EEN ECHTE VERRASSING…

(29.07-2018) De schoolvakantie is begonnen, en dus is er weer tijd om zo af en toe eens een avondje te pakken samen met Ivo. Ik laat de keuze voor de roofvis aan hem over en hij besluit om te gaan baarzen aangezien dat al weer een behoorlijke tijd terug was. Vlaardingen is de plaats delict en nu maar hopen dat ze het een beetje willen doen deze avond. Gelukkig heb ik wel een klein beetje voorkennis natuurlijk, maar voorlopig trekken we ons eigen plan want dat moet eigenlijk wel vis opleveren. Toch is het vreemd genoeg niet zo heel best op de standaard plekkies en dus besluiten we meer richting het centrum te gaan, daar waar ik gehoord had dat ze er goed zaten. Inderdaad lijkt dat zo te zijn als het eigenlijk direct raak is bij de eerste worp. Super natuurlijk! Helaas zet het niet echt door want op ieder stekkie vangen we wel vis, maar gezien de aantallen die achter het aas aan zwemmen is de vangst toch een soort karig te noemen. Je vangt twee tot drie visjes en daarna houden ze het voor gezien. Slimme vissies die baarzen! Toch vangen we gestaag door…

Als we nog een uurtje over hebben en we tevreden zijn met de vangsten, pakken we nog even de buitenhaven mee. Gewoon even kijken of er nog wat te beleven valt. Het eerste hoekje levert een mooi jong snoekbaarsje op waarna we snel weer doorgaan naar de maas om ivo zijn eerste kanticaal ervaring op te laten doen. Nu stroomt het een heel klein beetje uit zodat we de bodem prima voelen met een licht gewichtje. Ook hier vang ik weer een snoekbaarsje. Daarna is het de beurt aan Ivo. Hij loopt voorop met een natuurlijk kleurtje en ik erachter aan met een felle kleur. Vrijwel direct heeft Ivo vis en een mooie zo lijkt, want die hengel staat goed krom hoor. Als we vol spanning afwachten wat er naar boven komt zien we ineens dat het niet om een snoekbaars gaat, maar om een bizar grote winde. Wow, wat een apparaat zeg!!! Een echte verrassing! Meten doen we niet, maar een schatting tussen de 55 en de 60cm is niet heel raar. Netjes gaat ie weer terug en dat is ook voor ons het moment om te stoppen. Dit was toch weer een memorabel avondje hoor. Beide tevreden met de vangsten en beide voldaan. Dit gaat nog wel een vervolg krijgen…dus?…op naar de volgende!!

EEN BEETJE VEEL, MAAR WEL GEZELLIG…

(29-07-2018) Na een gezellig uitstapje op het zoete water staan we na een aantal dagen weer paraat om te gaan vissen op de zeebaars. Roy en ik nemen David is mee als gast visser. In de voorbereiding naar komt ook Pascal nog om de hoek kijken en gaan we dus met vier man op pad. Een beetje veel, maar wel gezellig. Als we eenmaal op de plaats van bestemming aankomen zien we dat ook Luuk (onze oude stageloper) ook heeft gekozen voor dezelfde stek. Oei, dat gaat wel heel druk worden, maargoed…het leven bestaat uit aanpassen en het duurt even voordat de kaarten geschud zijn maar het word wel duidelijk dat we elkaar deze avond met regelmaat gaan tegenkomen. Nadat ik de eerste vis gevangen heb besluiten we maar op te splitsen want hoe gezellig het ook is, dit is natuurlijk geen doen. David en ik verkassen aangezien ik het heb voorzien op een andere stek. Als we onderweg zijn naar de tweede locatie zie ik dat er twee vissers ons helaas net vóór zijn, en dus zijn we genoodzaakt om Luuk voorlopig gezelschap te houden. Luuk heeft er inmiddels twee!…

Niet heel veel later, als onze collega vissers vertrokken zijn kunnen we dan toch naar de beoogde stek en hoop ik dat ze wat hebben laten liggen. Een paar worpen later word wel duidelijk dat dat zo is want zowel Luuk als ik vangen zeebaars. Lekker hoor. David kneist het nog niet helemaal, maar dat is ook niet zo raar als je voor het eerst mee gaat en gelijk in het diepe gegooid word. Wat mij wel opvalt is dat hij heel erg goed aan het kijken is hoé we vissen. Hij heeft gelijk, daar leer je alleen maar van. Luuk en ik gaan lekker door en vangen toch wel met behoorlijke regelmaat onze visjes. De teller gaat inmiddels richting de tien en dat lijkt als vanouds. Vroegâh was het hier niet anders namelijk. Als het eind van de avond nadert en de wind begint te shiften besluit ik om te stoppen. Het is pas een uurtje of tien, maar ik vind het eigenlijk wel mooi geweest. De teller staat uiteindelijk op elf zeebaarzen, met ook nog eens drie vissen eraf onder het kantje. Dat is toch niet verkeerd. Roy en Pascal hadden het minder deze avond. Ook David had niets deze avond. Ongelijke verdelingen dus, maar ach….waarschijnlijk zijn zij de volgende keer weer aan de beurt! Op naar de volgende…

VALLEN EN WEER OPSTAAN…

(10-07-18) Lang had ik uitgekeken naar de Gunki Iron 2018. Een wedstrijd verdeeld over twee dagen met een sterk deelnemers veld. Tijd om weer eens te kijken of we ons kunnen meten met de Nederlandse en misschien wel Europese top? Hoe dan ook gaan we een leuke tijd te gemoed met een goed uitgekiend team. Roy, Pascal en ik gaan voor een mooie notering. We hoeven niet te winnen, al zou dat natuurlijk mooi meegenomen zijn, maar we zijn ook realistisch en weten dat we dan behoorlijk buiten onze comfort zone moeten gaan. Willen we dat? Nope! We willen gewoon lekker vissen en zien waar we uiteindelijk gaan eindigen. Met een temperatuur van 28 graden Celsius weten we dat het heel lastig gaat worden, maar eerlijk is eerlijk, we vangen eigenlijk de hele dag door en weten ons daardoor te plaatsen in de top 10. Dat is precies wat ik voor ogen had toen we beslisten dat we mee gingen doen. Uiteindelijk eindigen we dag 1 met een mooie negende plaats en dat is best iets om trots op te zijn, nietwaar? De volgende dag gaan we proberen te verdedigen…

En dat lukt eigenlijk in eerste instantie niet. We komen pas laat op gang maar uiteindelijk beginnen we weer een beetje onze draai te vinden en dat levert ook weer de nodige vissen op. Met een mooie baars voor Roy en een paar kleine baarsjes tussendoor. Aan het einde van de dag weten we eigenlijk niet meer zo goed wat we moeten, maar volhardend als we zijn pakken we nog één stekkie die zowaar nog een tweetal snoekbaarzen oplevert wat er weer voor zorgt dat we weer stijgen naar een plaats in de top tien, namelijk plaats acht. Top toch? Precies, dat lijkt ons ook. Deste gekker staan we te kijken als we bij de uiteindelijke ranking gezakt zijn naar plaats twintig. WFT!?  Na enig onderzoek komen we er achter dat we een klein foutje hebben gemaakt in de laatste fashgame, en erger nog…het foutje heeft eigenlijk niets te maken met vissen! Dat is best een beetje balen natuurlijk, maar ach…we hebben laten zien dat we vissend goed mee deden en eigenlijk wel op “vis vlak” een plekkie in de top tien verdienden. De revanche moeten we voor volgend jaar bewaren, maar het plezier had gelukkig de overhand. Vallen en weer opstaan…op naar de volgende!!

BELOFTE MAAKT SCHULD!

(26-06-2018) De datum dat er een belofte ingewisseld ging worden. Afgelopen winter gingen Roy en ik samen met Pascal op pad om te vissen met de Carolina rig waarbij de belofte werd gemaakt dat wij Pascal mee zouden nemen op zoek naar zijn eerste zeebaars. Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien Pascal in de buurt is voor de voorbereiding op de Gunki Iron Tournament (die hij samen met Roy en mij vist) kunnen we gelijk met zijn drieën weer eens effe lekker ouwehoeren. Als we aankomen op de plaats van bestemming kom ik erachter dat ik mij een goed uur vergist heb in het getijde, waardoor we eigenlijk een beetje te vroeg zijn. Snel beslissen we om weer te vertrekken en het eerste uurtje maar een beetje te freestylen, wat uiteindelijk resulteert in een snoekbaars voor Roy. Voor de rest blijft het stil, maar als ik merk dat het stilletjes aan binnen begint te stromen gaan we gauw terug naar de beoogde eerste stek en beginnen we hopelijk snel met het vangen van zeebaars. Wederom is Roy de eerste die beet krijgt en dus vangt hij nummer twee van de avond, een mooie zeebaars!

  

Verder blijft er op deze stek niets plakken en dus gaan we op de bonnefooi op naar het dammetje naast de dam waar wij ons nu op bevinden, hopend op een beter resultaat. En daar gaat het wel een beetje hard, met vier zeebaarzen voor mij en ook nog een zeebaars voor Roy. Pascal komt er stilletjes aan achter dat ook deze visserij best een lastige is als je er niet bekend mee bent, net zoals ik dat had met dat Carolina riggen. Mooi om te zien, maar Pascal is volhardend gelukkig. Als het opkomende getijde voorbij is en Pascal nog geen zeebaars heeft gaan we even wat drinken en relaxen om vervolgens nog even het eerste afgaande te pakken. Dit is het moment van de waarheid, want als het nu niet gebeurt, dan gaat het voor Pascal echt wel weer even duren voordat die fel begeerde zeebaars gevangen gaat worden. Twee tellen later is het “hangen” voor hem. Yess!! Dat geeft ons alle drie een kick. Groot issie niet, maar dat geeft reden om nog wat vaker te gaan. Ook Roy pakt er nog een, en dan is het klaar om te stoppen. Wat een lekker avondje weer. Met acht zeebaarzen hebben we het wel eens slechter gehad. Op naar de volgende maar weer….

VOORBEREIDEN OP…

(19-06-2018) Na een paar heerlijke zeebaars sessies moet ik weer eventjes terug naar de realiteit. Roy, Pascal en ik hebben besloten om mee te gaan doen met de Gunki Iron Tournament 2018. Voorheen een 24-uurs wedstrijd, maar inmiddels een twee daagse. Fanatiek dat ik ben wil ik dan uiteraard voorkomen dat ik echt hard op de bek ga, en dus besluit ik om de komende sessies richting Rotterdam te trekken om te kijken of ik wat vis kan localiseren en uiteraard om te kijken of ik het nog een beetje kan! Het is wel eventjes geleden dat ik deze wateren heb bevist, en dus is voorvissen wel even belangrijke kost! Ik maar een bewuste keuze om deze keer voor baars te gaan en probeer dan de volgende keer nog specifiek op snoekbaars te vissen. Ik heb mijn spullen meegenomen zoals ik waarschijnlijk ook de wedstrijd ga vissen, dus realistischer kan je het niet maken. Bij de eerste worp is het al raak. Mooooi, dat is nog eens een goede start, toch? Helaas zit er geen direct vervolg in, maar dat mag de pret niet drukken. Vrolijk vis ik verder de kantjes af…

De shad doet het best aardig al zeg ik het zelf, maar ik ben hier gekomen om te testen en dus gaat de shad eraf en ga ik even verder met de plug. Ik wandel een beetje de kantjes af, maar echt resultaat heb ik er niet mee. Ja die ene die zich in het begin vergiste tel ik dan niet mee. 😉 Het plannetje werk vooralsnog best aardig en als ik op stek B aan ben gekomen, stap ik over op de dropshot methode. Sommigen kotsen deze techniek uit, maar ik ben nog steeds zeer overtuigd van de werking, en dan blijkt wel weer als ik toch binnen redelijke tijd een aantal mooie maatse vissen onder het kantje vandaan tik. Wat moet ik zeggen? Dropshotten en ik zijn over het algemeen wel goede vrienden? Inmiddels staat de teller op dertien baarzen en na wat wikken en wegen weet ik eigenlijk wel dat wat ik vandaag gedaan heb gewoon prima is. Ik wijk nog eventjes uit naar een snoekbaars stek die ik nog voor ogen heb om tijdens de wedstrijd op te vissen, maar als ik daar aankom en merk dat de wind gewoonweg te hard is om te vissen besluit ik maar te stoppen. Het was een prima test dagje zullen we maar zeggen. Op naar de volgende test sessie!!!

LONG SHOT…

(12-06-2018) Het zeebaars seizoen is lekker op gang gekomen en ik kan niet ontkennen dat we inmiddels al wat lekkere avondjes gahad hebben. Good vibes zullen we maar zeggen. De volgende sessie vereist wel wat puzzel werk, maar het plan is getrokken en Roy en ik  hebben besloten om te beginnen bij het avee erretje, en wel om twee redenen. Het getijde is niet goed en ik heb al een tijdje een afspraak met Luuk staan om hem zijn eerste zeebaars te laten vangen. Waar beter als hier?! Niet veel later heeft Luuk zijn eerste zeebaarsje al te pakken. Een paar van die kleine zeebaarsjes is natuurlijk best leuk, maar ik verkas toch snel naar mijn vaste plekkie, in de hoop nog een baars van formaat te vangen. Ik hoef niet heel lang te wachten voordat snoekbaars een en twee op de kant liggen. Tien minuten later een forse beuk op de hengel, gevolgd door een lekkere dril. Ik heb wel in de gaten dat het hier om een wat betere vis betreft en niet veel later ligt er een schitterend exemplaar voor mijn voeten. Deze snoekbaars gaat boven de 75 centimeter. Cool!!!

Als het daarna stil word en de doelen eigenlijk al bereikt zijn gaan we op pad voor de zeebaars. We nemen een long shot (eerlijk is eerlijk) en besluiten te gaan naar een stek waar we normaal eigenlijk in het licht de vissen vangen, dus als we in het donker aankomen en beginnen met vissen is het maar de vraag of het gaat lukken. Luuk zorgt voor een positieve draai als hij als eerste een mooie maat zeebaars mag drillen. Mooi om te zien hoor. Luuk was al tevreden, en nu alleen nog maar meer uiteraard. Nu we weten dat ze te vangen zijn gaan we er ook vol voor. En dat resulteert in meerdere vissen. Roy vangt vis, ik vang vis en het lijkt erop dat het deze avond gewoon niet stuk kan. Super hoor. Het is best lang geleden dat ik zo’n avondje meegemaakt heb. We hebben nog wat tijd over maar als het tegen twaalven aan loopt en er overduidelijk onweer op komst is, moeten we echt stoppen. Voor mij persoonlijk blijft de teller steken op drie snoekbaarzen en vijf (waarvan twee kleintjes) zeebaarzen. Luuk heeft ook een topavond met zijn eerste zeebaarzen ever en Roy’s vangsten bleven ook niet beperkt tot een. Wat een topsessie! Op naar de volgende maar weerrrr…

FRISSE DUIK…

(05-06-2018) De omstandigheden zijn de afgelopen weken toch behoorlijk goed te noemen en het lijkt het zelfs op dat de natuur bezig Is met een flinke inhaalslag. Als Roy en ik voor sessie die gaan kunnen we zelf in ons t-shirtje vissen. Top natuurlijk! En als het dan ook nog eens een mooi getijde is en de wind uit een redelijke goede hoek komt, dan moet het toch goed komen op deze avond. Hoe dan ook, het blijft een sprong in het diepe, je weet nooit wat er gebeurt. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat er een hengel krom gaat. Het is Roy, die op eigen initiatief een aantal onverwachte worpen maakt en daardoor de eerste zeebaars van de avond te voorschijn tovert. Yeah, dat gaat lekker. Niet veel later staat die rakker gewoon weer met een kromme lat en wederom komt er een vis van zijn stekkie vandaan. Goh, ik vis hier toch al jaren en ik blijf mijzelf verbazen als het gaat om wat deze stek ons te bieden heeft. Bij mij blijft het derhalve beperkt tot een gemiste aanbeet, terwijl Roy ook nog nummer drie van de avond naar binnen tikt. Ach…hardlopers zijn doodlopers. 😉

Vroeger zou ik ervan in de war raken, en ik ga er niet om liegen dat het me wel wat doet, maar ik geloof in mijn eigen kunnen en dat word gelukkig vrij snel uitbetaald in mijn eerste vis van de avond. Mooi, wat er ook gebeurt nu, het maakt nu niet meer uit. Prompt word ook nummer vijf gevangen. Deze keer weer een vis voor mijn rekening. Het gaat echt lekker zo en hopend op nog meer vissen we nog even lekker door op deze geweldige avond. Toch lijkt het erop dat de activiteit wat begint af te nemen naar mate de avond verstrijkt en als we het idee krijgen dat het eigenlijk wel klaar is besluiten we om nog even op zoek te gaan naar een nieuwe “oude” stek! Als ik Roy hoor zeggen dat je hier eigenlijk best wel relaxed kan staan en hem vervolgens binnen twee seconden naar beneden zie glijden, gevolgd door een frisse duik in de waterweg is de schrik in eerste instantie groot, maar als ik merk dat het voor de rest goed gaat kunnen we er gelukkig om lachen. We zijn natuurlijk wel gelijk klaar voor deze avond. We een hele rare manier om de onderlinge competitie te winnen trouwens! Haha op naar de volgende keer…

DOODTIJ!!…

(22-05-2018) Na nog een aantal blanks op zeeforel gebied (de omstandigheden zaten echt niet mee) is de tijd om om te schakelen aangebroken. De zeeforel schuiven we maar een jaartje door want de zeebaars klopt weer op de deur. Onder het mom van “oude liefde roest niet” ga ik voor het eerst dit jaar op pad naar en zeebaars. Gewapend met wat nieuwe materialen en ideeën hoop ik dat het wat beter gaat worden als het om de vangsten gaat. Die zeeforel was gewoon niet gemakkelijk, dat wist ik op voorhand, maar ik snak nu wel naar een visje. De eerste sessie begint met een noordwesten (!) wind, grrr…maar wel met een redelijk getijde en de hoop op een visje mag er dan ook wel zijn. Alles draait in principe wel lekker, maar als ik na een tijdje vissen zit te wachten op het opkomende getijde wat niet komt, begin ik mij toch af te vragen wat er aan  de hand is. Het blijkt deze dag doodtij te zijn, wat betekent dat het water nagenoeg niet opkomt. KAK! Inpakken en naar huis dan maar, met een gelost mini zeebaarsje op zak. Het is niet veel, maar het geeft houvast.

Een week later met noord 6 hoop ik, eingenlijk tegen beter weten in op een eerste zeebaarsje van het seizoen. Bij gebrek aan een échte goede stek met deze omstandigheden en dan ook nog eens een getijde wat van hoog naar laag gaat komen Roy en ik uit op het Caland. Veel te vroeg natuurlijk, maar wie niet waagt die niet wint. Helaas blijkt ook hier na een uurtje of twee vissen niets te vangen. Ik maak een drastische beslissing. We gaan naar de andere kant met het risico dat als we daar aankomen en de wind staat te hard, we weer in kunnen pakken. Bij aankomst is de wind wel degelijk hard, maar we gaan het toch proberen. De stekken die we pakken liggen enigszins in de luwte en na en hoop gewissel en gedoe, en met een minimaal gevoel krijg ik dan tóch die verlossende “tok” op de hengel. Pfieuw…het maakt niet uit hoe groot deze vis is, hij is welkom. Hoe dichter de vis onder de kant komt, hoe meer het op een serieuze vis begint te lijken. Uiteindelijk gaat het om een vis die tegen de zestig centimeter zit, en da’s nou net een vis waar ik heel tevreden mee ben?! 😉 De eerste van het seizoen is gevangen, dat er nog maar vele mogen volgen….

TE MOOI….

(24-04-2018) Volharding. Dat word toch wel een beetje serieus vereist als je gaat vissen op zeeforel. Als ik samen met Roy op pad ga voor de tweede sessie op zeeforel is het wat betreft het weer gewoonweg schitterend te noemen. Weinig wind en een heerlijk zonnetje zorgen ervoor dat we met een relaxed gevoel richting waterkant trekken. We hebben nog een paar uurtjes de tijd als we aankomen op de plaats van bestemming. Gewapend met de nodige lepeltjes moet het vandaag maar gaan gebeuren. De eerste keer leverde niets op, zelfs geen volger of aanbeet. Slechter als dat kan dus niet…maar echt heel veel beter word het ook niet. Pas op het allerlaatste moment komt er wat activiteit in het water en als het zo goed als donker is horen we om ons heen zelfs wat vis springen, niet veel later gevolgd door een eerste echte serieuze aanbeet. Dat geeft toch het nodige vertrouwen, maar verder als dit komt het niet deze tweede sessie. Jammer, maar we zijn erop ingesteld. Het is erop of eronder en dat op zichzelf geeft al best wel een kick.

Een week later na sessie twee ga ik samen met Roy  op pad voor die ene die de hengel krom gaat trekken. Het weer is gewoon belachelijk goed maar met een temperatuur van rond de 25 graden eigenlijk veel te hoog. Dat is eigenlijk wel een beetje balen, want tot nu toe heb ik het idee dat het wat betreft de omstandigheden wel wat beter had gekund. Ook al is het voor jezelf natuurlijk heerlijk om aan het water te vertoeven, het is meestal voor de vis en het aasgedrag niet ideaal. Typisch Nederlands dit. Het ene moment sta je nog met een dikke muts op je knar te vernikkelen van de kou en het andere moment is het in je T-Shirt nog te warm. Desalniettemin staan we ook deze avond weer heerlijk te vissen en moeten we maar genieten van hetgeen we krijgen. We zijn op de goede weg, we hebben (zij het met een beetje hulp) de goede aasjes, we vissen op de goede manier, en we vissen op de goede plaats. Het vangen van zo’n zeeforel mag misschien even duren, maar hij gaat eruit komen. Is het niet dit jaar, dan een volgend jaar. Ik hoop alleen wel dat we de volgende keer wat “slechter” weer krijgen met als gevolg natuurlijk een vis, maar dat is afwachten natuurlijk.

DE VIS VAN 1000 WORPEN…

(17-04-2018) De gesloten tijd is begonnen. Waar er velen nog even richting centrale trekken om nog een zeebaarsje te vangen of richting Oostvoorne gaan om een forelletje te vangen gaan bij mij al een paar jaar de oogjes twinkelen van een andere nederlandse rover. De zeeforel. De vis van 1000 worpen. Het is een taaie rakker, en daarom wil ik ‘m vangen. In de voorgaande jaren kwam het er vaak niet van, maar dit jaar moet de overbrugging van de gesloten tijd naar de zeebaars bestaan uit het vangen van deze moeilijk te vangen rover. Ik heb waarschijnlijk maar een keer of vier of vijf om ‘m te vangen…lukt het niet, dan lukt het niet. Lukt het wel, dan ben ik mega tevreden. Een target heb ik niet… behalve dat ik er uiteraard een wil vangen. Als de eerste sessie gepland is ben ik mij bewust dat het deze keer meer een verkennende ronde zal zijn. Ik ga uiteraard naar stukken water waarvan ik denk en verwacht dat het wel eens raak zou kunnen zijn. De temperatuur is alleen nog ontzettend laag, zowel de water als de lucht temperatuur, wat de boel nog meer bemoeilijkt…

Stek 1 is een mooi ondiep gelegen dam met een mooie zandvlakte aan weerszijden. Al jaren had ik het idee dat hier wel eens zo’n vis zou kunnen liggen, en eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds, maar na een half uurtje vissen en nul activiteit besluit ik om verder te gaan en een stukje verderop een vergelijkbare stek op te zoeken in de hoop dat het daar misschien wel gaat lukken. De laatste stek bewaar ik voor de schemering, omdat ik het idee heb dat het daar ook nog wel eens zou kunnen lukken. Ook op stekkie twee vis ik een half uurtje omdat ik ook echt het idee heb dat dat genoeg zou moeten zijn om de vis te triggeren. Helaas is het ook op deze stek een nul. Gelukkig ben ik ingesteld op het feit dat ik de aankomende maand geen vis ga vangen. Het maakt dus niet uit en ik geniet van de omgeving. Ik sta hier aan de waterweg en ik sta gewoon keihard helemaal alleen. Super! De laatste stek levert, ondanks de vele mogelijkheden ook niets op, en op het moment dat de zon onder gaat en de temperatuur richting vriespunt gaat besluit ik te stoppen. Het is mooi geweest voor de eerste keer. Ik ga weer terug naar de spreekwoordelijke tekentafel. Op naar de volgende…