig komt er wel een vervolg op vrijdagmorgen. Lekker weer en windkracht twee (!). Ik kan mij nu niet meer achter omstandigheden verschuilen, als ik nu niets vang dan ligt dat geheel aan mijzelf. Het begin verloopt nog wat stuntelig, maar na een uurtje krijg ik de slag te pakken en gaat het voor mijn gevoel voortvarend. Na een tijdje vervang ik de streamer voor een garnaal en krijg ik zowaar de eerste volger, voor mij een teken dat ik op de goede weg ben. De volgende worp krijg ik waar ik zolang op gehoopt heb. Beng! De vliegenlijn komt ineens tot stilstand en word vervolgens uit mijn handen getrokken. Yessss! Dit is wel echt kicken gewoon. Na een korte maar forse dril ligt er een mooie hoge vijftiger voor mijn voeten te wachten om onthaakt te worden. Paul maakt even een foto en vervolgens mag ie weer zwemmen. Yesss, een klein droompje gaat weer in vervulling. Het maakt het alleen maar mooier dat ik de tijd die ik hierin heb geïnvesteerd uiteindelijk resulteert in een mooie vis en misschien nog wel belangrijker een heel goed gevoel. Tijd gaat de komende periode wel een probleem worden, maar hoe dan ook…dit smaakt naar meer. Supervet!

WAT VAN VER KOMT IS LEKKER.

(02-08-17) Uitdagingen. Er zijn er na ongeveer vijfendertig jaar vissen nog steeds genoeg hoor. Sinds dat we op de winkel weer een heuse vliegvis afdeling hebben krijg ik toch steeds vaker de neiging om de vliegenlat eens te pakken om zodoende de eerste zeebaars op de vlieg te vangen. Paul en ik hebben een beetje hetzelfde doel en dus zijn we de laatste tijd als de mogelijkheid zich voor doet aan het proberen. Hartstikke tof natuurlijk, en we zijn op de goede weg, want Paul heeft er inmiddels een paar weg. Als we kort geleden weer een avondje plannen en ik angstvallig het weer bericht bekijk, zie ik al wel dat het in ieder geval voor mij (vliegvisser met een niet al te beste techniek) niet heel gemakkelijk gaat worden. We hebben een klein gelukje, en dat is dat we nog een klein beetje kunnen schuilen achter een voor anker liggende boot. Het gaat niet van een leien dakje, maar Paul vangt op deze stek tóch weer een mooie zeebaars. Een vis van om en nabij de vijf en vijftig centimeter. Door mijn ongeduldige manier van vissen besluiten we hierna te verkassen.

Dat is achteraf niet slim en helaas van korte duur, want zodra we uit de luwte komen merken we dat er een zuidwester met een dikke kracht 6 staat! We laten het vliegvissen voor wat het is en gaan nog eventjes met de shad in de weer. Iets wat ik weer iets meer beheers en zo houden we elkaar in evenwicht. Als we op locatie twee aankomen vang ik nagenoeg gelijk mijn eerste zeebaars van de avond. Een mooi dertig plussertje haalt mij van de nul. Klein maar fijn, happy me! Niet heel veel later gaat de hengel wederom krom. Ditmaal lijkt het erop dat het een grotere vis betreft, en al merk ik al gauw dat dit geen zeebaars is, het trekt in ieder geval lekker op de lichte spinlat. Een paar momentjes later doorklieft een mooi formaat snoekbaars het water oppervlak. Bepaald geen kleintje en met een beetje geluk gaat ie wel over de zeventig. Nou de avond is wederom goed. Het kleine snoekbaarsje wat ik wat later vang is een leuke bonus. Paul tevreden en ik zeker ook! Al zal ik nog even moeten wachten op die vliegvis-baars. Ach, onder het mom van “wat van ver komt is lekker” heb ik genoeg energie om nog een paar sessies te gaan doen…op naar de volgende!

MENSELIJK SCHILD!

(01-08-2017) Een paar dagen na onze knetterende onweers ervaring is het weer tijd om te gaan vissen. Met het oog op de laatste keer was de keuze om nog even terug te gaan richting het “avee erretje” overduidelijk en te verwachten. Eerlijkheidshalve zijn de omstandigheden wat betreft de wind ook niet heel erg lekker en op dat stekkie staan we over het algemeen redelijk uit de wind. Ik spreek af met Roy op locatie. Ik ben iets eerder, wat voor sommigen erg goed uit komt aangezien ik door een aantal klantjes die ook lekker aan het vissen zijn als een soort menselijk schild gebruikt word, vanwege het feit dat er een aantal stropers ook graag op dit stukkie willen staan. Ik schik mij even voor “the higher cause” en pik op deze manier gelijk wat kleine zeebaarsjes mee. Toch ook wel weer grappig, ook al kom ik hier niet voor. Zodra Roy is aangekomen duiken we ons vaste plekje even op in de hoop een aantal grotere vissen te vangen. Maar zo goed als ze het de laatste keer deden, zo slecht is het nu. We besluiten te verkassen, op naar betere vis oorden…

Een tiental minuutjes later staan we op totaal ander water met de wind in ons bakkes, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet als Roy bij een van de eerste worpen direct contact heeft en hij zijn eerste zeebaars van de avond mag noteren. Een mooie vis van tussen de vijftig en de zestig centimeter. Happy guy, en logisch..zou ik ook zijn! Na wat foto’s gaat de vis weer terug en kunnen we opgaan voor nummer twee. Echt in de volgende worp staat Roy weer met een kromme hengel. Het ziet eruit dat dit een formaat is wat nog even wat groter is als de vorige, maar helaas is het contact te kort om erachter te komen of dit écht een vis is van een ander caliber. Met een ietwat verschrokken gezicht word ik aangekeken met de melding dat dit echt wat groter was. Balen, maar er komen nog wel andere keren om revanche te nemen. We hebben niet heel lang meer, aangezien we iets te lang bij stek een zijn blijven hangen. We vissen nog en half uurtje door, hopend op die ene knaller, maar helaas pindakaas. Een mooie vis rijker en wat kleine rakkertjes voor mijzelf geeft in ieder geval aan dat we wederom niet visloos naar huis gaan. Op naar de volgende…

KNETTEREND MOOI!

(30-07-17) Ik loop achter met updates. Flink achter! Gelukkig betekent dat wel dat ik veel aan het vissen ben, dus dat verzacht de pijn een beetje. Gelukkig leveren de sessies bijna altijd wel vis op, zo ook de laatste keer. Met een flinke dosis onweer in aantocht durf ik het niet aan op ver van huis te gaan en besluit ik dit keer om samen met Remco en Roy, respectievelijk fieldtesters van de merken Illex en Gunki, op pad te gaan. Op zoek naar zeebaars! De omstandigheden zijn op zijn zachtst gezegd niet optimaal en mede daarom besluiten we om voor het eerst sinds hele lange tijd naar het “aavee-erretje” te trekken, in de hoop dat niet alles weg gestroopt is! In het stroompje is het weer als vanouds druk, wat ik al verwacht had, maar dat maakt voor ons niet zoveel uit. We gaan gewoon een stukje verderop staan in de hoop dat we een paar visjes kunnen sprokkelen, met in het achterhoofd wetende dat de vissen die we dan vangen over het algemeen toch wat groter zijn als die visjes die gevangen worden in het stroompje.

   

Of het aankomende onweer de oorzaak is van de toch goede vangsten weet ik niet, maar we vangen alle drie onze visjes met twee mooie dikke snoekbaarzen voor mijn persoontje en nog een paar kleine zeebaarsjes. Ik ben er blij mee!! Inmiddels zien we het onweer aan de overkant aan ons voorbij trekken. Ik besluit om wat foto’s te maken. Niet veel later begint het ook te knetteren boven onze hoofden. We besluiten om met gepaste spoed richting auto te gaan. Gelukkig zijn we nét op tijd voordat de hel losbreekt. Wat een knallers zeg. Als we wat beelden terugkijken van Roy’s gopro zien we dat de inslagen flink dichtbij waren. Tjonge, we hebben gemazzeld! Als de bui voorbij is gaan we weer terug naar de stek. Het klinkt gek, maar het lijkt erop dat ook de vis na deze forse bui compleet van slag is, want zo goed als dat het was, zo slecht is het nu en we krijgen geen enkele aanbeet meer. We vissen nog een half uurtje door voordat we besluiten dat het tijd is om naar huis te gaan. Ook al hebben we niet heel lang gevist, de resultaten waren toch gewoon goed te noemen. Al met al een heerlijk avondje en op naar de volgende keer…

 

 

VANGEN, ONTHAKEN EN WEER LATEN ZWEMMEN!

(15-07-17) Tja, en als de fint er dan zit…dan moet je er ook maar even gebruik van maken. Als mogelijkheden zich voordoen, kan je het toch niet laten om er gebruik van te maken toch? En zo geschiedde. Samen met Luuk (onze stageloper) en Ivo gaan we nogmaals op fint avontuur. Ivo heeft het er al weer tijden over om te gaan finten en Luuk heeft nog nooit een fint gevangen, dus wanneer dochterlief bij een vriendinnetje blijft slapen en Ivo slechts voor de formaliteit de volgende dag nog naar school moet besluit ik dat dit hét moment is om te gaan. Niet veel later staan we met z’n drieën aan de waterkant. Waadpakken aan, pilker op de lijn knopen en knallen met die hap. We weten zeker dat er die avond goed vis zit want in de eerste worp is het al raak. Het fintenbal kan beginnen. Luuk, die in eerste instantie nog wat voorzichtig is in de vangst voorspellingen komt snel terug op de theorie dat het ook wel eens niets zou kunnen zijn en vangt met enige regelmaat fint. Ivo komt ook aan zijn trekken en ikzelf uiteraard ook. Letterlijk in iedere worp gebeurt wel wat.

Ik moet zeggen dat in het water staan wel een hele grote plus is voor het onthaken van deze kwetsbare vissen. Het is vangen, onthaken en weer laten zwemmen. De tip die ik van Paul kreeg om een tuin handschoentje te dragen om te voorkomen dat je handen open liggen van de scherpe buikrand van deze vis heb ik ter harte genomen, en dat werkt geweldig. Niet één vis gaat op de buik wat het feestje natuurlijk alleen maar beter maakt. Aantallen durf ik niet te zeggen, aangezien er zoals de meeste wel weten een hoop vis gehaakt word maar net zo gemakkelijk weer gelost word, maar als ik een wilde gok moet maken vangen we er in een uurtje of drie zomaar een stuk of dertig, wetende dat een veelvoud gewoon los schiet. Dat betekent dus echt de hele avond actie. Rond een uurtje of tien moeten we echt gaat stoppen. Ik moet Luuk nog even afzetten en Ivo moet uiteraard wel “gewoon” naar school de volgende dag. Het was voor ons allemaal een heerlijk avondje genieten. Voor mij persoonlijk is het nu wel weer genoeg geweest met de fint en is het weer tijd om de lat hoger te gaan leggen. Andere rovers zijn nu weer aan de beurt!