FRISSE DUIK…

(05-06-2018) De omstandigheden zijn de afgelopen weken toch behoorlijk goed te noemen en het lijkt het zelfs op dat de natuur bezig Is met een flinke inhaalslag. Als Roy en ik voor sessie die gaan kunnen we zelf in ons t-shirtje vissen. Top natuurlijk! En als het dan ook nog eens een mooi getijde is en de wind uit een redelijke goede hoek komt, dan moet het toch goed komen op deze avond. Hoe dan ook, het blijft een sprong in het diepe, je weet nooit wat er gebeurt. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat er een hengel krom gaat. Het is Roy, die op eigen initiatief een aantal onverwachte worpen maakt en daardoor de eerste zeebaars van de avond te voorschijn tovert. Yeah, dat gaat lekker. Niet veel later staat die rakker gewoon weer met een kromme lat en wederom komt er een vis van zijn stekkie vandaan. Goh, ik vis hier toch al jaren en ik blijf mijzelf verbazen als het gaat om wat deze stek ons te bieden heeft. Bij mij blijft het derhalve beperkt tot een gemiste aanbeet, terwijl Roy ook nog nummer drie van de avond naar binnen tikt. Ach…hardlopers zijn doodlopers. 😉

Vroeger zou ik ervan in de war raken, en ik ga er niet om liegen dat het me wel wat doet, maar ik geloof in mijn eigen kunnen en dat word gelukkig vrij snel uitbetaald in mijn eerste vis van de avond. Mooi, wat er ook gebeurt nu, het maakt nu niet meer uit. Prompt word ook nummer vijf gevangen. Deze keer weer een vis voor mijn rekening. Het gaat echt lekker zo en hopend op nog meer vissen we nog even lekker door op deze geweldige avond. Toch lijkt het erop dat de activiteit wat begint af te nemen naar mate de avond verstrijkt en als we het idee krijgen dat het eigenlijk wel klaar is besluiten we om nog even op zoek te gaan naar een nieuwe “oude” stek! Als ik Roy hoor zeggen dat je hier eigenlijk best wel relaxed kan staan en hem vervolgens binnen twee seconden naar beneden zie glijden, gevolgd door een frisse duik in de waterweg is de schrik in eerste instantie groot, maar als ik merk dat het voor de rest goed gaat kunnen we er gelukkig om lachen. We zijn natuurlijk wel gelijk klaar voor deze avond. We een hele rare manier om de onderlinge competitie te winnen trouwens! Haha op naar de volgende keer…

DOODTIJ!!…

(22-05-2018) Na nog een aantal blanks op zeeforel gebied (de omstandigheden zaten echt niet mee) is de tijd om om te schakelen aangebroken. De zeeforel schuiven we maar een jaartje door want de zeebaars klopt weer op de deur. Onder het mom van “oude liefde roest niet” ga ik voor het eerst dit jaar op pad naar en zeebaars. Gewapend met wat nieuwe materialen en ideeën hoop ik dat het wat beter gaat worden als het om de vangsten gaat. Die zeeforel was gewoon niet gemakkelijk, dat wist ik op voorhand, maar ik snak nu wel naar een visje. De eerste sessie begint met een noordwesten (!) wind, grrr…maar wel met een redelijk getijde en de hoop op een visje mag er dan ook wel zijn. Alles draait in principe wel lekker, maar als ik na een tijdje vissen zit te wachten op het opkomende getijde wat niet komt, begin ik mij toch af te vragen wat er aan  de hand is. Het blijkt deze dag doodtij te zijn, wat betekent dat het water nagenoeg niet opkomt. KAK! Inpakken en naar huis dan maar, met een gelost mini zeebaarsje op zak. Het is niet veel, maar het geeft houvast.

Een week later met noord 6 hoop ik, eingenlijk tegen beter weten in op een eerste zeebaarsje van het seizoen. Bij gebrek aan een échte goede stek met deze omstandigheden en dan ook nog eens een getijde wat van hoog naar laag gaat komen Roy en ik uit op het Caland. Veel te vroeg natuurlijk, maar wie niet waagt die niet wint. Helaas blijkt ook hier na een uurtje of twee vissen niets te vangen. Ik maak een drastische beslissing. We gaan naar de andere kant met het risico dat als we daar aankomen en de wind staat te hard, we weer in kunnen pakken. Bij aankomst is de wind wel degelijk hard, maar we gaan het toch proberen. De stekken die we pakken liggen enigszins in de luwte en na en hoop gewissel en gedoe, en met een minimaal gevoel krijg ik dan tóch die verlossende “tok” op de hengel. Pfieuw…het maakt niet uit hoe groot deze vis is, hij is welkom. Hoe dichter de vis onder de kant komt, hoe meer het op een serieuze vis begint te lijken. Uiteindelijk gaat het om een vis die tegen de zestig centimeter zit, en da’s nou net een vis waar ik heel tevreden mee ben?! 😉 De eerste van het seizoen is gevangen, dat er nog maar vele mogen volgen….

TE MOOI….

(24-04-2018) Volharding. Dat word toch wel een beetje serieus vereist als je gaat vissen op zeeforel. Als ik samen met Roy op pad ga voor de tweede sessie op zeeforel is het wat betreft het weer gewoonweg schitterend te noemen. Weinig wind en een heerlijk zonnetje zorgen ervoor dat we met een relaxed gevoel richting waterkant trekken. We hebben nog een paar uurtjes de tijd als we aankomen op de plaats van bestemming. Gewapend met de nodige lepeltjes moet het vandaag maar gaan gebeuren. De eerste keer leverde niets op, zelfs geen volger of aanbeet. Slechter als dat kan dus niet…maar echt heel veel beter word het ook niet. Pas op het allerlaatste moment komt er wat activiteit in het water en als het zo goed als donker is horen we om ons heen zelfs wat vis springen, niet veel later gevolgd door een eerste echte serieuze aanbeet. Dat geeft toch het nodige vertrouwen, maar verder als dit komt het niet deze tweede sessie. Jammer, maar we zijn erop ingesteld. Het is erop of eronder en dat op zichzelf geeft al best wel een kick.

Een week later na sessie twee ga ik samen met Roy  op pad voor die ene die de hengel krom gaat trekken. Het weer is gewoon belachelijk goed maar met een temperatuur van rond de 25 graden eigenlijk veel te hoog. Dat is eigenlijk wel een beetje balen, want tot nu toe heb ik het idee dat het wat betreft de omstandigheden wel wat beter had gekund. Ook al is het voor jezelf natuurlijk heerlijk om aan het water te vertoeven, het is meestal voor de vis en het aasgedrag niet ideaal. Typisch Nederlands dit. Het ene moment sta je nog met een dikke muts op je knar te vernikkelen van de kou en het andere moment is het in je T-Shirt nog te warm. Desalniettemin staan we ook deze avond weer heerlijk te vissen en moeten we maar genieten van hetgeen we krijgen. We zijn op de goede weg, we hebben (zij het met een beetje hulp) de goede aasjes, we vissen op de goede manier, en we vissen op de goede plaats. Het vangen van zo’n zeeforel mag misschien even duren, maar hij gaat eruit komen. Is het niet dit jaar, dan een volgend jaar. Ik hoop alleen wel dat we de volgende keer wat “slechter” weer krijgen met als gevolg natuurlijk een vis, maar dat is afwachten natuurlijk.

DE VIS VAN 1000 WORPEN…

(17-04-2018) De gesloten tijd is begonnen. Waar er velen nog even richting centrale trekken om nog een zeebaarsje te vangen of richting Oostvoorne gaan om een forelletje te vangen gaan bij mij al een paar jaar de oogjes twinkelen van een andere nederlandse rover. De zeeforel. De vis van 1000 worpen. Het is een taaie rakker, en daarom wil ik ‘m vangen. In de voorgaande jaren kwam het er vaak niet van, maar dit jaar moet de overbrugging van de gesloten tijd naar de zeebaars bestaan uit het vangen van deze moeilijk te vangen rover. Ik heb waarschijnlijk maar een keer of vier of vijf om ‘m te vangen…lukt het niet, dan lukt het niet. Lukt het wel, dan ben ik mega tevreden. Een target heb ik niet… behalve dat ik er uiteraard een wil vangen. Als de eerste sessie gepland is ben ik mij bewust dat het deze keer meer een verkennende ronde zal zijn. Ik ga uiteraard naar stukken water waarvan ik denk en verwacht dat het wel eens raak zou kunnen zijn. De temperatuur is alleen nog ontzettend laag, zowel de water als de lucht temperatuur, wat de boel nog meer bemoeilijkt…

Stek 1 is een mooi ondiep gelegen dam met een mooie zandvlakte aan weerszijden. Al jaren had ik het idee dat hier wel eens zo’n vis zou kunnen liggen, en eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds, maar na een half uurtje vissen en nul activiteit besluit ik om verder te gaan en een stukje verderop een vergelijkbare stek op te zoeken in de hoop dat het daar misschien wel gaat lukken. De laatste stek bewaar ik voor de schemering, omdat ik het idee heb dat het daar ook nog wel eens zou kunnen lukken. Ook op stekkie twee vis ik een half uurtje omdat ik ook echt het idee heb dat dat genoeg zou moeten zijn om de vis te triggeren. Helaas is het ook op deze stek een nul. Gelukkig ben ik ingesteld op het feit dat ik de aankomende maand geen vis ga vangen. Het maakt dus niet uit en ik geniet van de omgeving. Ik sta hier aan de waterweg en ik sta gewoon keihard helemaal alleen. Super! De laatste stek levert, ondanks de vele mogelijkheden ook niets op, en op het moment dat de zon onder gaat en de temperatuur richting vriespunt gaat besluit ik te stoppen. Het is mooi geweest voor de eerste keer. Ik ga weer terug naar de spreekwoordelijke tekentafel. Op naar de volgende…

PERCA PERCA XXL…

(03-04-2018) Je hoort wel eens van die verhalen waardoor je lekker gemaakt word, toch? Zo had ik de afgelopen tijd, logisch ook, veel gehoord over vangsten van mega dikke baarzen. Als ik nog iets wilde voor de gesloten tijd begon was het wel een grote baars vangen. Als de uitnodiging van een specialist dan een feit is gaan Roy en ik op zoek naar die dikke baars. Het word nog wat spannender voor mij als we dat ook nog eens met de Carolina rig gaan doen. Iets wat ik wel ken maar nog niet onder de knie heb. En het lijkt ook niet eens zo moeilijk als ik de eerste vis van de dag letterlijk in de eerste worp vang. Het is ook nog eens een veertiger, zij het aan de lage kant, maar dat mag de pret niet drukken. Wat een start zeg! Al gauw word duidelijk dat dit niet de hele dag zo door zal gaan als opgemerkt word dat de aanbeetjes minimaal zijn. En heel eerlijk…. Ik heb er echt heel veel moeite mee om deze aanbeetjes te registreren. En dat registreren van deze beetjes is o zo belangrijk. Met verbazing sta ik te kijken hoe Roy en zijn maatje dit een stuk makkelijker afgaat…

Ik word er gewoon onzeker van! Doe ik het wel goed? Heb ik het goede aasje wel? Heb ik wel een goede hengel? Het is wel duidelijk, ik sta gewoon niet op mijn gemak te vissen en naarmate de dag verstrijkt word dat er niet beter op. Daarentegen geniet ik wel ontzettend van wat er om mij heen gebeurt. Ik kan dat specialisme, waar ik mij deze keer ontzettende op verkeken heb wel heel erg waarderen. Het vangen van de grote rakkers is gewoon niet gemakkelijk en ik sta paf dat Roy & maat dit wel goed afgaat. Na een overheerlijke lunch (Broodje shoarma) gaan we vrolijk verder met het vangen van die grote baarzen. We hopen natuurlijk stiekem wel op een hele mooie vijftig plusser, maar zelfs hier…waar de grote vissen opgestapeld lijken te liggen is dat toch nog best een lastige opgave. Aan het einde van de dag staat de totale teller op veertien (!) hele dikke baarzen. Dat lijkt misschien op het eerste oog weinig, maar met zulke formaten moeten we, en dat besef ik mij terdege, in onze handjes knijpen. Wat een dag. Ook al bleef ik ver achter deze twee, ik ben er wel achter gekomen dat ik deze visserij wat nader ga onderzoeken! Deze visserij heeft potentie!!!

BEUKEN VANUIT DE BELLY…

(06-02-2018) Het was al veel te lang geleden dat ik gevist had vanuit de bellyboat, maar deste meer voorpret had ik toen ik wist dat het deze keer wel zou gaan lukken. Roy en ik worden deze keer vergezeld door Remco, en zo is team Illex/Gunki weer eens een keertje compleet. In de weken hiervoor heb ik al wat balletjes opgegooid om te kijken hoe het er een beetje voor staan. Ik hoor geen hele spannende dingen, maar het is uiteraard wel prettig om te horen dat de diepte waarop je de vissen verwacht ook de diepte is waar de vis de afgelopen weken op gevangen is. De dag begint derhalve stroef met twee “missers”… alsof ze er geen zin in hebben. Toch hoef ik net mega lang te wachten voordat ik de eerste snoekbaars van 2018 mag vangen. Ik kan niet niet vaak genoeg zeggen maarrrr die aanbeten zijn toch zo ongelooflijk hard, echt super! Alleen blijkt gedurende de morgen dat de aanbeten wel lekker door komen, maar dat de hoeveelheden wel wat achter blijven. Ik wijt het aan de on-constante weersomstandigheden. Ik denk dat die snoekbaarzen het voelen aankomen.

We zijn begonnen met een kracht vier, maar de wind gaat gedurende de dag alleen maar toenemen om te eindigen in de volgende storm van het jaar. Gelukkig zijn we voordat het zover is wel weer thuis. De aanbeten gaan gelukkig wel gewoon door, en al duurt het best wel even voor dat ze elkaar op volgen…de teller gaat wel door en zo zijn we inmiddels ook allemaal van de nul. Roy vangt bijna alles op de bij-hengel en ik vang de meeste juist op de actieve hengel. Ook bij Remco is de actieve hengel de “vangende” hengel. We komen na een uurtje of twee op de topstek aan. En inderdaad, zo zien we op de fishfinder, is er hier een hoop activiteit gevolgd door de nodige aanbeten en snoekbaarzen. De wind gooit alleen wel roet in het eten, want die is inmiddels wel aangezweld tot een kracht 5 a 6, en over een halfuurtje moet ik van het water zijn in verband met andere verplichtingen. Het laatste gedeelte besluit ik over het water te vliegen, wetende dat dit waarschijnlijk geen vis meer op gaat leveren. Ach het was een mooie dag, met uiteindelijk 2 vissen voor Remco, 8 voor Roy en 6 voor mijzelf…dat kan slechter. Op naar de volgende, hopelijk duurt het deze keer minder lang..

…JE MOET WAT DE SCHULD GEVEN!

(06-02-2018) Eindelijk kan er na een hele hectische maand weer eens wat geplaatst worden. Gelukkig werd er in alle hectiek nog wel een klein beetje ruimte gevonden om een hengeltje te werpen. Deze keer gingen we op zoek naar nieuwe visgronden. Met een klein beetje hulp hadden we een mooi nieuw stukje polderwater gevonden, wat er werkelijk zo mooi uit zag…dat moest gewoon wel vis opleveren. Met een ons drietal moet er toch het maximale uit te halen zijn. Oke, we hebben weliswaar te maken met een koude noordoosten wind, maar zelfs dan moet het hier toch wel lukken. Roy vist weer met zijn favoriete Gunki aasje, Ivo pakt er zijn favoriete Spro fat iris bij en ik ga een beetje freewheelend door deze sloot met af en toe een shad, afgewisseld met een swimbait. Hoe bedoel je van alle markten thuis. Maar als we een dik uur in deze kou gevist hebben en toch inmiddels wel een paar honderd meter verder zonder snoek staan, begint de twijfel toch wel een beetje toe te slaan. De klote wind ook!! (je moet wat de schuld geven)

Uiteindelijk komen we wel tot de beslissing dat het niet veel zin heeft om verder te vissen en stappen we over op ons oude vertrouwde water systeem. Een klein half uurtje later zien Roy en ik tijdens het wandelen naar de volgende stek het aasje van Ivo voorbij komen, en hebben we het over het feit dat die Iris écht een goed aasjes is… Gevolgd door een schreeuw van Ivo en het hangen van de eerste snoek van de dag. Hahaha…dat is toch gewoon mooi! Na een foto’tje gaat de vis weer terug, een blije knaap achterlatend. Dit stukje water blijft telkens weer vis opleveren. Dat is toch wel frappant. Het word nog mooier als Roy ook zijn eerste visje van de dag weet te vangen. Daarna doen we uiteraard nog een poging om ook mij een visje te laten vangen en besluiten nog één keer te verkassen en tot in de schemering door te vissen. Het is voor mijn eigen gevoel een beetje tegen beter weten in, want ik ben het toch wel even een klein beetje kwijt. Uiteindelijk blijk ik ook gelijk te hebben want het gevoel dat ik had blijkt ook uit te komen. No fish for me today. Ach het is niet erg…we wisselen elkaar af en deze keer was het mijn beurt? Wie weet de volgende keer beterrr…

BOTTE SPIJKERS…

(16-01-2018) En toen was het ineens 2018. Het vis ritme waar de laatste keer zo over gepocht werd is inmiddels weer zwaar overboord gegooid, maar met die feestdagen die bij mij ook nog eens tot eind januari door lopen is dat natuurlijk niet zo raar. Werd er niet gevist? Dat wel natuurlijk, maar de resultaten waren niet altijd even goed en het weer werkte ook niet altijd mee zullen we maar zeggen. Toch wisten we nog een paar visjes te vangen. De bedoeling was met de dikke laag sneeuw die deze dag verwacht werd een paar toffe foto’s te maken. Roy, Ivo en Ik gaan met zijn drietjes op pad om dit plan te realiseren. Goh het is werkelijk waterkoud aan de waterkant. De vingertjes zijn binnen een mum van tijd van licht roze naar licht blauw gegaan en zelfs met de handwarmer die ik deze dag speciaal heb mee genomen is het nog lastig om warm te blijven. Ivo heeft het zelfs nog wat slechter en dat uit zich in eerste instantie in moeilijk kijken en vooral veel zeggen dat hij het koud heeft. Ik probeer wel om hem een beetje te laten focussen maar het is best lastig. Overigens niet raar hoor…

Ik heb het ook koud. Gelukkig vang ik wel een snoekje wat ervoor zorgt dat de koude weer voor eventjes verdwijnt. Ivo heeft niet heel veel later op hetzelfde stukje water ook zijn snoekje te pakken. Een klein half uurtje verder kan hij er niet meer tegen en besluiten we te vertrekken en hem in ieder geval thuis af te zetten zodat Roy en ik in de buurt nog even wat kunnen vogelen. Inmiddels is het ook lichtjes gaan sneeuwen, maar dat gaat snel over in hard sneeuwen. De vlokken die op mijn blote handjes vallen lijken wel speldenprikken, langzamerhand over gaande in botte spijkers. Wow wat voelt dit koooouuuud! Nadat we een paar honderd meter afgelegd hebben op een spekglad parcours kijken we elkaar aan en besluiten we dat het weinig nut heeft om verder te vissen dan hier. Ik opper om de dag zo stilletjes aan af te gaan sluiten met een overheerlijke warme bak koffie en daar word ook gauw en zonder enige vorm van tegenspraak mee ingestemd. Ook al werd het deze keer geen snoek in de sneeuw, er werd wel weer vis gevangen en al zijn ze niet heel erg groot, ze blijven in deze periode zeker heel erg welkom. Op naar de volgende maar weer…

VIS RITME…

(12-12-2017) Het heeft een tijdje nodig gehad, maar ik geloof zowaar dat ik het vis ritme weer een beetje gevonden heb. Als ik een weekje vrij heb gepland heb ik buiten het weekendje weg wat ik samen met mijn vriendinnetje heb gepland nog wat tijd over om een hengeltje uit te werpen. Heerlijk om vroeg in de ochtend, met de wetenschap dat iedereen gewoon aan het werk moet behalve ik, aan de waterkant te vertoeven. En het is ook echt een verbijsterend lekkere ochtend. Het is mistig en koud, maar na een kort moment zie ik dat de lucht blauw klaart en een waterig zonnetje te voorschijn komt. Tegelijkertijd komt ook de eerste vis zich melden. Een mooi snoekje heeft mijn swimbait gegrepen en mag na een korte dril even het gras van dichtbij bekijken. Mooi! Ik heb maar kort maar ik ga in ieder geval met stinkende handen naar huis. Mjammie! Ik vis nog een klein stukje verder maar kom erachter dat het hier verder rustig en kalm blijft. Gauw ga ik verder naar de volgende stek. Ik besluit het vaste pad te verlaten en op zoek te gaan naar nieuwe vis gronden…

En mooie stekken kom ik tegen. Phoe! Van die verraderlijk kleine polderslootjes waar voor de rest niemand of bijna niemand vist. Kraakie helder en voorzien van wat bootjes en mooie overhangende struiken, maar tot een aanbeet komt het op stek twee deze keer niet. Wel had ik het vermoeden dat mijn aasje gevolgd werd door een snoek, maar aan alleen een stofwolk heb je niet genoeg om te herkennen wat dat is geweest. Ik heb nog heel eventjes, en ik besluit na een tijdje op stek twee gevist te hebben nogmaals te verkassen. Ook stek drie is nieuw voor mij, maar bij aankomst merk ik wel dat mijn gevoel zegt dat hier snoek zwemt. Ik moet mij een beetje haasten gezien de resterende tijd, en misschien is dat ook wel de rede dat het niet zo goed gaat op deze stek. Ik ga van hotspot naar hotspot en sla daarbij nogal wat goede stukken over denk ik. Heel veel resultaat geeft het niet, want ook op stekkie drie gebeurt het nie. Daarna komt het verwachte telefoontje. Time’s up! Ik moet andere dingen gaan doen. Maar he! Ik heb lekker aan de waterkant gestaan in plaats van werken, ik heb een vissie op de kant. Een beter begin van de dag is schier onmogelijk!

OP DE FOTO…

(30-11-2017) Stilzwijgend is het zeebaars seizoen overgegaan in het snoek-seizoen. De eerste keer vissen was voor Ivo, Roy en mij geen succes. Niet zo raar eigenlijk aangezien het oer Hollandse weer (belachelijk slecht) niet echt van meerwaarde was. Twee weken later gaan we op herhaling. Wederom gaan we met z’n drieën gewapend met kunstaas op pad, zoeken naar snoeken. De uitgestippelde route moét gewoon vis opleveren. Gelukkig gebeurt dat ook en mag ik zelf tekenen voor de eerste snoek van de dag. Een kleine rakker heeft de kleine pigshad vol overgave gepakt. Dat is in ieder geval en beter begin als de laatste keer dat we gingen. Gauw vissen we verder, maar op de eerste stek komen we niet verder dan die ene vis. Gauw gaan we verder. Op stekkie twee krijg ik al snel een volger, maar pakken doet deze mooie vis niet. Ik roep Ivo om hem een paar worpen te doen met zijn Fat Iris. Op het moment dat ik het niet verwacht, bijna aan het einde van de worp word zijn aas werkelijk furieus gegrepen door dezelfde snoek! Waanzinnig! Die moet op de foto natuurlijk…

Na de foto meten we nog even en komen we erachter dat dit ook nog eens een p.r. Is voor Ivo. 80 centimter exact. Je krijgt wat je verdient zeggen ze dan. Hij heeft er lang en hard voor moeten vissen, maar uiteindelijk betaalt het zich uit in een nieuw record! Vis terug, en verder vissen. Gelukkig komt ook Roy aan de beurt. Alle drie van de nul, en we zijn nog niet klaar. We hebben nog een uurtje te gaan wanneer Roy ook zijn tweede van de middag pakt en ik daarna ook nog de tweede van de dag mag landen. Ik heb op zondagmiddag wel eens andere tijden meegemaakt. Als we aan het einde van het parcours komen en nog een klein halfuurtje vistijd over hebben besluiten we nog een afzakkertje te nemen in Vlaardingen. Onder het mom van “leer wat nieuw water kennen” gaan we nog even een singel af, maar helaas is dat tevergeefs. Misschien was dat ook wel een beetje te veel van het goede. Een ding is zeker. Met uiteindelijk vijf snoeken in de korte tijd die we hadden, ook nog eens afgetopt met een nieuw p.r. mogen we helemaal niet klagen… En dat doen we dus ook niet. Laten we hopen dat de volgende keer net zo goed word….