…JE MOET WAT DE SCHULD GEVEN!

(06-02-2018) Eindelijk kan er na een hele hectische maand weer eens wat geplaatst worden. Gelukkig werd er in alle hectiek nog wel een klein beetje ruimte gevonden om een hengeltje te werpen. Deze keer gingen we op zoek naar nieuwe visgronden. Met een klein beetje hulp hadden we een mooi nieuw stukje polderwater gevonden, wat er werkelijk zo mooi uit zag…dat moest gewoon wel vis opleveren. Met een ons drietal moet er toch het maximale uit te halen zijn. Oke, we hebben weliswaar te maken met een koude noordoosten wind, maar zelfs dan moet het hier toch wel lukken. Roy vist weer met zijn favoriete Gunki aasje, Ivo pakt er zijn favoriete Spro fat iris bij en ik ga een beetje freewheelend door deze sloot met af en toe een shad, afgewisseld met een swimbait. Hoe bedoel je van alle markten thuis. Maar als we een dik uur in deze kou gevist hebben en toch inmiddels wel een paar honderd meter verder zonder snoek staan, begint de twijfel toch wel een beetje toe te slaan. De klote wind ook!! (je moet wat de schuld geven)

Uiteindelijk komen we wel tot de beslissing dat het niet veel zin heeft om verder te vissen en stappen we over op ons oude vertrouwde water systeem. Een klein half uurtje later zien Roy en ik tijdens het wandelen naar de volgende stek het aasje van Ivo voorbij komen, en hebben we het over het feit dat die Iris écht een goed aasjes is… Gevolgd door een schreeuw van Ivo en het hangen van de eerste snoek van de dag. Hahaha…dat is toch gewoon mooi! Na een foto’tje gaat de vis weer terug, een blije knaap achterlatend. Dit stukje water blijft telkens weer vis opleveren. Dat is toch wel frappant. Het word nog mooier als Roy ook zijn eerste visje van de dag weet te vangen. Daarna doen we uiteraard nog een poging om ook mij een visje te laten vangen en besluiten nog één keer te verkassen en tot in de schemering door te vissen. Het is voor mijn eigen gevoel een beetje tegen beter weten in, want ik ben het toch wel even een klein beetje kwijt. Uiteindelijk blijk ik ook gelijk te hebben want het gevoel dat ik had blijkt ook uit te komen. No fish for me today. Ach het is niet erg…we wisselen elkaar af en deze keer was het mijn beurt? Wie weet de volgende keer beterrr…

BOTTE SPIJKERS…

(16-01-2018) En toen was het ineens 2018. Het vis ritme waar de laatste keer zo over gepocht werd is inmiddels weer zwaar overboord gegooid, maar met die feestdagen die bij mij ook nog eens tot eind januari door lopen is dat natuurlijk niet zo raar. Werd er niet gevist? Dat wel natuurlijk, maar de resultaten waren niet altijd even goed en het weer werkte ook niet altijd mee zullen we maar zeggen. Toch wisten we nog een paar visjes te vangen. De bedoeling was met de dikke laag sneeuw die deze dag verwacht werd een paar toffe foto’s te maken. Roy, Ivo en Ik gaan met zijn drietjes op pad om dit plan te realiseren. Goh het is werkelijk waterkoud aan de waterkant. De vingertjes zijn binnen een mum van tijd van licht roze naar licht blauw gegaan en zelfs met de handwarmer die ik deze dag speciaal heb mee genomen is het nog lastig om warm te blijven. Ivo heeft het zelfs nog wat slechter en dat uit zich in eerste instantie in moeilijk kijken en vooral veel zeggen dat hij het koud heeft. Ik probeer wel om hem een beetje te laten focussen maar het is best lastig. Overigens niet raar hoor…

Ik heb het ook koud. Gelukkig vang ik wel een snoekje wat ervoor zorgt dat de koude weer voor eventjes verdwijnt. Ivo heeft niet heel veel later op hetzelfde stukje water ook zijn snoekje te pakken. Een klein half uurtje verder kan hij er niet meer tegen en besluiten we te vertrekken en hem in ieder geval thuis af te zetten zodat Roy en ik in de buurt nog even wat kunnen vogelen. Inmiddels is het ook lichtjes gaan sneeuwen, maar dat gaat snel over in hard sneeuwen. De vlokken die op mijn blote handjes vallen lijken wel speldenprikken, langzamerhand over gaande in botte spijkers. Wow wat voelt dit koooouuuud! Nadat we een paar honderd meter afgelegd hebben op een spekglad parcours kijken we elkaar aan en besluiten we dat het weinig nut heeft om verder te vissen dan hier. Ik opper om de dag zo stilletjes aan af te gaan sluiten met een overheerlijke warme bak koffie en daar word ook gauw en zonder enige vorm van tegenspraak mee ingestemd. Ook al werd het deze keer geen snoek in de sneeuw, er werd wel weer vis gevangen en al zijn ze niet heel erg groot, ze blijven in deze periode zeker heel erg welkom. Op naar de volgende maar weer…

VIS RITME…

(12-12-2017) Het heeft een tijdje nodig gehad, maar ik geloof zowaar dat ik het vis ritme weer een beetje gevonden heb. Als ik een weekje vrij heb gepland heb ik buiten het weekendje weg wat ik samen met mijn vriendinnetje heb gepland nog wat tijd over om een hengeltje uit te werpen. Heerlijk om vroeg in de ochtend, met de wetenschap dat iedereen gewoon aan het werk moet behalve ik, aan de waterkant te vertoeven. En het is ook echt een verbijsterend lekkere ochtend. Het is mistig en koud, maar na een kort moment zie ik dat de lucht blauw klaart en een waterig zonnetje te voorschijn komt. Tegelijkertijd komt ook de eerste vis zich melden. Een mooi snoekje heeft mijn swimbait gegrepen en mag na een korte dril even het gras van dichtbij bekijken. Mooi! Ik heb maar kort maar ik ga in ieder geval met stinkende handen naar huis. Mjammie! Ik vis nog een klein stukje verder maar kom erachter dat het hier verder rustig en kalm blijft. Gauw ga ik verder naar de volgende stek. Ik besluit het vaste pad te verlaten en op zoek te gaan naar nieuwe vis gronden…

En mooie stekken kom ik tegen. Phoe! Van die verraderlijk kleine polderslootjes waar voor de rest niemand of bijna niemand vist. Kraakie helder en voorzien van wat bootjes en mooie overhangende struiken, maar tot een aanbeet komt het op stek twee deze keer niet. Wel had ik het vermoeden dat mijn aasje gevolgd werd door een snoek, maar aan alleen een stofwolk heb je niet genoeg om te herkennen wat dat is geweest. Ik heb nog heel eventjes, en ik besluit na een tijdje op stek twee gevist te hebben nogmaals te verkassen. Ook stek drie is nieuw voor mij, maar bij aankomst merk ik wel dat mijn gevoel zegt dat hier snoek zwemt. Ik moet mij een beetje haasten gezien de resterende tijd, en misschien is dat ook wel de rede dat het niet zo goed gaat op deze stek. Ik ga van hotspot naar hotspot en sla daarbij nogal wat goede stukken over denk ik. Heel veel resultaat geeft het niet, want ook op stekkie drie gebeurt het nie. Daarna komt het verwachte telefoontje. Time’s up! Ik moet andere dingen gaan doen. Maar he! Ik heb lekker aan de waterkant gestaan in plaats van werken, ik heb een vissie op de kant. Een beter begin van de dag is schier onmogelijk!

OP DE FOTO…

(30-11-2017) Stilzwijgend is het zeebaars seizoen overgegaan in het snoek-seizoen. De eerste keer vissen was voor Ivo, Roy en mij geen succes. Niet zo raar eigenlijk aangezien het oer Hollandse weer (belachelijk slecht) niet echt van meerwaarde was. Twee weken later gaan we op herhaling. Wederom gaan we met z’n drieën gewapend met kunstaas op pad, zoeken naar snoeken. De uitgestippelde route moét gewoon vis opleveren. Gelukkig gebeurt dat ook en mag ik zelf tekenen voor de eerste snoek van de dag. Een kleine rakker heeft de kleine pigshad vol overgave gepakt. Dat is in ieder geval en beter begin als de laatste keer dat we gingen. Gauw vissen we verder, maar op de eerste stek komen we niet verder dan die ene vis. Gauw gaan we verder. Op stekkie twee krijg ik al snel een volger, maar pakken doet deze mooie vis niet. Ik roep Ivo om hem een paar worpen te doen met zijn Fat Iris. Op het moment dat ik het niet verwacht, bijna aan het einde van de worp word zijn aas werkelijk furieus gegrepen door dezelfde snoek! Waanzinnig! Die moet op de foto natuurlijk…

Na de foto meten we nog even en komen we erachter dat dit ook nog eens een p.r. Is voor Ivo. 80 centimter exact. Je krijgt wat je verdient zeggen ze dan. Hij heeft er lang en hard voor moeten vissen, maar uiteindelijk betaalt het zich uit in een nieuw record! Vis terug, en verder vissen. Gelukkig komt ook Roy aan de beurt. Alle drie van de nul, en we zijn nog niet klaar. We hebben nog een uurtje te gaan wanneer Roy ook zijn tweede van de middag pakt en ik daarna ook nog de tweede van de dag mag landen. Ik heb op zondagmiddag wel eens andere tijden meegemaakt. Als we aan het einde van het parcours komen en nog een klein halfuurtje vistijd over hebben besluiten we nog een afzakkertje te nemen in Vlaardingen. Onder het mom van “leer wat nieuw water kennen” gaan we nog even een singel af, maar helaas is dat tevergeefs. Misschien was dat ook wel een beetje te veel van het goede. Een ding is zeker. Met uiteindelijk vijf snoeken in de korte tijd die we hadden, ook nog eens afgetopt met een nieuw p.r. mogen we helemaal niet klagen… En dat doen we dus ook niet. Laten we hopen dat de volgende keer net zo goed word….

FORMAATJE XL!

(07-11-2017) November is voor mij wel een beetje de standaard maand om te gaan switchen naar een andere visserij. Het word weer kouder en op de een of andere manier lijkt het er dan op dat ik ook andere wensen krijg als het het vissen betreft. Ik besluit samen met Roy om te gaan bellyboten op een voor ons nieuw water. Doel: gewoon lekker vis vangen maar dan wel met de hoop op dit “oude” water een even “oude” snoekbaars te vangen. Tegelijkertijd kan ik dan ook mijn nieuwe Illex Barooder Boot even uit testen, ook niet onbelangrijk al zeg ik het zelf. Als snel word duidelijk dat we deze dag zeker niet gaan blanken, want de hoeveelheid baarzen die hier huist is giga en we hoeven dus ook niet lang te wachten voordat de eerste vissen de binnenkant van de boot zien. Top! Altijd een lekker gevoel dat je niet met een dikke vette nul huiswaarts hoeft. De bij-hengel is een zeebliek gemonteerd op de dropshot montage, maar de vangsten op deze stok vallen erg tegen en ongeveer op de helft van de tijd heeft deze hengel nog niets opgeleverd. Ik besluit m op te bergen…

Uiteindelijk komen we op een gedeelte van het water waar ik het idee krijg dat we hier wel eens het onderscheid kunnen gaan maken. Na eerst een klein mini snoekbaarsje gevangen te hebben, en vervolgens een mooiere maat snoekbaars is het wel duidelijk dat het hier moet gebeuren. Niet veel later tussen het vangen van de baarsjes door krijg ik ineens een lompe beuk op de top. Onmiskenbaar is dit een vis van “formaatje XL” en de slip van de molen giert het met regelmaat flink uit. Dit is wel kicken. Na een aantal spannende minuten zien we dat het om een snoek gaat die de meter met gemak overschrijd. Heel blij dat Roy in de buurt is, want als de kramp in mijn hamstring schiet moet hij echt even scheppen en onthaken. Auw wat is dat pijnlijk. Na het herstel maken we gauw een foto. Een snelle meting laat zien dat ze écht ruim over de meter gaat, maar exact meten doen we niet meer. Ze gaat in gezonde staat weer retour afzender. Wat een top sessie zeg! Langzaam aan gaan we weer terug naar ons startpunt, vangen nog wat baarzen, en beseffen dat we hier nog wel eens terug gaan komen. Met zo’n sessie kan dat ook niet anders…toch?

7-KLAPPER…

(31-10-2017) Het zeebaars seizoen loopt eigenlijk heerlijk door. Het is wel een weekje of twee terug dat ik samen met Remco op pad ga, op zoek naar vriend zeebaars. En de tekenen zijn gewoonweg goed, kijkende naar de periode hiervoor. Dat was gewoon ronduit goed en aangezien de omstandigheden redelijk gelijk gebleven zijn verwacht ik toch wel weer wat van deze avond. Een mooi hoog getijde wat valt in het donker en ook nog eens met een milde wind in het gezicht moet gewoon vis opleveren. En inderdaad laat mijn gevoel mij niet in de steek als ik binnen korte tijd de eerste vis van de avond mag onthaken. Een mooie vijftiger, en een echte dikkert zoals dat hoort in deze tijd van het jaar. Snel gaat ie weer terug hopende op nog wat meer actie. Heerlijk, die vissen zijn op dit moment zo ontzettend sterk…die gevechten zijn werkelijk maximaal! Niet veel later dient ook nummer twee van de avond zich aan. Wederom een mooie vis en met ongeveer hetzelfde gewicht en dezelfde lengte zouden het broertjes van elkaar kunnen zijn. We vissen verder…

Remco observeert voorlopig nog en probeert ook zijn visje te vangen, maar tot dusverre (een aanbeetje daargelaten) wil het nog niet lukken. Bij mij gaat het daarentegen behoorlijk goed en vang ik op ieder stekkie wat we aandoen wel wat vis. Je hebt wel eens van die avonden dat hel allemaal lukt, en voor mij lijkt het zo’n avondje te worden als ik ook nog eens nummer vier, vijf en zes uit de hoge hoed tover, en het zijn stuk voor stuk mooie maatse zeebaarzen. Ik besef mij ook wel dat het een beetje knullig is tegenover Remco, maar tegelijkertijd besef ik mij ook dat het je wel eens overkomt. Hij presteerde namelijk in het voorjaar precies hetzelfde waarbij hij alle zeebaars naar zich toe trok en ik “slechts” met wat snoekbaars uit de voeten moest komen. Na een uurtje of twee vissen wil mijn pijnlijke elleboog (blessure) niet meer meewerken en sta ik de laatste vis van de avond met de onderkant van de hengel in mijn lies te drillen. Het is echt tijd om te stoppen. Een zevenklapper voor mijn eigen persoontje..wow! Remco had deze keer het nakijken, maar zijn wraak zal zeer waarschijnlijk behoorlijk zoet zijn. Op naar de volgende….

ROY’S AVONDJE…

(12-10-2017) Na die toffe sessie van vorige week zijn we natuurlijk wel enthousiast om deze keer opnieuw richting zeebaars gronden te trekken. Het is ditmaal alleen totaal niet te vergelijken wat betreft de omstandigheden. Het roer moet dus om! Na een klein gesprekje in de winkel met een klant die ook verstand heeft van zeebaars zaken besluiten we om iets totaal anders te gaan doen. Andere stek, andere locatie en bovenal een ander gevoel, aangezien de keren dat ik hier geweest ben dit jaar gewoonweg voor mijn eigen persoontje geen vis opleverde. Maar “wat de hek” , we doen het gewoon en we gaan hopen op een goed resultaat. In eerste instantie verdoen we wat tijd door te gaan zoeken naar een stek, maar eigenlijk weten we wel beter. Om een klein beetje uit de wind te kunnen vissen zijn we genoodzaakt om op onze “standaard” stek te vissen. Wanneer we daar aankomen zien we dat alles er weer super bij ligt en kunnen we de eerste worpen van de avond gaan maken. Het kraakheldere water geeft toch zeker een boost aan vertrouwen.

Dat word nog een beetje versterkt als Roy zijn eerste visje van de avond vangt. Super, en nu maar hopen dat het niet de laatste van de avond gaat worden. Ik wacht nog op het eerste teken van leven en naar mate de tijd verstrijkt komt tóch dat ene gevoel te voorschijn. Wanneer gaat het mij een keer lukken hier? Roy is inmiddels aan de andere kant gaan staan en binnen twee tellen staat hij wederom te drillen, en dit keer met een mooier slag vis zo lijkt. Na een paar minuten komt er inderdaad een mooie zilveren schim onder de kant. Wat een mooie vis zeg! Roy helemaal blij met zijn nieuwe P.R. en ik moet zeggen, ik gun het hem echt van harte want hij heeft er hard voor gewerkt en geïnvesteerd van het jaar. Een paar foto’s verder gaat de vis weer retour afzender en gaan wij ook weer ons ding doen. Op jacht naar nog zo een! Worp na worp volgt maar het lijkt erop dat al die consternatie van de laatste vis er voor gezorgd heeft dat de bekkies gesloten blijven. Na een uur besluiten we er lekker mee te stoppen. De buit is binnen, en al was het deze keer allemaal voor Roy, het was tóch weer een lekker avondje…

DUBBELE CIJFERS…?

(12-10-2017) De omstandigheden lijken perfect te worden als ik samen met Roy plannen aan het maken ben voor een heuse zeebaars sessie. De avonden worden gewoonweg te kort om fatsoenlijk te vissen op baars en snoekbaars en daarom is de keuze gemaakt om de aankomende “goede” periode te gaan vissen op zeebaars. De wind valt deze avond volledig weg, en met een mooi opkomend getijde wat ook nog eens valt in de schemering moet het wel een mooie avond gaan worden. Inderdaad begint het perfect als ik met de eerste worp van de avond direct de eerste vis mag aanslaan, drillen en landen. Wow, wat een begin. Het word zelfs nog beter als ik in worp twee ook nog eens nummer twee mag landen, iets wat ik nog enigszins lacherig aan Roy mede deel voordat de tweede worp een feit is. Hierna word het dan wel eventjes stil. Ja drie zou toch te veel van het goede zijn. Toch vang ik in no time ook nummer drie en vier, niet tof voor Roy natuurlijk want ik hoop eerlijk gezegd eigenlijk altijd wel dat we beide van de nul af komen!

Als het bij mij dan wat stiller word pakt Roy zijn momentje en vangt hij in een mum van tijd drie zeebaarzen met ook nog eens een vis van een mooi formaat. Ook al gunnen we elkaar natuurlijk de vis, er blijft altijd een kleine stiekeme strijd over wie de meeste vangt en heel eerlijk…ik knijp m toch wel eventjes als het verschil nog maar één vis is. Ach, al met al is het natuurlijk al een super avondje, want vijf vissen is al niet verkeerd…herstel 6..7..8…9…het lijkt even helemaal los te gaan. Als we dan samen vurig hopen dat ook nummer tien nog even op de kant gaat komen lijkt het erop dat het minder begint te worden. We doen een gok en besluiten nog een keertje te verkassen in de hoop dat nieuwe gronden ook nieuwe vis oplevert. Als we aankomen zien we dat het stroompje weg is. De aanbeten zijn er wel, maar zo voorzichtig dat nummer tien “haken” een heuse kunst begint te lijken. Niet veel later nemen we het besluit om te stoppen. De dubbele cijfers is dan weliswaar niet gelukt, maar we kunnen terug kijken op een hele toffe avond met een super aantal vissen. Op naar de volgende sessie…

PLAN B…

(26-09-17) Wat gaat het toch voortvarend de laatste tijd zeg. Alles lijkt op rolletjes te lopen. De vijftig plus baars van de afgelopen week was toch wel een toppertje en bovenal smaakte het naar meer. Als de omstandigheden voor het vangen van zeebaars dan ook nog eens slecht zijn besluiten we dat we (Remco, Marcel en ik) het nog maar een keertje gaan proberen op de baars. Gewoonweg weer hetzelfde rondje maken en gaan met die banaan. Maar zoals wel je wel vaker hoort: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst… En dat is deze keer ook bij ons het geval. Het water is door de harde wind en de hopeloze hoeveelheid regen behoorlijk vertroebeld en na een goed half uur vissen staat de teller op een keiharde NUL! Een uiteindelijk verlaat snoekbaarsje biedt weinig soelaas, en dus besluiten we om te verkassen naar de andere kant in de hoop dat het water hier door de ligging wat minder troebel is. Wie weet? Het is een long shot. Niks vangen kunnen we overal, het kan hooguit wat beter worden.

Het plan B was eerder op de dag al besproken en dus hadden we allemaal een waadpak meegenomen om deze stek op de goede manier te bevissen. Inderdaad is het water hier een stukje helderder en het lijkt erop dat we een goede keuze gemaakt hebben als blijkt dat we met enige regelmaat een vis langszij hebben liggen. Geen baarzen…dat niet. Maar voor een paar mooie snoekbaarzen doen we het ook. De Illex pepper laat zien wat ie waard is, want op dit hengeltje zijn de mooie maatse snoekbaarzen gewoon een genot om te vangen. En allemaal vangen we vis. Marcel, vangt nog een mooie dikke baars en Remco vangt net als mij met enige regelmaat een mooie dikke snoekbaars. Als het begint te schemeren word wel duidelijk dat de vis minder actief word en worden de aanbeten minder en minder. We hebben in dit laatste kleine uurtje toch nog best redelijk huis gehouden al zeg ik het zelf. Een klein optel sommetje levert een getal op wat in de dubbele cijfers duikt. Tussen de tien en de vijftien vissen zijn even gedag komen zeggen. Gezien de korte tijd die we tot onze beschikking hadden is dat helemaal niet slecht….

OUDE STRIJDER!

(12-09-17) Het weer is niet je van het om er op uit te gaan voor de zeebaars. Veel wind of een slecht getijde maken het niet gemakkelijk om zeebaars te vangen en aangezien we toch willen vissen besluiten we maar wat anders te doen. Na een leuke sessie zoetwater baars vissen de week hiervoor met de nodige mooie 40+ baarzen besluit ik om deze week samen met Remco op pad te gaan. Roy had ander plannen en moest dus helaas verstek laten gaan. We spreken af op locatie en dat heeft nogal wat voeten in de aarde, want al is dit plasje niet extreem groot, als de een aan de ene kant staat en de ander aan de andere is het toch best een eind wandelen. Gelukkig komt Remco mijn kant op, zei het met de belofte dat ik hem later even af gooi bij zijn auto. Ondertussen merk ik wel dat de vis aardig los is, want nog vóór Remco bij mij is, vang ik een vijftal baarzen waarvan er eentje zeker de veertig centimeter overschrijd. Voor vanavond is de missie in ieder geval al geslaagd, want een veertiger is toch zeker al een vis van heel mooi formaat.

Ook Remco begint lekker te vangen en zeker ook met vissen van formaat. Het gaat een uurtje zo door totdat het stilletjes aan een beetje donkerder begint te worden. We staan een klein stukje van elkaar vandaan als ik toch weer een mooie klapper op de top van mijn Illex stokje krijg. Ik merk wel dat dit ook weer zo’n hele dikke is en gauw roep ik Remco om even een foto’tje te maken. Wat een oude strijder zeg! Dit zou wel eens een P.R. Kunnen zijn. Bij gebrek aan een meetlint gebruik ik de hengel maar even. Zou het een vijftiger zijn? Tjemig, ik blijf cool want hoe dan ook is het een mooie vis. Gauw gaat ie weer terug in de hoop dat ie misschien nog wel een centimeter of vijf groter kan worden. Wát een schitterende vis. Missie nog veel meer dan geslaagd. Top! We vissen nog eventjes door in het donker wat nog een leuk snoekbaarsje oplevert, maar daarna is het tijd om te stoppen. Ik breng Remco naar de auto waar hij erachter komt dat hij nog een meetlint achterin heeft liggen. Shit, hij gaat gewoon over de vijftig!!! Zij het nét, het is een heuse vijftiger. Dat is gewoon een P.R. Wederom! Pas de volgende dag dringt het door, ik heb een vijftiger gevangen en dat is heeeel best!